tag:blogger.com,1999:blog-242946412012-02-16T18:18:33.665+08:00சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.comBlogger591100tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-77469471887547222602010-09-28T03:29:00.002+08:002010-09-28T03:35:36.150+08:00சிவ வாக்கியர் தினம் மூங்கில் பிளப்பதும்,<br />முறம், கூடைகள் செய்வதும் பார்த்து ஆச்சரிப்பட்டார்<br />கொங்கண சித்தர். அவருக்கு ஏதாவது உதவி<br />செய்ய விரும்பினார். ஒருநாள் சிவ வாக்கியர்<br />குடிசையில் இல்லாத நேரத்தில் கொங்கணவ<br />சித்தர் சென்றார். குடிசையில் சிவ வாக்கியர்<br />மனைவி மட்டுமே இருந்தார்.<br /><br />’’வீட்டில் ஏதாவது உபயோகமில்லா இரும்புத்<br />துண்டு இருந்தால் கொண்டு வா அம்மா’’ என்று<br />கேட்டதும் சிவ வாக்கியாரின் மனைவி வீட்டில்<br />கிடந்த சில இரும்புத் துண்டுகளைக்<br />கொண்டுவந்து கொடுத்தார். கொங்கணவர்<br />அந்த இரும்புத்துண்டுகளை எல்லாம் தங்கமாக<br />மாற்றிக் கொடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து மறைந்தார்.<br /><br />சிவ வாக்கியர் வீடு திரும்பி வந்தபோது அவரது<br />மனைவி கொங்கணவர் வந்து போனதை கூறியபடி<br />தங்கக் கட்டிகளைக் கொண்டு வந்து முன்னால்<br />கொட்டினாள். சிவ வாக்கியர் அதனைக் கண்டு<br />திடுக்கிட்டு, கொங்கணவச் சித்தர் தன்னை<br />சோதிக்கிறா அல்லது அன்பின் மேலீட்டால்<br />இப்படி செய்தாரா என்று திகைத்தார்.<br />”” இந்த ஆட்கொல்லியை ஒரு நிமிடம் கூட<br />இந்த குடிசைக்குள் வைத்திருக்காதே,<br />ஏதாவது பாழும் கிணற்றில் போட்டுவிடு.<br />ஆட்கொல்லி…, ஆட்கொல்லி”” என்றார்<br />சிவ வாக்கியர்.அதைக் கேட்ட அவருடைய<br />மனைவி மறுபேச்சு எதுவும் பேசாது<br />தங்கத்தைக் கொண்டு போய் கிணற்றில் போட்டாள்.<br /><br />பின்னொரு நாளில் நடுப்பகலில் சூரியன்<br />சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்த சமயத்தில்<br />ஒரு பாறையின் மீது சிறுநீர் கழித்து விட்டு<br />தன்னுடைய மனைவி அழைத்து,<br />‘’இந்த பாறையின் மீது தண்ணீரைக் கொட்டு”<br />என்றார். அவளும் தண்ணீரை அந்தப் பாறையின்<br />மீது ஊற்றிய போது குப்பென்று புகை கிளம்பி மறைந்தது.<br /><br />அந்த பாறை தங்கமாக மாறியது.<br />சிவ வாக்கியர் சித்தரின் சிறுநீர் இரசவாத<br />தன்மை பெற்றதால் அந்த மாயம் நிகழ்ந்தது.<br /><br />சிவ வாக்கியர் தன் மனைவியைப் பார்த்து<br />”கொங்கணவர் கொடுத்தது சிறிய தங்கத்துண்டு.<br />இதோ வேண்டிய அளவு தங்கத்தை வெட்டி<br />எடுத்துக்கொள் “ என்றார்.<br /><br />“சுவாமி, உங்களுக்கு நான் மனைவியாகிய<br />பின்பு தங்கம் எனக்கு எப்படி உயர்ந்த பொருளாகும்.<br />என்னைப் பொருத்தமட்டில் இது ஆட்கொல்லிதான்.<br />எனக்கு வேண்டாம்” என்று கூறிவிட்டாள்.<br /><br />ஞானமார்க்கத்தில் திகழ்ந்த சிவ வாக்கியரை<br />சுற்றி புதிய சீடர்கள் நாளும் தேடி வந்த<br />வண்ணமிருந்தனர். தேடி வந்த சீடர்கள்<br />எல்லாம ஞானம் பெறுவதை விட தங்கம்<br />தேடியதே அதிகம். திரும்ப திரும்ப இரசவாத<br />வித்தை அறியவே விரும்பினர். இதனால் அவர்<br />மிகவும் மனம் வருந்தினார்.<br /><br />“உங்களுடைய ஆவல் எல்லாம் எனக்கு புரிகிறது.<br />இரசவாத வேதியல் இரகசியங்களைப் பற்றி<br />அறியவே விரும்புகிறீகள். கடும் தவத்தாலும்<br />யோகத்தாலும்தான் இது சித்திக்கும்” என்றார்.<br /><br />”அப்படி என்றால் குருநாதரே! எங்களுக்கு<br />அந்த இரசவாதம் கைக்கூடும் சாத்தியம் உண்டா?<br />“தங்கத்தின் மீது பற்றற்றவருக்கே தங்கத்தை<br />உருவாக்கும் இரசவாதம் சித்தியாகும். சித்தர்கள்<br />பலருமே இரசவாத வித்தையில் தேர்ந்தவர்கள்தான்.<br />தாங்கள் அறிந்த அனுபவங்களை எல்லாம் இந்தப்<br />பிரபஞ்சத்துக்கு காணிக்கையாக அளித்துள்ளார்கள்.<br />யோக நெறியில் நின்று இரசவாதம் அறிந்தவர்கள்<br />தேவர்களுக்கு ஒப்பானவர்கள்.தவ வலிமையும்,<br />யோக நெறியும் உடைய சித்தர்களுக்குதான்<br />இது சித்திக்கும்”.<br /><br />”பற்றற்ற சித்தர்களுக்கு அந்த சித்தினால்<br />என்ன பயன் சுவாமி” என்று மனம் நொந்த<br />போன நிலையில் ஒரு சீடன் கேட்டான்.<br /><br />”தங்களது கடும் தவத்தாலும், யோகத்தினாலும்<br />பெற்ற சித்திகள் அனைத்தும் பலவீன மாந்தருக்காகவே<br />அர்ப்பணம் செய்துள்ளனர். சித்தரைப் போல<br />மேன்மை நிலை அடைய நீ விரும்புகிறாயா?<br />அல்லது பலவீனமான மாந்தர் நிலையே<br />போதும் என்று கூறுகிறாயா?”<br /><br />“இரசவாதம் அறியும் சித்தர் போன்ற உயர்நிலை<br />அடைவதற்கே தங்களிடம் சீடராக வந்துள்ளேன்”<br />என்றான்.<br /><br />“அப்படியா! நல்லது. ரஸம் என்பது சிவபெருமானின்<br />விந்து. உன்னிடம் விந்து இருக்கும் போது சிவன்<br />விந்துவை ஏன் தேடுகிறாய்? உனக்குள்ளே இருக்கும்<br />விந்தை மணியாக்கிக் கொண்டால் அற்புதமான<br />ஆற்றல்களைப் பெறலாம். யோக சாஸ்திரத்தின்<br />இறுதி நிலை சமாதி. ஒருமுறை இந்தப்<br />பிரம்மானந்தத்தைச் சுகித்து விட்டால் போதும்.<br /><br />அவன் இந்தப் பிரம்மானந்தமாகிய பேரின்பத்தில்<br />திளைத்தவனுக்கு லெளகீக சுகங்கள் துச்சமாகிவிடும்.<br />இந்தச் சாதகன் விரும்பும் போது அவனுக்கு முக்தி<br />எனும் ஆன்ம விடுதலை கிடைக்கும். சரி இப்போது<br />நீ எதனை விரும்புகிறாய்? என்று சிவ வாக்கியர்<br />கேட்டபோது சீடனின் கண்களில் ஒரு ஒளி தெரிந்தது.<br /><br />“எனக்கு ரஸமும் வேண்டாம்; தங்கமும் வேண்டாம்,<br />எனக்குச் சமாதி நிலை சித்திக்க அருள் புரியுங்கள்”<br /><br />“ மூச்சைக் கட்ட முதலில் பழகு,<br />“ நடு கால் நிறுத்து.“<br />’’சகஸ்ராரம் எனும் ஆயிரம் இதழ்த் தாமரையில்<br />மூச்சை நிறுத்தி “ அதுவே யோகம்’’, -<br />என்று பயிலும் சாதனையினை சிவ வாக்கியரிடம்<br />கற்றபோது சீடர்களுக்கு மனமொடுங்கியது.<br /><br />“ மனம் பழுத்தால் பிறவி தங்கம் –<br />மனம் பழுக்காவிட்டால் பிறவி பங்கம் –<br />தங்கத்தை எண்ணிப் பங்கம் போகாதே<br />தங்க இடம் பாரப்பா …..”<br /><br />ஆட்கொல்லியை வென்ற சித்தர்<br /><br />சிவவாக்கியர் தொடர் நிறைவு.<br />வணக்கம்<br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-7746947188754722260?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-67479194437171812082010-09-28T03:19:00.002+08:002010-09-28T03:28:47.342+08:00” வீட்டில் பெரியவர்கள் யாரும் இல்லையா அம்மா? ”<br />என்று சிவ வாக்கியர் கேட்டார். ”அய்யா, தாங்கள் யாரென்று<br />தெரியவில்லை. என்னுடைய பெற்றோர்கள் கூடைமுடைய<br />மூங்கில் வெட்டப் போயிருக்கிறார்கள்.”<br />“ பெண்ணே! நான் சாப்பிட்டு பலநாள் ஆகிவிட்டது.<br />எனக்கு பசி அதிகமாக இருக்கிறது. என்னிடம் பேய்ச்<br />சுரைக்காயும் மணலும் இருக்கிறது.<br />இவற்றைச் சமைத்து எனக்கு உணவு பரிமாற முடியுமா ?<br />என்று சிவ வாக்கியர் கேட்டபோது பதிலேதும்<br />கூறாது அவரிடமிருந்து அதனைப்பெற்றுக்கொண்டு<br />உள்ளே சென்றாள்.<br /><br />ஏளனமாக ஏதும் கேள்வி கேட்காமல்<br />பரிபக்குவ நிலையில் பேய்ச்சுரைக்காயையும்<br />மணலையும் பிசைந்து எவ்விதக் குறைபாடும்<br />இல்லாமல் சமைத்து வைத்து அவரைச்<br />சாப்பிட அழைத்தாள்.<br /><br />குருநாதர் அடையாளம் காட்டிய பெண்<br />இவள்தான் என்று தெரிந்து கொண்டார்.<br />வீடு திரும்பிய பெற்றோர்கள் வீட்டிற்குள்<br />சிவ வாக்கியர் உடகார்ந்து இருப்பதைப்<br />பார்த்துவிட்டு திகைத்தபோது, அந்தப்<br />பெண் நடந்ததைக் கூறினாள்.<br /><br />பேய்ச்சுரைக்காயும் மணலும் உணவாக்கப்<br />பட்டதை அறிந்த அவர் ஒரு சித்தராக<br />இருக்க வேண்டும் என்று கருதினார்.<br /><br />”அய்யா, நீங்கள் இல்லாத நேரத்தில்<br />உங்கள் பெண் நான் கொடுத்த<br />பேய்ச்சுரைக்காயும் மணலை அற்புதமான<br />உணவு படைத்தாள். எதிர்வாதம் செய்வதை<br />அறியாத ஒரு பொறுமையான பெண் இவள்<br />என்பதை அறிந்தேன்.<br /><br />நான் தவம் செய்வதற்கு துணையாக<br />இவள் இருப்பாள் என நிரூபித்துவிட்டாள்.<br />இவளை நான் மணம் செய்ய<br />விரும்புகிறேன்” என்றார்.<br /><br />“சுவாமி, நாங்கள் செய்த புண்ணியம் அது,<br />ஆயினும் எங்கள் குல வழக்கப்படி<br />திருமணத்திற்குப் பின்பும்<br />தாங்கள் எங்களுடன் தங்கி இருக்கவேண்டும்” – என்றனர்.<br /><br />சிவ வாக்கியர் மறுப்பு ஏதும் சொல்லாமல் ஒப்புக்<br />கொண்டார். வெண்கலத்தைத் தட்டி ஓசை<br />எழுப்பி திருமணத்தை அங்கேயே நடத்தி<br />வைத்தார்கள். குடும்ப வாழ்க்கையை மேற்கொண்ட<br />போதும் ஆசைகள் அற்ற, நிலையில்தான் இருந்தார்.<br /><br />குறவர் குலத்தோடு ஐக்கியமான பின்<br />அவர்களுக்குரிய வேலைகளான, பாசி பவளமணி<br />சேகரித்தல், காடுகளுக்குச் சென்று மூங்கில்<br />வெட்டி முறம் செய்தல் போன்ற வேலைகளை<br />சிவ வாக்கியர் அவர்களோடு<br />சேர்ந்து செய்து வந்தார்.<br /><br />இந்நிலையில் ஒருநாள் மூங்கில் வெட்டுவதற்குக்<br />காட்டினுள் சென்ற போது, அங்கிருந்த ஒரு பருத்த<br />மூங்கில் மரத்தினை கண்டு அதனை வெட்டினார்.<br /><br />அப்படி வெட்டியபோது வெட்டப் பட்ட இடத்திலிருந்து<br />பொடிபொடியாகத் தங்க துகள்கள் உதிர்வதைக் கண்டு<br />திடுக்கிட்டு போனார் சிவ வாக்கியர்.<br /><br />{ வேறு சில குறிப்புகளில், சிவ வாக்கியர்<br />ஒரு புற்றின் மீது சிறுநீர் கழித்த போது அந்த புற்றின் மண்<br />பொன்னாக மாறியது… என்றுமிருக்கிறது.<br />சித்தர்களின் சிறுநீருக்கு இரசவாத தன்மை இருக்கிறது<br /><br /> சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வேலூரை அடுத்திருக்கும் ஒரு சிறிய கிராமத்திற்கு ( குடியார்த்தம் என்று எண்ணுகிறேன்)<br />ஒரு சித்தரை காணச் சென்றிருந்தேன்.<br />அவருக்கு பெரிய வீடு இருந்த போதும் தோட்டத்தில்<br />ஒரு சிறு குடிசையில்தான் இருந்தார். அவரிடம்<br />பேசிக்கொண்டு இருந்த போது தான் படுத்திருந்த<br />கட்டிலின் கீழிருந்து ஒரு பாத்திரை எடுத்தார்.<br />அதனுள் சிறிது செப்பு தகடும், தண்ணீரும் இருந்தது.<br /><br />என்னிடம் கொடுத்து முகர்ந்துப் பார்க்க சொன்னார்.<br />முகர்ந்து பார்த்த போது எனக்கு இளநீரின் வாசம்<br />அடித்தது. அவரிடம் இளநீர் வாசகம் வருகிறது.<br />அப்படியா என்று வாங்கி வைத்துவிட்டு, சில நிமிடங்கள்<br />என்னை உற்று நோக்கினார். பிறகு மெல்ல’….,<br />“ அது இளநீர் தண்ணீரில்லை …, எனது சிறு நீர். உள்ளீருக்கும் செப்பு<br />தகடு சில காலத்தில் மெல்ல பொன்னாக மாறும்…, என்றார்.<br /><br />முன்னமே இம்மாதிரி விடயங்கள் அறிந்திருப்பதால்<br />அது குறித்து கேட்காமல்…, நல்லது சாமி, -<br />இது 24 கேரட் தங்கமா அல்லது 22 கேரட் தங்கமாக என்றேன்.<br />இல்லை அதனை விட சற்று குறைவான கேரட் தங்கம் - என்றார் ]<br /><br />”சிவபெருமானே! ஆட்டைக் கொண்டு வந்து காட்டி<br />வேங்கைப் புலியைப் பிடிப்பது போல் தங்கத்தைக்<br />என்னை கட்டிப் போட எண்ணுகிறாயா? இது ஆட்கொல்லி<br />அல்லவா, நான் வேண்டுவது முக்தி! அதனை<br />விடுத்து புத்தியைத் தடுமாறச் செய்யும் இந்த<br />யுத்தி வேண்டாம்” என சிவ வாக்கியர் தூரமாய் போய் நின்றார்.<br /><br />ஆடுகாட்டி வேங்கையாய் அகப்படுத்து மாறுபோல்<br />மாடுகாட்டி என்னை நீ மதிமயக்கல் ஆகுமோ<br />கோடுகாட்டி யானையைக் கொன்றுரித்த கொற்றவா<br />வீடுகாட்டி என்னைநீ வெளிப்படுத்த வேணுமே.<br /><br />இதனை அருகில் நின்ற நான்கு இளையர்கள்,<br />‘அய்யா, மூங்கில் காட்டுக்குள் எதனைக்கண்டு<br />இப்படி அச்சத்துடன் ஓடி நின்கிறீர்கள்?’’<br />என்று கேட்டனர்.<br /><br />‘’ நான் ஒரு மூங்கிலை வெட்டியபோது<br />அதற்குள்ளிருந்து ஆட்கொல்லி பூதம் வந்தது.<br />அதனைக் கண்டுதான் பயந்து ஓடிவந்தேன்”<br />என்று தங்கமிருந்த இடத்தினைக் காட்டினார்.<br /><br />’சரியான பைத்தியக்காரன் போலும் இவன்.<br />தங்கத்தின் மதிப்பறியாதவன்” என்று எண்ணி<br />‘’ஆமாம் ! இது ஆட்கொல்லிதான். உன்னையும்<br />கொன்றுவிடும். உடனே இங்கிருந்து நில்லாது<br />ஓடி விடவும்” என்றனர். சிவ வாக்கியர் வீடு<br />திரும்பிவிட்டார்.<br /><br />சிவ வாக்கியர் சென்றதை பார்த்த அந்த<br />நான்கு இளைஞர்களும் தங்கத்தை மூட்டைக்<br />கட்டினாரகள். அதற்குள் இருட்டி விட்டது.<br />இரவு வந்த பின் தங்கத்தை ஊருக்குள் கொண்டு<br />போகலாம் என்று திட்டமிட்டனர். இருவர் பக்கத்து<br />ஊருக்குப்போய் பசிக்கு ஏதாவது உணவு வாங்கி<br />வருவதென்றும், மற்ற இருவர் தங்கத்துக்குக்<br />காவல் இருப்பதென முடிவாகியது.<br /><br />பக்கத்து ஊருக்கு சென்றவர்கள் மொத்த<br />தங்கத்தை தாங்கள் இருவரும் பிரித்துக்கொள்ள<br />எண்ணினர். வாங்கி வரும் உணவில் விஷத்தைக்<br />கலந்து காட்டிலிருக்கும் இருவரையும்<br />கொன்றுவிட தீர்மானித்தனர்.<br /><br />காட்டில் காவலிருப்பவர்கள் அந்தத் தங்கத்தை<br />தாங்கள் இருவரும் பங்கிட்டுக்கொள்ள<br />எண்ணம் கொண்டு, அவர்கள் வந்தவுடன் மறைந்திருந்து<br />தாக்கிக் கொல்ல முடிவு செய்தனர்.<br /><br />எண்ணியபடி உணவு வாங்கி வந்த நண்பர்களை<br />மறைந்திருந்து தாக்கிக் கொன்றனர். பிறகு அவர்கள்<br />கொண்டு வந்த விஷம் கலந்த உணவினை<br />உண்டு பிணமானார்கள்.<br /><br />காலையில் மூங்கில் வெட்டவந்த சிவவாக்கியர்<br />அந்த நான்கு பிணங்களையும் பார்த்து அந்த<br />ஆட்கொல்லி நான்கு பேரையும் கொன்றுவிட்டதே<br />என்று வருந்தியபடி அங்கிருந்து அகன்றார்.<br /><br />முற்றிலும் ஆசை அறுத்த ஞானியாக<br />சிவ வாக்கியர் இருந்தார். சித்தர்கள் ஞான நிலை<br />எய்தும்போது இந்த பிரபஞ்ச இரகசியம்<br />அனைத்தும் திரை அகன்று விடுகிறது.<br />அகக்கண் விழிக்கும்போது புறக்கண்ணுக்குப்<br />புலனாகதது எல்லாம் புலப்படுகிறது. பொய்யான ஆச்சாரங்களையும்,போலியான அனுஷ்டங்களை<br />சிவ வாக்கியர் வெறுத்தார். கடவுள் உன்னுள்<br />இருக்கிறார் வெளியில் தேடி திரியாதே என்று பாடியுள்ளார்.<br /><br />ஆடுகின்ற எம்பிரானை அங்குமிங்கும் என்றுநீர்<br />தேடுகின்ற பாவிகாள் தெளிந்ததொன்றை ஓர்கிலீர்<br />காடு நாடு வீடு வீண் கலந்து நின்ற கள்வனை<br />நாடிஓடி உம்முளே நயந்துணர்ந்து பாருமே.<br /><br />சிவவாக்கியர் ஒருநாள் கீரையைப் பிடுங்கும்<br />போது ஆகாய வீதிவழியே கொங்கணவச்<br />சித்தர் கனக மார்க்கத்தில் போய்க்கொண்டிருந்தார்.<br />சிவ வாக்கியரின் தவ ஒளியால் கவரப்பட்ட<br />கொங்கணவ சித்தர் அந்தக்காட்டில் கீழே<br />இறங்க இருவரும் மகிழ்ந்து உரையாடினார்.<br />சிவ வாக்கியரின் மகா சித்துக்களை நன்கறிந்த<br />கொங்கணவச் சித்தர். அதன்பின் அங்கே இறங்கி<br />சிவ வாக்கியரிடம் உரையாடி செல்வார்.<br />(தொடரும்)<br />வணக்கம்<br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-6747919443717181208?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-84672664301000470102010-09-26T12:44:00.002+08:002010-09-26T12:54:40.799+08:00“ ஓடியோடி யோடி யுட்கலந்த சோதியை<br />நாடிநாடி நாடிநாடி நாட்களும் கழிந்துபோய்<br />வாடிவாடி வாடிவாடி மாணுபோன மாந்தர்கள்<br />கோடிகோடி கோடிகோடி யெண்ணிறந்த கோடியே ‘’<br /><br />( சிவ வாக்கியரின் புகழ் பெற்ற பாடல். இதயத்துள்ளே இருக்கும் இறைவனைக் காணாமல் கோயிலில் தேடியலைந்து,<br />இறுதியில் எங்கும் காண இயலாமற் அறியாமையால் மாண்டு<br />போனார்கள். அவ்வாறு மாண்டு போவனர் எண்ணிக்கை எத்தனை என்று அறிவுறுத்தியவர் சிவவாக்கியர். மூடப்பழக்க வழக்கங்கள்,தீண்டாமை,போலி சாமியார்கள்,அகத்தில் அழுக்குடன் திரியும் மானிடர் கண்டிக்கிறார் )<br /><br />சிவ வாக்கியர் யோக சித்தரில் சிவயோகியாவர்.<br />தாயுமானவரால் குறிப்பிடப்படும் பெருமை பெற்றவர்.<br />இவரது காலம் கி.பி. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டாக இருக்கும் கணிப்பு.<br /><br />இவர் இயற்றிய பாடல்கள் ’சிவ வாக்கியம்’ என<br />இவர் பெயராலேயே வழங்கப்படுகிறது.<br />சிவ வாக்கியம் 1012 மொத்தம் பாடல்களாகும்.<br />இதில் இராமனை புகழ்ந்து பாடியுள்ளார்.<br />அந்தப் பாடல்கள்தான் இவர் முதலில்<br />வைணராயிருந்து பின்னர் சைவராக<br />மாறியமைக்கு சான்று என்று கூறப்படுகிறது.<br /><br />கார கார கார கார காவலூழி காவலன்<br />போர போர போர போர போரினின்ற புண்ணியன்<br />மார மார மார மார மரங்களேழு மெய்தஸ்ரீ<br />ராம ராம ராம ராம ராமவென்னு நாமமே<br /><br />( கரா கரா என்னும் அடுக்குச் சத்தத்துடன்<br />போர்களத்தில் கைகளில் ஆயுதம் ஏந்தி நின்ற<br />புண்ணிய மூர்த்தியும், போரில் அர்ச்சுனனுக்கு<br />வெற்றி தேடித்தர தேரோட்டியாய்<br />அமர்ந்தவனும், மராமரங்களாகிய ஏழு<br />விருட்சங்களை துளைத்து சுக்கிரீவனுக்கு வெற்றி<br />கொடுத்த விஷ்ணுவின் ஸ்ரீராம ராம என்னும் நாமமே.)<br /><br />வாலியை கொல்ல இராமன் ஏழு மாமரங்களின்<br />பின்னால் ஒளிந்திருந்து அம்பெய்தார்.<br />இதனையே மார மார மார மார மரங்களேழு<br />மெய்தஸ்ரீ என்னும் வரி குறிக்கிறது<br /><br />உருவ வழிபாட்டை இவர் சாடியதுண்டு.<br />பிரமம் எனப்பரம் பொருளையும் பேசுவார்.<br />இவர் சில சமயங்களில் வெறுப்பில்லாத சைவர்.<br />சிவனே பரம்பொருள் என்பார். கடவுளின் உயிரின்<br />வேறாக உளது என்பார். ஆனாலும் கடவுள்<br />இல்லாமல் உயிரில்லை என்பார்.<br />கடவுள் ஆன்மாவின் உள்ளத்தில் ஞானமயமாக<br />நிலவுகிறார் “திருவுமாய் சிவனுமாய்த்<br />தெளிந்துள்ளோர்கள் சிந்தையால்<br />மருவி எழுந்து வீசும் வாசனையதாகுவேண்”<br /><br />எனத் தெளிந்த ஞான நிட்டையுடையயோர்<br />திருவுள்ளத்தில் மலரின் மணம்போல் தோன்றுவான<br />இறைவன் என்பார்.. “ உற்றவாக்கையின்று பொருள்<br />நறுமலர் எழுதரு நாற்றம் போல், பற்றலாவதோர்<br />நிலையிலாப் பரம்பொருள் ” என்னும்<br />திருவாசகத்தோடு ஒத்துள்ளதை காணலாம்.<br /><br />இவர் வேதியர் குலத்தில் தை மாதம் மக<br />நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர். ஆணும் பெண்ணும்<br />இருவரும் ஏகமனத்தோடு புணர்ந்து விரும்பி செய்கின்றன<br />போகமாகிய இன்பம் எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவாகிப்<br />பொருந்துகிறது. உயிர்கள் உடம்போடு தோன்றுவதும்<br />அவ்வுடல் அழிவதும் எல்லா உயிர்களுக்கும்<br />பொகிவாகியதால் யாரும் எதுவும் சாவதில்லை;<br /><br />பிறப்பதும் இல்லை என்ற கருத்துடையவர்.ஆனாலும்<br />அவரும் இவ்வாறே பிறந்தார் என்பதுவும் உண்மை.<br />இளம்வயதிலேயே கால தத்துவதை நன்றாக உணர்ந்தவர்.<br /><br />‘அபிதான சிந்தாமணி’ எனும் நூலில் இவரைப் பற்றிய<br />கூறப்பட்டுள்ளது. காசிக்குப் போக வேண்டும் என்ற<br />முடிவெடுத்து தேச சஞ்சாரம் செய்து காசியை<br />அடைந்தார். மூச்சுக் காற்றைக் கட்டுப்படுத்தும்<br />பிராணாயாம வித்தை அறிந்து ஒரு செருப்பு<br />தைப்பதை தொழிலாக கொண்ட ஞானியிடம்<br />சீடராக சேர்ந்தார். இருவரிடமும் ஈர்ப்பு சக்தி<br />ஏற்பட்டு நெருங்கிய நண்பர்கள் போல் கலந்தனர்.<br />சிவ வாக்கியர் தனது மனக்குறையை கூறி<br />தன்னை ஆதரிக்கும்படி வேண்டினார்.<br /><br />சிவ வாக்கியரை சோதிக்க “ சிவ வாக்கியா!<br />என்னிடம் செருப்பு தைத்த கூலிக்குக் கிடைத்த<br />காசு என்னிடம் இருக்கிறது. இதனை எடுத்துப்போய்<br />என்னுடைய தங்கையான கங்காதேவியிடம் கொடுத்து விட்டு வா…..,<br /><br />அத்துடன் இந்த பேய்ச் சுரைக்காய் ஒரே கசப்பாக கசக்கிறது.<br />இதன் கசப்பையும் கழுவிக் கொண்டு வா!’ என்றார்.<br /><br />காசையும் பேய்ச்சுரைக்காயையும் பெற்றுக்கொண்ட<br />நேராக கங்கை நதிக்கரை வந்தார். கொடுத்த காசை<br />சுழன்றோடும் ஆற்று நீரின் மேல் வைக்க<br />நீருக்குள்ளிருந்து இரு வளைக்கரம் வெளியே நீண்டு அந்த<br />காசைப் பெற்றுக்கொண்டது.<br /><br />மறு நிமிடம் மறைந்தது. எவ்வித வியப்பும் கொள்ளாது,<br />தன்னிடமிருந்த பேர்ச் சுரைக்காயை எடுத்து நீரில்<br />அலம்பிக் கொண்டு போய் சித்தரிடம் கொடுத்தார்.<br /><br />‘சிவ வாக்கியா, வந்துவிட்டாயா! நான் அவசரப்பட்டு<br />விட்டேன். நீ கங்காதேவியிடம் கொடுத்த காசு<br />எனக்குத் திரும்பவும் வேண்டுமே…, இதோ இந்தத்<br />தோல்பையில் தண்ணீர் இருக்கிறது. அங்கே கொடுத்த<br />காசை இந்தத் தண்ணீரிடம் கேள்’ என்றார். சிவ வாக்கியர்<br />எவ்வித சலனமும் இன்றிக் கேட்டார். தண்ணீருக்கு<br />உள்ளிருந்து ஒரு வளைகரம் நீண்டது. அதன் கரத்தில்<br />காசு இருந்தது. சிவ வாக்கியர் அந்தக் காசை சித்தரிடம்<br />கொடுத்தார்.<br /><br />சித்தர் இதனை கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தார்.<br />‘ எனக்கேற்ற மாணவனாக நீ பரி பக்குவம் பெற்றுள்ளாய் ’<br />என்று ஆசீர்வதித்தார். அந்த பேய்ச் சுரைக்காயையும்,<br />கொஞ்சம் மணலையும் கொடுத்து, ‘முக்தி நிலை சித்திக்கும்<br />வரை நீ இல்லறத்தில் இருக்க வேண்டும். இந்த இரண்டையும்<br />எந்தப் பெண் உனக்குச் சமைத்து கொடுக்கிறாளோ<br />அவளை நீ மணந்து இல்லறம் நடத்துவாயாக’ என்று<br />ஆசீர்வதித்தார். இத்தனை காலம் அவருக்கு இருந்த<br />மனக்குறை அதுதான். ஐம்பத்தொரு வயது வரை<br />திருமணமின்றி இருந்த தனக்குள்<br />இல்லற நாட்டம் ஏற்பட்டிருந்ததை இவர் எவ்வாறு<br />அறிந்தார் என்று வியந்தார்.<br /><br />குருவின் பாதம் தொட்டு வணங்கி அவரிடம் சித்த<br />உபதேசம் பலவும் கேட்டறிந்து, பின் பிரிந்தார்.<br />ஒருவருக்கு பெரிய அனுபவமும் அவனுக்கு நடைமுறை<br />வாழ்க்கையில் ஏற்படும், - உள்ள சூட்சமங்களை அறிந்து,<br />மக்களுக்கு உபதேசிப்பது அறிவுதான். செல்லும் வழியில் பல அனுபவங்களால் அவர் தவஞானம் அறிவைப் பெற்றார்.<br /><br />ஆன்மாவால் பெறுகின்ற அற்புதமான சுகத்தை<br />அளப்பரிய நிலையான இன்பத்தை ஓரே ஒருவரால்<br />மட்டுமே இந்த உலகத்திற்கு தரமுடியும். அவரே<br />ஞானகுரு ஆவார். வித்தை கற்றுக் கொடுப்பவர்<br />வித்யாகுரு. வினைகளை தீர்க்க வந்தவன் ஞானகுரு.<br /><br />உடம்பால் மனிதன் பெறுகின்ற இன்பம் சரீர<br />சந்துஷ்டி ஆகும். ஆன்மாவினால் பெறுகிற இன்பம்<br />ஆத்ம சந்துஷ்டி. இதுவே பேரின்பம் எனப்படுகிறது.<br />கல்வி நெறியை வரையறை செய்வது யோக சாஸ்திரம்.<br /><br />சிவ வாக்கியர் ஆதம் தத்துவத்தை அற்புதமான<br />பாடல்கள் மூலம் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இவரது<br />பாடல் திருவிளக்கமாகத் தோன்றிவர். பாடல்கள்<br />பெரும்பாலும் திருமந்திர நடையை ஒத்திருக்கும்.<br />கடவுள் ஆன்மாவின் உள்ளத்தில் ஞானமயமாக நிலவுகிறார்.<br /><br />எதிர்ப்பட்ட பெண்களிடமெல்லாம் “ இந்தப்<br />பேய்ச்சுரைக்காயையும் மணலையும் பிசைந்து அமுது<br />படைக்கும் பெண் உங்களில் யார்?” என்று கேட்டார்.<br />இளமையும் அழகும் நிரம்பிய சிவ வாக்கியரை<br />நெருங்கிய பெண்கள் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும்<br />ஓடி ஒளிந்தனர். சிலர் இவரை பித்தர் என்றனர்.<br />சிலர் புத்தி பேதலித்து விட்டது ஓடி ஒளிந்தனர்.<br /><br />இதனால் மிகவும் சலித்துப்போன சிவவாக்கியர்<br />கடைசியாக சிற்றூரில் குறவர்கள் வசிக்கும்பகுதி<br />வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தபோது ஒரு<br />குடிசையின் வாயிலில் கன்னிபெண் ஒருத்தி உட்காரந்திருந்தாள்.<br /><br />சிவ வாக்கியரை கண்டதும் ஏதோ ஒரு உள்ளூணர்வு<br />தூண்ட அவரை எழுந்து வணங்கி ஒதுங்கி நின்றாள்.<br />குடிலின் வாசலில் மூங்கில்கள் பிளக்கப்பட்டு<br />கட்டுகட்டாகக் கிடந்தது.<br /><br />எளியெனின் நன்றிகள்,<br />வணக்கம்<br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-8467266430100047010?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-45957747715941629632010-09-07T00:47:00.002+08:002010-09-07T00:53:53.160+08:00''ஆடச் சொல்கிறவர் நாமோ?'' என்றார். <br />மீண்டும் அந்த மூவரும், <br /><br /> '' தாளம் போடுகினறவர்கள் நிற்கவேண்டும்'' என்றனர். <br /><br /> அப்போது குரு நமச்சிவாயர் அம்பலவாரை நோக்கிப்<br /><br /> '' பெருமானே! தூக்கிய கால் நோகாதோ?<br /> துட்டன் முயலகன் மேல் ஊன்றிய கால் சலியாதோ?<br /><br />என்று கருத்து அமைய ஒரு வெண்பா இயற்றினார்.<br />உடனே, நடனம் மிகவும் சிறப்பாக நடைபெறலாயிற்று.<br /> <br />குரு நமச்சிவாயர் மீண்டும் மனமுருகி வெண்பா <br />ஒன்றினைப் பாட திருநடனம் நின்றது.அதற்கு மேல் <br />தில்லை மூவாயிரம் கூடி, ''குரு நமச்சிவாயர் <br />பரிபூரணத்தை அடைந்து காரணமானதால் நாங்கள் பூசிப்போம்'' என்று <br />சொல்லிக்கொண்டார்கள். <br /><br />குரு நமச்சிவாயர் மேல் குடிமக்களும்<br />'பெருஞ்செல்வரும் வள்ளல் தன்மையுடையவர்களும், <br />குறுநில மன்னர்களும், அளவற்ற அன்புக்கொண்டு <br />அவர் பெயரால் நடைபெறும் அம்பலவாணர்<br />திருக்கோயில் திருப்பணிக்கு நிறைவான பொருளைக் கொடுத்தனர். <br /><br />பல்வேறு அறக்கட்டளைகள் ஏற்பட்டன.<br />அன்றியும் எழுபத்திரண்டு தம்பிரான்களுக்குப் <br />பல்லக்கும் விருதும் மற்றும் கொடுத்து நாடெங்கும் <br />அனுப்பிக் கோயில் திருப்பணிகளும், <br />அறக்கட்டளைகளும் விரிவாகவும்<br />சிறப்பாகவும் நடைபெற வழி வகுக்கப்பெற்றது. <br /><br />இவ்வாறாக் குரு நமச்சிவாய சுவாமிகள் காலத்தில் <br />சைவம் தழைத்து ஓங்கிற்து, கோயில் திருப்பணிகள் <br />விரிவாக நடைபெற்றன.பல்வேறு அறக்கட்டளைகள் உண்டாயின.<br />குரு நமச்சிவாய மூர்த்தி, தலயாத்திரை பல இடங்களுக்குச் சென்று, <br />ஆங்காங்குள்ள பெருஞ்செல்வர்கள் தானமாகக் கொடுத்த <br />பல கிராமங்களைத் திருமடத்தில் நடைபெறும் அன்றாட <br />தருமங்களுக்காவும் அம்பலக் கூத்தர் திருக்கோயிலில் <br />நடைபெறும் சர்வ கட்டளைக்காகவும் சிலாசனம் செய்து<br />வைத்தார். இவ்வாறாகப் பல சிவ தருமங்கள் சிறப்பாக நடைபெற <br />வழிவகுத்த பின்னரும் பல்லாண்டு வாழ்ந்திருந்து, திருப்பெருந்துறை <br />சென்று அங்கே இலிங்காரம் ஆயினர்.<br /> <br /> ''வத்தீச் சுரவருடம் வைகாசி தேதிநவம்<br /> இந்துநா னாழிகை யேழரைமேல் - வந்தகுரு<br /> தானா மருணகிரி தாணுசிவ லிங்கத்துள்<br /> ஆனால் நம்ச்சிவா யன்.."<br /><br />குரு நமச்சிவாயர் அம்பலக் கூத்தருக்கு <br />அளித்த நிலங்கள் அணிகலன்கள், <br />தோப்புகள் பற்றிய கல்வெட்டுகள் <br />தில்லைக் கோயிலிலும் பிற இடங்களிலும் <br />மிகுதியாகக் காணப்படுப்படுகின்றன <br />என்று சொல்லப்படுகிறது.<br /> -- நிறைவு --<br /> <><><><><><><><><><><><><><><><><><><> <br /> <br />செவிவழி கேட்ட ஒரு செய்தி. <br />தில்லை [சிதம்பரம்] கோயிலுள் ஒரு சுரங்கம்<br />உண்டு எனவும், அந்நியர் படையெடுப்பின்போது <br />பொன், தங்க ஆபரணங்கள், நவரத்தின கற்கள் <br />யாவும் அங்குதான் மறைத்து வைக்கப்பட்டது எனவும்,<br />இன்னும் அந்தச் சுரங்கம் இருப்பதாக கூறப்படுகிறது.<br /> <br />ஆனால், அந்த சுரங்கள் பற்றிய இரகசியம்,<br />அதன் உள்ளடக்கம் யாவும் கோயில் தலைமை <br />குருக்கள் ஒருவருக்கு மட்டும் தெரியும் என்றும்- <br />அவர் ஒருவர்தான் செல்ல அனுமதியுண்டு என்றும் - <br />மற்றவர்களுக்கு இந்த இரகசியம் சொல்லக்கூடாது <br />என்ற இரகசிய காப்புறுதி உண்டு என்றும் <br />சொல்லப்படுகிறது....??? !!!<br /> <br />தெரிந்த அன்பர்கள் விபரம் கூறலாம். <br />இது சிதம்பர இரகசியம் அல்ல.<br />ஒருகால்.... இதுதான் சிதம்பர இரகசியமோ....!<br /> <br />அன்பொடு, <br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-4595774771594162963?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-49252027280028350232010-09-07T00:40:00.003+08:002010-09-07T00:47:40.466+08:00'சபாநாயகர் பிச்சை கொடுத்தால் கட்டளை <br />எப்போதும் தொடந்து நடைபெறும்'<br />என்று சொல்லிக்கொண்டே பொற்றாம்பாளத்தைக் <br />கையில் ஏந்தி<br /> ''காத லுடன் சர்வ கட்டளையாய் உன்னுடைய<br /> பாத மலர்ப்பூசை பண்ணவே - ஓது<br /> குருவா யெனையாண்டு கொண்டவனே! பிச்சை<br /> தருவாய் சிதம்பர நாதா''<br />என்ற வெண்பாவைப் பாடினார்.<br /><br />அப்போது குரு நமச்சிவாயர் வேண்டுளுக்கிணங்கி <br />அங்கு வந்திருந்த அடியார்களும் அன்பர்களும் <br />காணுமாறு தங்ககாசு ஒன்று தட்டிலே வீழ்ந்தது. <br /><br />''நடராசப்பெருமானே நாம் அனைவரும் <br />காணுமாறு பிச்சையிட்டார். ஆகவே நாமும் <br />நன்கொடையளிக்க வேண்டும்'' என்று வந்திருந்த <br />பெரும்பான்மையினர் பொன்னும்,பொருளும் போட்டார்கள்.<br /><br />குரு நமச்சிவாயர் தங்கத் தட்டினைத் தனக்கு <br />முன்னிருந்த அர்ச்சர்களிடம் கொடுத்து அவ்விடத்தை <br />விட்டு புறப்பட்டார். அப்போது சிறிது தாங்கிற்று. <br /><br />உடனே குரு நமச்சிவாயர் ''இதற்குக் காரணம் என்ன?'' <br />என்று மூவாயிரவரைக் கேட்டார். அதற்கு அவர்கள் <br />''நாங்கள் ஏதும் அறியோம்''என்றனர். <br /><br />குரு நமச்சிவாயர் யோகக் கண்கொண்டு நோக்கினார். <br />மூவாயிரைவரை நோக்கி,சுவாமிக்கு <br />அணிகலன் இருந்ததுண்டா? என்று வினாவினார். <br />அவர்கள்''இல்லை'' என்றனர். <br /><br />பின், சிறிது நேரம் சிந்தைனை செய்து <br />''பதஞ்சலியாக்கிர பாதர்காலத்தில் <br />பாதச்சிலம்பும் கிண்கிணியும் இருந்தன' என்று சொல்வார் <br />யாம் கண்டதில்லை என்றார்கள். <br />அவர் தம் கூற்றினைக் கேட்ட குரு நம்ச்சிவாயர், <br />சிற்பிகளை அழைப்பித்துப் ''பாதச்சிலம்பும் கிண்கிணியும் <br />விரகண்டா மணியும் செய்யவேண்டும், <br />அவற்றைச் செய்ய எவ்வளவு பொன் தேவைப்படும்'' <br />என்றார்.<br /><br />சிற்பிகள்'' அவற்றைச் செய்ய ஐம்பதினாயிரம் <br />பொன் தேவை'' என்றனர். <br /><br />வந்து சேர்ந்திருக்கின்ற பொன்னையும் பொருளையும் <br />கொடுத்துத் திருவாபரணம் செய்து முடிக்குமாறு <br />சிற்பிகளிடம் கூறி அனுப்பிவிட்டு <br />திருக்கோயிலின் ஒருபுறத்தே அமர்ந்திருந்தார்.<br /> <br />அப்போது தில்லை மூவாயிரவர்கள் ஒன்று <br />சேர்ந்து ''நாம் அனைவரும் இவரைத் <br />துணையாகக்கொண்டு நல்வாழ்வு வாழலாம் <br />என்று நினைத்திருந்தோம்.செல்வத்தை எல்லாம் <br />சிலம்பும், கிண்கிணியும் வீரகண்டாமணியும் <br />செய்யக் கொடுத்துவிட்டாரே!'' என்று <br />குரு நமச்சிவாயர் மேல் குறைகூறிப் பேசினார். <br /><br />அன்றியும்''சிலம்பும் கிண்கிணியும் வீரகண்டா <br />மணியும் அணிந்துவிட்டால்,அம்பலவாணர் <br />இவருக்கு நடனம் செய்து காட்டுவரோ?'' <br />என்று ஏளனமாகப் பேசினர்.<br /><br />இவர்தம் உரையாடல் குரு நமச்சிவாயர்தம் <br />செவியில் பட்டது. இவர்தம் நிலை இவ்வாறு <br />இருப்ப, நாற்பதாம் நாள் சிலம்பும் கிண்கிணியும் <br />செய்யபெற்று வந்து சேர்ந்தன. அப்போது <br />குரு நமச்சிவாயர் தில்லை மூவாயிரம் பிறரையும் <br />அழைத்து,இப்போது தில்லை அம்பலக்கூத்தன் <br />நடனம் செய்து காட்டினால் அவைவரும் <br />காண்பீரோ?'' என்றார். <br /><br />அங்கிருந்தார் அனைவரும் ''அம்பலவாணர் <br />திருக்கூத்தினைக்காண எத்தனை பிறவிகளில் <br />நாங்கள் புண்ணியம் செய்திருக்கவேண்டும்ம். <br />மூவேழ்தலை முறையினரும் கரையேறிவார்களே! <br />என்றார்கள்.<br /> <br />குரு நமச்சிவாய மூர்த்தி நடராசப்பெருமான் <br />திருவடிகளில் சிலம்பும் கிண்கிணியும் அணிந்து <br />தரிசனம் செய்யுமாறு சொல்லியபின் <br />இறைவன் திருநடனத்தை காண் விரும்பினராய்,<br /> ''அம்பலவா ஓர்கால் அடினால் தாழ்வாமோ<br /> உம்பாரெல்லாம் கண்டதென கொப்பாமோ - சம்புவே<br /> வெற்றிப் பதஞ்சலிக்கும் வெம்புலிக்கும் தித்தியென<br /> ஒத்துப் பதஞ்சலிக்கு மோ''<br />என்ற பாட்டினை பாடினார். உடனே கல கல வென்றொரு <br />ஓசை கேட்டது. குரு நமச்சிவாயர் நின்று தோத்திரம் <br />செய்வாராயினர். <br /><br />தில்லை கூத்தன் நடனம் செய்யத் தொடங்கினார். <br />எல்லோரும் கீழே விழுந்து வணங்கி அசைவற்றிருந்தார்கள். <br />அப்போது மூவாயிரவருள் மூன்று பேர் <br />''நீண்ட நேரமாகத் திருநடனம் நிகழ்கிறபடியால் <br />நடனத்தை நிறுத்தவேண்டும்'' என கூறக் <br />குரு நமச்சிவாயர், ''ஆடச் சொல்கிறவர் நாமோ?'' <br />என்றார். மீண்டும் அந்த மூவரும், '' தாளம் போடுகினறவர்கள் <br />நிற்கவேண்டும்'' என்றனர். <br /><br />அப்போது குரு நமச்சிவாயர் அம்பலவாரை <br />நோக்கிப் ''பெருமானே! தூக்கிய கால் நோகாதோ? <br />துட்டன் முயலகன் மேல் ஊன்றிய கால் சலியாதோ? <br />என்று கருத்து அமைய ஒரு வெண்பா இயற்றினார். <br /><br />உடனே, நடனம் மிகவும் சிறப்பாக நடைபெறலாயிற்று.<br /><br />அன்பொடு, <br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-4925202728002835023?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-55968363744140449862010-09-07T00:32:00.002+08:002010-09-07T00:40:17.479+08:00அப்போது குரு நமச்சிவாயர், அன்னை சிவகாமசுந்தரியைச் சிந்தனை செய்தார். அன்னம் வந்தது! முதிய அடியவரை நோக்கி ''இதனை ஏற்றுக்கொள்ளும்''என்றார்.<br /><br />அப்போது அம்பலத்தாடுவார், 'நாம் இதனை<br />ஏற்றுக்கொள்ளோம்' என்றார். குரு நமச்சியாவர்<br />''காரணம் என்ன?'' என்று வினாவ, அடியவர்,<br />''ஐயா! இவ்வாறே ஒவ்வொரு நாளும்<br />உணவளிப்பதாக உறுதி கூறினால்<br />ஏற்றுக்கொள்வோம், இன்றேல்<br />ஏற்றுக்கொள்ளோம்'' என்றார்.<br /><br />அது கேட்ட குரு நமச்சிவாயர்,<br />''நீர் மிகவும் மூப்படைந்திருக்கின்றீர்!<br />யானோ, இன்று இவ்வூரில் இருக்கிறேன்,<br />நாளை காசியோ, இராமேசுவரமோ அறியேன்;<br /><br />இவ்வாறு இருப்ப உமக்கு நித்தியம்<br />அன்னம் கொடுக்கிறோம் என்று எவ்வாறு<br />கூற இயலும்?'' என்றார்.<br /><br />அப்போது அம்பலத்தாடுவார்,<br />''ஐயா! நீர் செல்லும் திசைகளில் யாம்<br />உமக்கு முன்னே நடந்தால் அன்னம் கொடும்.<br /><br />உமக்குப் பின்னால் நடந்தால் அன்னம்<br />வேண்டாம் என்றார். அப்போது, குரு<br />நமச்சிவாயர், 'நீர் முன்னே நின்றால்<br />அன்னம் கொடுக்கிறேன், இன்றேல் இயலாது'' என்றார்.<br /><br />அம்பலத்தாடுவாரும் அதற்கு இசைந்தார்.<br />ஆகவே குரு நமச்சிவாயர் சுவாமியை பார்த்து<br />''உணவு கொள்ளும்''என்றார். அதற்கு அவர்,<br />' திருநீற்றுக் கோயிலையும் உருத்திராக்கத்தையும்<br />தொட்டு உறுதி கூறிக்கொடுத்தால் கொள்வோம்'' என்றார்.<br /><br />குரு நமச்சிவாயர் அவ்வாறே செய்ய,<br />வந்த அடியவர் கொடுத்த அமுதைக்<br />கொள்வது போல் காட்டி,<br />''நீர் வேட்கை தணியுமாறு தண்ணீர் தரவேண்டும்'' என்றார்.<br /><br />குரு நமச்சிவாயர் அருகிலிருந்த திருப்பாற்கடல்<br />எனப்படும் நீர் நிலைக்காட்டி,''அதன்கண் நீர் அருந்துக!''<br />என்றார். அவ்வாறே நீர் அருந்தச் செல்பவர்<br />போல் காட்டி மறைந்தருளினார்.<br /><br />மறைந்தருளிய அம்பலத்தாடுவார்<br />தில்லை மூவாயிரவரிடம், 'நாம் சென்று<br />குரு நமச்சிவாயன் கோயிலுக்குள்<br />வருவதற்குரிய வழியை வகுத்து விட்டோம்,<br />நீவீர் அனைவரும் கூடி விருதுகளுடனும்<br />நாம் ஏறும் பல்லக்கு உடனும் சென்று,<br />வீதிவலமாக நம்மிடம் அழைத்து வருக!'' என்றார்.<br /><br />அவ்வாறே தில்லை மூவாயிரவரும் சென்று<br />வணங்கிப் பல்லக்கில் ஏறுமாறு வேண்டினர்.<br />குரு நமச்சிவாயரை நோக்கி,<br />''சுவாமி! இது பல்லக்கன்று, சூன்ய<br />சிங்காசனம் என்றனர். <br /><br />அப்பொழுதும் குரு நமச்சிவாயர் மறுத்துவிட்டார்.<br /><br />பிறகு மூவாயிரம், '' ஐயனே! நேற்று<br />நண்பகலில் எம்பெருமான் உம்மிடம்<br />வந்தார் அல்லவா, நீர் அவரிடம் யாது<br />கூறினீர்'' என்றார்கள்.<br /><br />குரு நமச்சிவாயர் யோகக்<br />காட்சியினால் பார்த்தார்.<br />சபாபதியின் காட்சி கிடைத்தது.<br />''சபாநாயகர் இவ்விடத்தில் வந்து<br />என்னுடன் உடையாடி அங்கும் சென்று<br />செய்தி கூறினரோ!'' என்று பரமன் அருளைப்பாராட்டி,<br /> சங்கயமாய் அம்பலவர் தாமே எழுந்தருளி<br /> யிங்கெமக்குப் பிச்சை யிடுவென்ன-வங்கமுது<br /> திட்டமு டன் நமக்கு நீதினமு மேசர்வ<br /> கட்டளையுண் டாக்குகென்றார் காண்''<br />என்ற வெண்பாவைப் பாடிக்கொண்டே<br />பல்லாக்கில் ஏறி, அல்லாகிய இருவினை<br />தனையறுத் தடியினை தருவாரோ?<br /><br />மல்லல் நீடிய புவியின் மேலின்னமும்<br />வரும் பிறப்பறுப்பாரோ? நல்ல மாமுலை<br />மாதுமை நாயகர் நாயகர் நான் நிதம்<br />நவின்றேத்தும் தில்லைநாயகர்<br />அம்பலத் தாடுவார் திருவுளம்<br />தெரியாதோ! என்ற ஓதிக்கொண்டே<br />கோயிலுக்குட்குச் சென்று கொடி மரத்தருகே<br />பல்லாக்கில் இருந்து இறங்கிப் பஞ்சாக்கரமதில்<br />மட்டும் பாதக்குறடு இட்டு சென்றார்.<br /><br />பிறகு பொன்னம் பலத்தை அணுகி,<br />திருநடம்புரி தேசிகனை வணங்கி தில்லை<br />மூவாயிரவரைப் பார்த்து, இப்போது நாம்<br />உண்டாக்க வேண்டிய கட்டளையாது!'' என்று<br />வினவினார்!<br /><br />அப்போது சபாநாயகர்,''சர்வ ஜனத்துக்கும்<br />சர்வ கட்டளை என்று அசரீயாய் நின்று<br />உணர்த்தினார். ''சபாநாயகர் பிச்சை கொடுத்தால்<br />கட்டளை எப்போதும் தொடந்து நடைபெறும்''<br />என்று சொல்லிக்கொண்டே<br />பொற்றாம்பாளத்தைக் கையில் ஏந்தி<br /> ''காத லுடன் சர்வ கட்டளையாய் உன்னுடைய<br /> பாத மலர்ப்பூசை பண்ணவே - ஓது<br /> குருவா யெனையாண்டு கொண்டவனே! பிச்சை<br /> தருவாய் சிதம்பர நாதா''<br />என்ற வெண்பாவைப் பாடினார்.<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-5596836374414044986?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-522744494643667082010-09-07T00:19:00.002+08:002010-09-07T00:32:05.336+08:00அவ்வாறே அர்ச்சகர் மூவரும் குரு நமச்சிவாயரை<br />அவ்விடத்தில் கொண்டு போய் விட்டுத்திரும்பினர்.<br />அங்கே யோகத்தில் இருக்கும்போது நமச்சிவாயருக்குப்<br />பசியுண்டாயிற்று. அப்போது,<br /> '' ஊன்பயிலும் காயம் உலராமல் உன்றனது<br /> வான்பயிலும் பொன்னடியை வாழ்த்துவேன் - தேன்பயிலும்<br /> சொல்லியல் நல்லார் துதிக்கும் சிவகாம<br /> வல்லியே சோறு கொண்டு வா.<br />-- என்ற இவ்வெண்பாவினைச் சொல்லினார்.<br /> உடனே சிவகாமி அம்மையார் அமுது கொண்டுவந்து நின்று,<br /> '' கொண்டுவந்தேன் சோறு குகை நமச்சி வாயரது<br /> தொண்டர் அடியார் சுகிக்கவே - பண்டுகந்த<br /> பேய்ச்சிமுலை யுண்ட பெருமாளுடன் பிறந்த<br /> நாச்சி சிவகாமி நான்...''<br />என்ற வெண்பாவினைத் திருவாய் மலர்ந்தருளினார். இவ்வாறாகவே, சிவகாமசுந்தரி தேவியார்<br />குரு நமச்சிவாயருக்கு ஒவ்வொரு நாளும்<br />அன்னம் அளிக்க குரு நமச்சிவாயர்<br />யோகத்தில் இருந்து வந்தார்.<br /><br />இவ்வாறாக இவர், சிவயோகத்தில்<br />இருக்கிற காலங்களில் இவரை காணவரும்<br />அன்பர்கள் பொன்னையும் பொருளையும்<br />எதிரில் வைத்துவிட்டுச் சென்றார்கள்.<br /><br />அவற்றைக் கண்ட குரு நமச்சிவாயர்,<br />''இவை இவ்விடத்திற்கு என் வந்தன?<br />இவை ஆட்கொல்லி, இங்கு இது வேண்டாம்''<br />என்று அந்த நேரத்தில் இருந்தவர்களை<br />எடுத்துச் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டு விடுவார்.<br /><br />இவற்றை கண்ட தில்லை மூவாயிரம்<br />''இவ்வளவு செல்வமும் வீணாகிறதே!''<br /> என்று தம்முடன் கூடிப்பேசிக்<br />குரு நமச்சிவாயர் இடம் சென்று,<br />''சுவாமி, நீர் இவ்விடத்தில் இருப்பதனால்,<br />அன்பர்கள் தரும் பொருள்கள் வீணாகின்றன.<br />திருக்கோயிலின் உள்ளே வந்து தங்கினால்,<br />எல்லாப் பொருளும் பல்வேறு வகையான<br />திருப்பணிகள் செய்வதற்குப் பயன்படும்.<br />பல கட்டளைகள் நடைபெற வழியுண்டாகும்''<br />என்று வேண்டிக்கொண்டனர்.<br /><br />அப்போது குரு நமச்சிவாய தேவர்,<br />அர்ச்சகர்களை நோக்கி. ''நாம் நமது<br />குருவின் ஆணைப்படி இவ்விடத்தில்<br />வந்திருக்கிறோம். ஆதலால் யாம் அங்கு<br />வர இயலாது'' என்று மறுத்துவிட்டார்.<br /><br />உடனே, தில்லை மூவாயிரவருள் சிறப்புற்றிருந்த சீவன்முத்தர்,சடாமுத்தர், மகாமுத்தர் ஆகிய<br />மூவரும் அம்பலத்தாரிடம் சென்று,<br />''பெருமானே! குரு நமச்சிவாய மூர்த்தி<br />கோயிலுக்குள்ளே வந்தால் பல திருப்பணிகள்<br />நடைபெறவும், பல அறக்கட்டளைகள்<br />தொடர்ந்து நடைபெறவும், வழியுண்டாகும்.''<br />என்று சொன்னார்கள்.<br /><br />''நன்று, நீவீர் சென்று அழைத்தால் வாரார்<br />யாமே சென்று அழைப்போம்'' என்று கூறி,<br />மூப்பு நிறைந்த அடியவராய்த் தண்டு<br />கமண்டலம் பிடித்துக் கொண்டு திருப்பாற்கடல்<br />என்னும் இடத்திற்கு வந்து<br />குரு நமச்சிவாய மூர்த்தியின் எதிரே நின்றார்.<br /><br />குரு நமச்சிவாயர்யோகம் தெளிந்து முன்<br />நிற்பவரைப் பார்த்தார். கண்ணுற்றவுடனே,<br />''ஐயனே!போற்றி'' என்றார். வந்து நின்ற வரும் <br />''போற்றி போற்றி''என்றார்.<br /><br />குரு நமச்சிவாயர், வந்து நின்ற முதுமை<br />நிறைந்த அடியாரைப் பார்த்து,<br />''ஐயா! நீங்கள் இருப்பது எந்த ஊர்?'' என்றார்.<br />அவர் ''நாம் இருப்பது தில்லைவனம்'' என்றார்<br />உம்முடைய பெயர் என்ன?'' என,<br />''எம் பெயர் அம்பலத்தாடுவார்'' என்றார்.<br /><br />''நீர் என்ன அலுவலாக இங்கு வந்தீர்''<br />என்று கேட்க எனக்கு அன்னம் தேவையாக<br />இருக்கிறது; இவ்வூர் எங்கும் சுற்றினேன், அன்னம் கிடைக்கவில்லை, இவ்விடத்தில் அன்னம்<br />கிடைக்கும் என்று சொல்லினர்.<br />ஆகவே,உம்மிடம் வந்துள்ளேன்'' என்றார்<br />முதியராய் வந்து நின்ற அடியவர்.<br /><br />அப்பொழுது குரு நமச்சியாவாய மூர்த்தி,<br />''ஐயா! என்னிடம் அன்னம் இல்லை.<br />எனக்குச் சிவகாசுந்தரி அம்மையார்<br />உணவளித்து வருகிறார். எம்மிடம்<br />பாத்திரம் கூட இல்லை'' என்று சொல்லினார்.<br /><br />அப்போது வந்த முதியவர் ''சுவாமி! என்னிடம்<br />பாத்திரம் இருக்கிறது'' என்று சொல்லிச்<br />சந்திரனைப் பாத்திரமாக வைத்தார்.<br /><br />அப்போது குரு நமச்சிவாயர், அன்னை<br />சிவகாமசுந்தரியைச் சிந்தனை செய்தார்.<br />அன்னம் வந்தது! முதிய அடியவரை நோக்கி ''இதனை ஏற்றுக்கொள்ளும்''என்றார்.<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-52274449464366708?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-287760299898573802010-09-06T23:37:00.002+08:002010-09-06T23:46:30.445+08:00'கருணை கடலே! இரண்டு அம்மையார்<br />ஆக கூடுமே'' என்று சொல்ல அம்மையார்<br />''அதனால் பிழை ஒன்றும் இல்லை பாடுக!<br />என்றார். உடனே குரு நமச்சிவாயர் பின்வரும்<br />வெண்பாவினைப் பாடி மகிழ்ந்தார்.<br /><br />''முத்தநதி சூழும் முதுகுன் றுறைவானே<br />பத்தர் பணியும் பதத்தாளே! அத்தர்<br />இடம்தாளே மூவா முலைமேல் எழிலார<br />வடத்தாளே சோறுகொண்டு வா...''<br /><br />இவ்வெண்பாவைச் சொல்லியவுடன்<br />அம்மையார் பாலாம்பிகையாய்ச் சோறு<br />கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.<br />அதனையுட்கொண்டு வழிநடந்து புவனகிரிக்கு<br />வந்து ஆனந்தத் திருநடனம் புரியும்<br />ஐயன் தில்லை அம்பலவாணப் பெருமான்<br />எழுந்தளியிருக்கும் தில்லைத் திருக்கோயில்<br />கோபுரம் கண்டு வணங்கி,<br /><br />'' கோபுரங்கள் நான்கினையும் கண்டமட்டில் குற்றமெலாம்<br />தீபரந்த பஞ்சதுபோல் சென்றதே - நூபுரங்கள்<br />ஆர்க்கின்ற செஞ்சரண அம்பலவா நின்பாதம்<br />பார்க்கின்றார்க் கென்ன பலன்...''<br /><br />என்ற இவ்வெண்பாவைக் கூறிகொண்டே<br />சிதம்பரம் சென்று திருக்கோயிலுட் புகுந்து,<br />சிவகங்கையில் நீராடி,<br /><br />''கண்டமட்டில் கண்ட வினை காதம்போம்<br />கையிலள்ளி கொண்டமட்டில் கொண்டவினை<br />வண்டமிழ்சேர் வாயார வேபுகழும் வண்ணச் சிவகாமித்<br />தாயார் திருமஞ் சனம்....''<br /><br />என்ற வெண்பாவினைச் சொல்லிக் கொண்டே<br />கனக சபைக்கு முன்சென்று பெருமானை<br />வணங்கும் போது, கூத்தப் பெருமான், அண்ணாமலையில்<br />குகைக்கண் அமர்ந்திருக்கும் குகை நமச்சிவாயரைப்<br />போலவே காட்சி கொடுத்தார்.<br /><br />அப்போது வாழ்த்தி வணங்கி நின்று,<br /><br />''திருவண்ணா மலையிற் குகை<br /> நம சிவாய தேசிக வடிவமா யிருந்து<br />கரவனா மடியேன் சென்னிமே லுனது<br /> கழலினை வைத்தவா நுறுரேன்<br />விரகின் நாரியரைப் புதல்வரை பொருளை<br /> வேண்டிய வேண்டிய தனைத்தும்<br />பரவினார் புகழ்வார்க் களித்திடும் பொன்னம்<br /> பலவனே பரமா சிரியனே...''<br /><br />என்ற பாடலை முதலாகக் கொண்டு தொடங்கி,<br />ஒரு நாழிகை அளவிற்குள் நின்ற இடத்திலேயே,<br />உலகத்தை மறந்து நின்று,<br /><br />''என்று வந்தாய் எனும் எம்பெருமான்' என்ற<br />திருக்குறிப்பில் ஒன்றி இருந்து நூறு<br />பாடல்களைப் பாடினார். பிறகு ஓர் அறையில்<br />அமர்ந்து சிவயோகத்தில் அமர்ந்தார்.<br /><br />அந்நாளில் தில்லை மூவாயிரவருள்,<br />சீவன்மூத்தர், சடாமுத்தர். மாகமுத்தர்<br />என்ற மூவர் என்ற மட்டும் பல்லக்கேறும்<br />தனிச்சிறப்புடையவர்களாக இருந்தனர்.<br /><br />அவர்கள் கனவில் ஆடல் அழகராகிய<br />அம்பலவாணப் பெருமான் தோன்றி,<br />''திருவண்ணாமலையில் இருந்து ஞானி<br />நம் திருநகரில் வந்து தங்கியிருக்கிறார்;<br />அவர் சிவயோகத்தில் மிகுதியாக ஈடுபட்டிருப்பவர்.<br /><br />அவருக்குத் தனிமையான இடத்தினைத் தருதல்<br />வேண்டும். அவரால் நமக்குப் பற்பல பணிகள்<br />நடைபெற இருக்கினறன. அவருக்கு தகுதியான<br />இடத்தினை தருதல் வேண்டும் நாம் இருமுறை திருவடி வைத்திருக்கின்றோம்.<br /><br />அவ்விடத்தில் குரு நமச்சிவாயரைக் கொண்டு<br />போய் விடுவீராக" என்று திருவாய் மலர்ந்தளினார்.<br />அவ்வாறே அர்ச்சகர் மூவரும் குரு நமச்சிவாயரை<br />அவ்விடத்தில் கொண்டு போய் விட்டுத்திரும்பினர்.<br />அங்கே யோகத்தில் இருக்கும்போது நமச்சிவாயருக்குப்<br />பசியுண்டாயிற்று. அப்போது,<br /><br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-28776029989857380?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-18311149485705272012010-09-06T23:10:00.002+08:002010-09-06T23:29:48.427+08:00அதனைக் கேட்ட அர்சசகர்களும் பிறரும்<br />இறைவனை வாழ்த்தி அவ்விடம் சென்று<br />தாம்பாளத்தைக் கண்டெடுத்துக் கொண்டு<br />அண்ணாமலைக்கு வந்து சேர்ந்தனர்.<br /><br />மறுநாள் பகலவன் தோற்றமாகும் போது<br />குரு நமச்சிவாயர் எழுந்து தன் ஞானாசிரியைத்<br />தொழுது கிழக்கு நோக்கிச் செல்லும்போது,<br />இருடிவனம் என்பதொரு திரு நகரினைக் கண்டார்.<br /><br />அந்நகரில் அம்மையும், அப்பனும் அர்த்தநாரீஸ்வர<br />வடிவத்தில் எழுந்தருளியுள்ளனர். அவ்வடிவம்<br />அகத்திய முனிவரால் பூசிக்கப் பெற்றதாகும்.<br />அங்கு ஐயாயிரம் கொண்டான் என்றொரு<br />புனிதத் தீர்த்தம் உண்டு.<br /><br />அதில் நீராடி பூசை முடித்துத் தூயமனத்துடன்<br />சுவாமியை துதித்துச் சிவயோகத்தில் இருக்கும்போது<br />பசி வந்தது.<br /><br />அப்போது, அன்னை பராசக்தியை நோக்கி,<br />''தாயிருக்கப் பிள்ளை தளருமோ தாரணியில்<br />நீயிருக்க நான் தளர்தல் நீதியோ - வேயிருக்கும்<br />தோளியோ விண்ணோர் துதிக்கும் திருமுத்து<br />வாளியே சோறுகொண்டு வா''<br /><br />என்று ஒருவெண்பாவினை இயற்றினார்.<br />அம்மை அதனைத் திருச்செவியில் ஏற்று<br />''குருநமச்சிவாயா! நான் இடப்பாகம் பிரியாமல்<br />இருப்பவும் நீ என்னை பிரித்துப் பாடியது<br />முறையோ?<br /><br />இப்போது உன் வாக்கினால் சேர்த்துப்<br />பாட வேண்டும்'' என்று கூற,<br />குருநமச்சிவாயா மூர்த்தி,<br /><br />'' மின்னும் படிவந்த மேக களத் தீசருடன்<br />மன்னும் திருமுத்து வாளியே - பொன்னின்<br />கவையாளே! தாயே! என் கன்மனத்தே நின்ற<br />மலையாளே சோறு கொண்டு வா''<br /><br />என்று ஒரு வெண்பாவைவினால்<br />சேர்த்துப் பாடினார்.உடனே அம்மையார்<br />அமுதுகொண்டு வந்து கொடுத்தார்.<br />அதனை உட்கொண்டு புறப்பட்டு<br />விருத்தாசலம் வந்து பழமலை<br />நாதரையும் பெரியநாயகி அம்மையையும்<br />வழிபட்டு ஒரு குளக்கரையில்<br />சிவயோகத்திலிருக்கும் போது பசி அணுகிற்று.<br /><br />அப்போது,<br /><br />''நன்றிபுனை யும் பெரிய நாயகியெ நுங்கிழத்தி<br />என்றும் சிவன்பா லிடக்கிழத்தி - நின்ற<br />நிலைக்கிழத்தி மேனிமுழு நீலக் கிழத்தி<br />மலைக்கிழத்தி சோறுகொண்டு வா...''<br /><br />-என்ற வெண்பாவைப் பாடினார்.<br /><br />அம்மையார் தண்டூன்றி விருத்தாம்பிகையாய்<br />வந்து, குரு நமச்சிவாயாரைப் பார்த்து,<br />''என்னப்பா! உன்னுடைய சொல்லினால் என்னைக்<br />கிழத்தி கிழத்தி என்று பாடுதல் நலமா?<br /><br />கிழவிக்கு நடக்க இயலுமா? தண்ணீர் எடுக்கக்<br />கூடுமோ? உகட்டுப்பட்டு, உணவு கொண்டு வர<br />உடலில் உரம் இருக்குமோ? என்றார்.<br /><br />உடனே, குரு நமச்சிவாய தேவர்<br />''அன்னையே! ஆண்ட கோடி ஈன்ற பின்னும்<br />கன்னி என மறைபேசும் ஆனந்த ரூப மயிலே!<br />பாலகாசியில் பாலாம்பிகை; இது விருத்தகாசி;<br />நீர் பெரிய நாயகி; இங்குள்ள<br />இறைவனும் பழமலை நாதர்;<br /><br />அதுபற்றியே யான் அவ்வாறு சொல்லினேன்'' என்றார்.<br />அடியவர் கூறியன கேட்ட அம்பிகை<br />'' என அருமை மகனே! நமச்சிவாயம்!<br /> உன்னுடைய இனிய வெண்பாவிலே என்னை இளமையாக<br />வைத்துப் பாடுக!'' என்றார்.<br /><br />குரு நமச்சிவாய தேவர் ''கருணை கடலே!<br />இரண்டு அம்மையார் ஆக கூடுமே'' என்று<br />சொல்ல அம்மையார் ''அதனால் பிழை<br />ஒன்றும் இல்லை பாடுக! என்றார்.<br /><br />உடனே குரு நமச்சிவாயர் பின்வரும்<br />வெண்பாவினைப் பாடி மகிழ்ந்தார்.<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-1831114948570527201?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-51189474163877357262010-09-02T13:29:00.002+08:002010-09-02T13:36:53.133+08:00அருகிலிருந்த குரு நமச்சிவாய மாணவ சீடன்,<br />''சுவாமி! குறை வெண்பாவையும் முடிக்கலாமே''<br />என்றார். அப்போது குகை நமச்சிவாயர்.<br /><br />''அப்பா நமச்சிவாயம்! எஞ்சியுள்ள அரை<br />வெண்பாவையும் நீயே முடிப்பாயாக!''என்றார்.<br />ஆசிரியர் கூறியன கேட்டசீடன், ''பெருமானே!<br />குருவின் வாக்கிற்கு அடாத எதிர்வாக்கினை<br />அடியேன் கூறுதல் பொருந்தாதே'' என்றார்.<br /><br />அப்போது குரு '' நீ அருள்நிறை மாணவன்,<br />ஆதாலால் எஞ்சிய வெண்பா அடிகளைப்<br />பாடுக!'' என்றார்.<br /><br />அப்போது மாணவர், நல்லாசிரியன்<br />கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டு,<br /> ''சால்வன<br />செய்யா வொருத்தாருடன் சேர்ந்து மிருப்பீரோ<br />வையா நமசிவா யா'' -- என்று முடித்தார்.<br /><br />அருள்நிறை மாணவரைப்பற்றி அறிய<br />வேண்டுவனவற்றை தெளிவாக அறிந்துகொண்ட<br />ஞானாசிரியர், ''அப்பனே! நமசிவாயம்! உனக்கு<br />ஒப்பான மாணவனை எங்கும் காண்டல் அரிது;<br /><br />ஆகையால் இன்றுமுதல் நீ குரு நமச்சியாய<br />மூர்த்தி எனத் திருப்பெயர் பெற்றாய்!'' என்று<br />தழுவிக்கொண்டு,''என் கண்ணுட் கருமணியே!''<br />ஒரு கம்பத்தில் இரண்டு யானைகளைக்கட்டுதல்<br />கூடாது; ஆகையால் அறியாமையை நீக்கி<br />அறவொளியை வழங்கும் அம்பலவாணர்<br />எழுந்தளிருயிருக்கும் திருத்தில்லை எனப்பெறும்<br />சிதம்பரத்திற்குச் செல்க! அங்கு உம்மால்<br />நடைபெற வேண்டிய பல திருப்பணிகள்<br />உள்ளன'' என்று கட்டளையிட்டார்.<br /><br />அப்போது குரு நமச்சிவாயர் ஞானாசிரியரை<br />நோக்கி, ''ஐயனே! ஞானாசிரியர் திருவடிகட்குப்<br />பணி செய்யும் பேற்றினை இழந்து, நாள்தோறும்<br />செய்யும் குரு தரிசனத்தை இழந்து வேறொரு<br />நகர்க்கு எவ்வாறு செல்வேன்'' என்றார்.<br /><br />குகை நமச்சிவாயர் மாணவரை நோக்கி,<br />''நீர் பெருமான் எழுந்தளியிருக்கும் சிதம்பரத்திற்குச்<br />சென்று பொன்னம்பலத்தின் முன்னே நின்று<br />கூத்தப்பெருமானை வணங்கி நிற்பீராக!<br /><br />அங்கே, அப்பெருமான் நம்மைபோல்<br />தரிசனம் கொடுத்தால் இருப்பீராக;<br />இன்றெல் இவ்விடம் வந்து சேர்க!''<br />என்று சொல்ல. மாணவர்,''நன்று! என்று<br />நவின்று பத்துப்பாடல்களால் ஆசிரியர்க்கு<br />வணக்கம் தெரிவித்து நினறார்.<br /><br />ஆசிரியரிடமிருந்து ''புறப்படலாம்'' என்ற சொல்<br />பிறந்தது. உடனே குரு நமச்சிவாயர் தனியாக<br />சாயுங்கால் நேரத்தில் புறப்பட்டுக் கிழக்கு நோக்கி<br />ஒரு காத தூரம் நடந்தார். இருள் வந்தது.<br /><br />அங்குத் தகுதியானதொரு இடம் பார்த்து ஒரு<br />ஆலமரத்தின் கீழ் சிவயோகத்தில் அமர்ந்தார்.<br />பின் பசி மேலிட்டு, உண்ணாமுலை அம்மையாரை<br />நோக்கி ஒரு வெண்பா பாடினார்.<br /><br />''அண்ணா மலையா ரகத்துக் கினியாளே<br /> உண்ணா முலையே உமையாளே- நண்ணா<br /> நினைதொறும், போற்றிசெய நின்னடிய ருண்ண<br /> மனை தொறும் சோறுகொண்டு வா...''<br /><br />எனறு குரு நமச்சிவாய சுவாமிகள்<br />இவ்வண்பாவினைப் பாடிய நேரத்தில்,<br />அண்ணாமலையாருக்குச் சர்க்கரைப் பொங்கல்<br />செய்து பொன்தபாளத்தில் இட்டு நிவேதித்துக்<br />கோயிலில் வைத்து அதனை எடுத்துச் செல்ல<br />மறந்தவராய்க் காப்பிட்டு அர்ச்சகர் முதலியோர்<br />அவரவர் வீடு சேர்ந்தனர்.<br /><br />அதனை அறிந்த உண்ணாமுலைத் தாயார்<br />அந்நிவேதனத்தைத் தட்டுடன் கொண்டு வந்து<br />குரு நமச்சிவாயமூர்த்திக்குக் கொடுத்துவிட்டு சென்றார்.<br /><br />விடிந்தபின் அர்ச்சகர் முதலியோர், கோவிலுக்குச்<br />சென்று கதவைத் திறந்து பார்த்தபோது,<br />பொற்றாம்பாளம் காணப்படவில்லை.<br /><br />அர்ச்சகர்களும், ஊரின் உள்ள பெரியோரும்<br />திகைப்புற்று, ''யாரோ கள்வர்தாம் களவாடி<br />இருக்கவேண்டும்'' என்று கருதி ஆராய்ந்து<br />பார்க்கலாயினர். இதனால் இருபது நாழிகை<br />மட்டும் கோயில் பூசை நடைபெறாமல்<br />இருந்தது.<br /><br />அப்போது அங்கிருந்த ஒரு அர்ச்சகர்<br />சிறுவன் தெய்வமுற்று, ''நமச்சிவாயா மூர்த்தி<br />சிதமபரத்திற்கு செல்லும் வழியில் ஒரு<br />ஆலமரத்தின் கீழ் இருக்கிறார்.<br />அவருக்கு உண்ணாமுலைத் தாயார்<br />அமுது கொண்டு போய்க் கொடுத்தார்.<br />அங்கே தாம்பாளம் கிடக்கிறது எடுத்துக்<br />கொண்டு வரவும்! என்றான்.<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-5118947416387735726?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-31553159687787556972010-09-02T13:13:00.002+08:002010-09-02T13:20:36.769+08:00அண்ணாமலைக்கு வாவென்று அழைத்து<br />ஆட்கொண்ட ஞான தபோதர்<br />குகை நமச்சிவாயர் ஒரு சிவயோகியாக,<br />சித்தராக சமாதி முக்தி அடைந்தார்.<br />அவர் அண்ணாமலையில் ஒரு குகையில்<br />சிவயோகத்தில் இருந்து வந்தமையால்<br />குகை நமச்சியாவ மூர்த்தி எனக்<br />கூறப்பட்டார்.<br /><br />அவருக்கு நமச்சிவாயர் என்றொரு மாணவ<br />சீடன் இருந்தார். அவர் ஞானாசிரியரின்<br />அருகிலிருந்து அன்புடன் பணி செய்து வந்தார்.<br />குகை நமச்சிவாயர் குகையின் பக்கத்தில்<br />வளர்ந்தோங்கி இருந்த ஆலமரத்தில் மரத்தில்<br />ஊஞ்சலிட்டு அதில் யோக நித்திரை<br />கொள்வது வழக்கம்.<br /><br />[இன்றும் ஒரு வளர்ந்தோங்கி ஆலமரம்<br />கோயில் நுழைவாயிலிலும்,<br />குகை நமச்சிவாயர் சமாதி<br />அருகிலும் இருக்கிறது.]<br /><br />அதன்போது ஞானாசிரியன் அருகிலிருந்து<br />பணி செய்து கொண்டு இருந்தார். அப்போது<br />ஆசிரியர் அருகில் இருந்தபோதும்<br />'குலுக்' என்று நகைத்தார்.<br />''நமச்சிவாயம் என்ன அதிசயம் கண்டு<br />நகைத்தாய்?'' என்று குகை நமச்சிவாயர் கேட்டார்.<br /><br />அப்பொழுது மாணவ சீடராகி நமச்சிவாயர்,<br />''ஐயனே திருவாரூரின் கண் தியாகராசப்<br />பெருமானைத் திருவீதியின் கண்<br />எழுந்தருளச் செய்து உலா வரும் போது,<br />நாட்டியப் பெண்கள் ஆடிக்கொண்டு வர,<br />அவர்களுள் ஒருத்தி கால் இடறி விழுந்தாள்;<br />அங்கிருந்த அவைவரும் நகைத்தார்.<br />யானும் நகைத்தேன்'' என்றார்.<br /><br />இதுபோன்று ஒருநாள் ஞானாசிரியரின்<br />அருகில் இருந்தபோது, தம் ஆடையைப்<br />பற்றி தேய்த்தார். ''ஏன் இவ்வாறு ஆடையைப்<br />பற்றித் தேய்த்தனை" என்று குகை நமச்சிவாயர்<br />கேட்ட போது. ''பெருமானே! தில்லை மாநகரிலே<br />பொற்சைபையிலே திரைச்சிலை இட்டிருந்தார்கள்.<br /><br />அதன் அருகில் குத்துவிளக்கு சுடர் விட்டு<br />எரிந்துகொண்டிருந்தது, அதனை ஓர் எலி பற்றி<br />இழுத்துகொண்டு சென்றது, அச்சுடர்<br />திரைசீலையில் பட்டதனால் அத்திரைச்சிலையில்<br />தீப்பற்றிக்கொண்டது. அங்கிருந்தவர்கள் அத்தீப்<br />பரவாமல் சீலையைப் பற்றிக் கசக்கினர்,<br />யானும் கசக்கினேன்'' என்றார்.<br /><br />பின்பு ஒருநாள் குகை நமச்சிவாயர் மாணவர்<br />உள்ளத்தை அறியவும், சோதனை செய்யவும்<br />தேர்ந்து அறியவேண்டி வாந்தி எடுத்து<br />அதைத் திருவோட்டில் பிடித்து, ''இதை மனிதர்<br />கால் அடிபடாத இடத்தில் இட்டுவருக'' என்று<br />கட்டளை இட்டார். அதை நமச்சிவாயர்<br />ஏற்றுக்கொண்டு மனிதர் உலவாத, கால்<br />அடிப்படாத இடம் எதுவென ஆராய்ந்து பார்த்தார்.<br /><br />அப்படி ஒரு இடம் இல்லை என்று அறிந்து,<br />அதனைத் தாமே உட்கொண்டார்.<br /><br />ஆசிரியர் இந்த அருஞ்செயலைக் கண்ணுற்று,<br />''அன்பனே! அடிபடாத இடத்தில் வைத்தணையோ?''<br />என்று கேட்டார்.<br /><br />அதற்கு பதிலாக, ''அய்யனே, அதனை வைக்க<br />வேண்டிய இடத்தில் வைத்தேன்...'' என்று மிகவும்<br />பணிவாக விடை அளித்தார்.<br /><br />மாணவர் செய்த மூன்று அருஞ்செயல்களையும்<br />கண்ட நமச்சிவாய மூர்த்தி, மாணவருடைய<br />ஞான நிலை நாளுக்கு நாள் உயர்ந்து அறிந்து<br />''அவரை அவர்க்கேற்றதொரு புனிதமான<br />இடத்திற்கு அனுப்பிவைத்தல் வேண்டும்'' என<br />முடிவு செய்தார். உடனே ஒரு வெண்பாவில்<br />பாதி வெண்பாவினைக் குகை நமச்சிவாயர்<br />இயற்றி பாடினார்.<br /><br />நேரிசை வெண்பா....<br /><br />''ஆல்பழுத்துப் பக்கியினுக் காகார மானதென<br />வேல் பழுத்து நின்றநிலை வீணிலெனச் --------<br />என்று பாடி நிறுத்தினார்.<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-3155315968778755697?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-47838950527521440682010-09-02T12:51:00.002+08:002010-09-02T13:02:07.582+08:00ஒருநாள் குகை நமச்சிவாயர், அண்ணாமலையார்<br />சந்நிதிக்குச் சென்று வழிபாடு, செய்து கொண்டு தம்முடைய குகை நோக்கித் திரும்புகையில்<br />ஒருபெண் தன் கணவனை இழந்து கண்ணீர் சொரியக்<br />கதறி அழுதுகொண்டு நமச்சிவாய சுவாமிகளை<br />விழுந்து வணங்கித் தன் கணவனை எழுப்பித்<br />தருமாறு மன்றாடினாள்.<br /><br />அந்தப் பெண்ணின் ஆற்றோணாத் துயரினைக்<br />கண்ட சுவாமிகள் உள்ளம் உருகி,<br />அண்ணாமலையாரை திருவடிகளை நினைந்து உருகிபாடினார்.<br />பிறகு, அந்தப் பெண்ணினை நோக்கிக்<br />''குழந்தாய்! அண்ணாமலையார் எனக்கு<br />கூடுதலாக நூறு வயதினை தந்துள்ளார்;<br />அந்த நூறு ஆண்டுகளுள் எழுபத்தைந்து<br />ஆண்டுகளை உனக்கும் உன் கணவனுக்கும் தந்தேன்,<br />உன் கணவன் உயிர்ப் பெற்று எழுவான்,<br />வீடு நோக்கிச் செல்க!'' என்றார்.<br /><br />அந்தப் பெண் நம்பிக்கையுடன் வீட்டிற்குச்<br />சென்றாள். கணவன் உயிர் பெற்று<br />எழுந்தனைக் கண்டாள்; பெருமகிழ்ச்சிக் கொண்டாள்.<br /><br />கணவனுடன் சென்று குகை நமச்சிவாய<br />சுவாமிகளுடைய திருவடிகளில் வீழ்ந்து<br />வணங்கி, அவருடைய அருள்<br />நோக்கத்தினைப் பெற்று வீடு திரும்பினாள்.<br /><br />இவ்வாறாக குகை நமச்சிவாயர்<br />அண்ணாமலையில் வாழ்ந்து வருங்காலத்தில்<br />நகித் எனப் பெயர் கொண்ட மிலேச்ச மன்னன்<br />ஒருவன் அண்ணாமலைக்குவது சேர்ந்தான்.<br /><br />அவன் மதங்கொண்ட யானையை போன்று காணப்பட்டான். அவன் அழகுமிக்க பெண்களைப் பல சாதிகளிலிருந்து<br />வன்முறையில் கவர்ந்துகாவலில் வைத்து<br />அறநெறிக்கு மாறாக நடந்து வந்தான்.<br /><br />அவன் அழிவதற்குரிய காலம் வந்து விட்டபடியால், அண்ணமலையார் திருக்கோயிலுனுட் புகுந்து<br />சில வருந்தத்தக்க செயல்களைச் செய்யத் தொடங்கினான்.<br /><br />இவற்றை எல்லாம் கண்ணுற்ற குகை<br />நமச்சிவாய சுவாமிகள்,'' மூன்று சுடர்களையும்<br />மூன்று கண்களாகக் கொண்ட சிவபிரானுடைய<br />நெற்றிக்கண்ணும்ஆழ்ந்த உறக்கம்<br />கொண்டுவிட்டதோ'' என்ற கருத்தினை<br />அமைத்துப் பாடினார்.<br /><br />அன்றிரவில் அண்ணாமலைப் பெருமான்<br />மிலேச்சன் கனவில் தவசியாகத்தோன்றி, ஒரு படையினால் முதுகிடத்தில் சிறிது குத்தினார்.<br />மிலேச்சன் விழித்து எழுந்தான்.<br /><br />முதுகில் ஏதோ ஒரு சிறிது ஊறல்<br />தோன்றுவது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது. பிறகு அவ்விடத்திலொரு வேர்க்குருதோன்றியது.<br /><br />பின்னர் அவ்வேர்க்குரு முதுகுப் பிளவையாக<br />உய்க் கொண்டது. அதனைக் கண்ட மிலேச்சன்<br />வருந்தினான். அவனுடன் வந்த சில பெரியவர்களிடம்<br />அதனைக் கூறினான்.<br /><br />'' நீ இவ்வாலயத்திற்குள் இருத்தல் கூடாது''<br /> என்றவுடன் கோயிலை விட்டு வெளியேறினான். <br />பிறகு உணர, துன்பமுற்றுப் புழுக்கள் பெருகிடத்<br /> தாங்கொணாதவனாகி, ஓரிரவில் துடிதுடித்து<br />இறந்தான்.<br /><br />இதனைக் கேள்வியுற்றமக்கள் பெருமகிழ்ச்சியுற்றனர்.<br />அவன்இறந்த தினத்தன்று மக்கள் அனைவரும்,<br />இராவணன் இரணியன் போன்றவர்கள் அழிந்த நாளில்<br />உலகம் எவ்வாறு மகிழ்ந்ததோ அவ்வாறு மகிழ்ந்தனர்.<br /><br />கருவுற்ற காலத்தில் விதிக்கப்பெற்ற நூறு வயதும்<br />கழிந்தாற் போலவே, பிறகு சிவபிரான் அளித்த நூறு<br />வயதும் கழிந்து போயினமை அறிந்து,<br />தமக்குத்தலைவராயும், தந்தை, தாய்,<br />தெய்வமாகவும் விளங்கும் திருமலையில்<br />அன்று இயற்றப் பெற்ற குழியில்கண் புகுந்தார்.<br />புகுந்தவர், அங்கிருந்த அன்பர்களை நோக்கி, ''என்னை, இவ்வுடல் என்று நினையாதீர்.<br />இவ்வுடல் நான் அல்லேன்'' என்று<br />சொல்லிக்கொண்டே அருவம் ஆனார்.<br />பிறகு அங்கிருந்தவர்கள், அவ்விடத்தே<br />இலிங்கம் அமைத்து வழிபாடாற்றினர் <br /><br />குகை நமச்சிவாயர் தொடர் - நிறைவு<br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-4783895052752144068?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-56391338878170197442010-09-02T12:46:00.002+08:002010-09-02T12:51:37.041+08:00இந்த நிகழ்ச்சி பல காத தூரத்தில்<br />நடைபெற்றதென்றாலும், அண்ணாமலையில்<br />குகைக்குள் இருந்த நமச்சிவாயர் ஞானநோக்கால்<br />அறிந்து திடீரென நகைத்துக் கனல் பிழம்பு<br />போன்ற கவியொன்றை இயற்றினார்.<br />உடனே அந்த வைணவ குருவின் கண்கள்<br />ஒளியிழந்தன.<br /><br />அந்த வைணவ குரு சில திங்கள் வரை<br />அல்லலுற்று, பின்னர் அண்ணாமலையில்<br />அமர்ந்திருக்கும் மாபெரு ஞானியாகிய<br />குகை நமச்சிவாய தேவர்வாயிலாகத்<br />தனக்குக் கிடைத்த தண்டனை என்று<br />அறிந்ததும் அண்ணாமலைக்கு வந்து<br />குகை நமச்சிவாயரிடம் அடைக்கலம் புகுந்தார்.<br /><br />அப்போது குகை நமச்சிவாய தேவர்<br />அந்த வைணவ குருவை நோக்கி,<br />''நீர் எந்த மலையைக் கண்ணாலும்<br />பார்க்கக் கூடாதென்று திரையிட்டு<br />மறைக்கக் கட்டளையிட்டீரோ அந்த<br />மலைக்கே சென்று அங்கு எழுந்தருளியிருக்கும்<br />திருக்காளத்தி இறைவனை வணங்குவீரானால்<br />மீண்டும் கண்ஒளியைப் பெறுவீர்!'' என்றார்.<br /><br />அவரும் அவ்வாறே சென்று வணங்கி<br />கண் ஒளியைப் பெற்றார். இவ்வாறாகவே,<br />பல அருட்பெருஞ்செயல்களை செயல்களைச்<br />செய்து அண்ணாமலையில் வாழ்ந்து வரும்<br />நாளில், அண்ணாமலையாரிடம் தம்மிடம்<br />ஈடுபாடுடைய மன்னன் ஒருவனைக் கொண்டு<br />குகை நமச்சிவாயர்க்கு பொன்னும் மணியும்<br />அணியும் பல்லாக்கும் அளித்துத்தனக்கு<br />முன்னே செல்லுமாறு பணித்தருளினார்.<br /><br />இந்த நிலையில் குகை நமச்சிவாயருக்கு<br />வயது நூறு ஆயிற்று. விதிக்கப்பெற்ற ஆயுள்<br />முடிந்த பின்னரும் இங்கிருந்தல் பிழையாகும்<br />என்று சொல்லி முறைப்படி முன்பாகவே<br />அமைக்கப் பெற்றிருந்த சமாதிக் குழியில்<br />தாமே இறங்கினார். பரம்பொருளாகிய<br />சிவபெருமான வானத்தில் இருந்து அசரீரியாக<br />அங்கு வந்திருந்த பலரும் கேட்குமாறு, '' அன்பனே!<br />நீ இவ்வுலகில் மேற்கொண்டு நூறாண்டுகள் வாழ்வாயாக'' என்றுரைத்தருளினார். இறைவன் திருவுளப்<br />பாங்கினையுணர்ந்த குகை நமச்சிவாயர்,<br />அப்பெருமானைப் பாடிமகிழ்தார்.<br /><br />அவர் காலத்தில் வேற்று மதத்தினரால் சைவ<br />சமயத்திற்கு வந்துற்ற இடையூறுகளை எல்லாம்<br />நீக்கி சைவத்தின் சிறப்பினை நிலைநாடினார்.<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-5639133887817019744?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-87560826438444176612010-09-02T12:24:00.002+08:002010-09-02T12:35:26.646+08:00இறைவன் திருவருளை நினைத்து மனம்<br />உருகி நின்ற குகைநமச்சிவாய தேவர்<br />புதர்களில் இருந்த தழைகளைக் கொய்து<br />ஆட்டிற்குக் கொடுத்து மகிழ்ந்தார். மறுநாள்<br />அந்த இடையன் அவ்விடத்திற்கு வந்து,<br />ஆடு குட்டியுடன் மேய்ந்து கொண்டிருப்பதைக்<br />கண்டான்; பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு குகை<br />நமச்சிவாய சுவாமிகளிடம் சென்றான்.<br /><br />குகை நமச்சிவாய சுவாமிகளுடைய<br />கட்டளைப்படி இடையன் பெருமகிழ்ச்சியுடன்<br />ஆட்டினையும் குட்டிகளையும் கொண்டு சென்றான்.<br /><br />இரண்டு குட்டிகளையும் இரண்டு தோள்களில்<br />சுமந்து கொண்டு செல்லும்போது முன்னாள்<br />உயிரிழந்து இடையனால் சுமந்து செல்லப்பட்ட<br />ஆடானது இன்று கூவிக்கொண்டே பின்னே<br />செல்லப்பட்ட ஆடானது இன்று கூவிக்கொண்டே<br />பின்னே செல்லத் தன் மனையைச் சார்ந்தான்.<br /><br />முன்நாள் இடையனைக் குகை நமச்சிவாயரிடம்<br />அனுப்பிய வீணர்கள் இந்த அற்புத நிகழ்ச்சியைக்<br />கண்டு, சுவாமிகளை இழிவுபடுத்துவதற்காக,<br />உயிருள்ள ஒரு இளைஞனைப் பாடையில்<br />வைத்துக் கட்டி, ''முனிவர் எழுப்பினாலும் எழாதே!''<br />என்று பாடையில் வைக்கப் பெற்றவனிடம்<br />சொல்லி வைத்து அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு<br />முனிவரிடம் சென்று, 'சுவாமி, நல்ல இளைஞன்<br />ஒருவன் இறந்து போனான்; அவனை<br />எழுப்பித்தந்தருளுக!'' என்று வேண்டினர்.<br /><br />வீணர்களுடைய பொய்ச்செயல்களைக் கண்ட<br />குகை நமச்சிவாயமூர்த்தி, ''போனவன் போனவனே<br />இனி அவன் எழான்'' என்று சொல்லினார்.<br />உடனே பொய்யாகப் பிணம்போல் பாடையில்<br />படுத்திருந்த இளைஞன் உயிர் பிரிந்து எமபுரம் சென்றது.<br /><br />வீணர்கள் மனம் உடைந்து பெருந்துன்பத்திற்கு<br />ஆளாயினர். இந்த ஊரானது குறும்பர்கள் வாழும் ஊர்;<br />கொன்றாலும் ஏன் என்று கேளாத ஊர்?<br />மிகக் கொடிய காளைகள் கதறும் ஊர்;<br />பழியைச் சுமக்கும் ஊர்? தேளுக்கு ஒப்பான<br />பாதகர்கள் வாழும் ஊர்'' என்று சொல்லிய பின்<br />''என் சொல்லால் அழியப் போகிற ஊர்;<br />என்று சொல்ல எண்ணினார்;<br /><br />அவ்வாறு சொல்லுதற்கு முன்னே தடங்கருணைப்<br />பெருங்கடலாகிய அண்ணாமலைப் பெருமான்<br />தோன்றி, ''அடே நான் ஒருவன் இந்த ஊரில்<br />இருக்கின்றேனடா'' என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.<br /><br />உடனே குகை நமச்சிவாயமூர்த்தி சினந்தணிந்து,<br />கருத்தை மாற்றி. ''அழியாவூர் அண்ணாமலை<br />என்று வெண்பாவை'' முடித்தருளினார்.<br /><br />''கோளர் இருக்குமூர், கொன்றாலும் கேளாவூர்<br />காளையரே நின்று கதறுமூர் - நாளும்<br />பழியே சுமக்குமூர், பாதகரே வாழுமூர்<br />அழியாவூ ரண்ணா மலை'' என்பது அவ்வெண்பா.<br /><br />குகை நமச்சிவாயருக்குத் தொல்லை கொடுத்தவர்களைச்<br />சார்ந்தவர் பலர் பல்வேறு இன்னல்களுக்கும்<br />நோய்களுக்கும் உள்ளாகிப் பல்வேறிடங்களுக்கும் குடியேறிச் சென்றுவிட்டனர். சிலர் மட்டும், வாழ்ந்த ஊர்<br />என்ற பாசத்தினால் அருணையிலேயே தங்கினார்கள்.<br /><br />ஒருநாள் ஓரிடையன் நூறு பசுக்களோடு<br />மலைச்சாரலையடைந்தபோது, ஒரு பசுவை<br />வேங்கை பற்றிக் கொண்டு ஓடிற்று. அந்த இடையன்<br />விரைந்தோடிச்சென்று குகை நமச்சிவாயரிடம்<br />சொல்லினான்.<br /><br />உடனே சுவாமிகள் அண்ணாமலை அண்ணலை<br />நோக்கி ஒரு வெண்பாவைப் பாடினார்.<br />அப்போது வேங்கை, தான் கவர்ந்து சென்ற<br />பசுவைக் கொணர்ந்து வைத்துச்சென்றது. இந்த<br />அருஞ்செயலைக் கண்ட இடையன் வியப்படைந்து<br />எல்லோரிடமும் இதனை எடுத்துரைத்தான்.<br />கேட்டோர் அனைவரும் அண்ணாமலைப் பெருமான்<br />அடியவர்களால் ஆகாதது ஒன்றும் இல்லை<br />என்று பேசிக்கொண்டனர்.<br /><br />பின்னர் ஒருநாள், ஒரு வைணவ குரு<br />காஞ்சி மாநகரிலிருந்து புறப்பட்டு<br />வடதிசை நோக்கிசென்று கொண்டிருந்தார்.<br />அப்போது கண்ணப்பன் கண்ணைப் பறித்து<br />சிவபிரான் அருளைப் பெற்ற திருக்காளத்திமலை<br />தோன்றியது. அதனையுணர்ந்த வைணவ குரு<br />உடன் இருந்தவரை நோக்கி,<br />''இம்மலை என் கண்ணுக்குத் தெரியாமல்<br />மறைப்பீராக! என்றார்.<br />அவர்களும் திரையிட்டு மறைத்தார்கள்<br /><br /> அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-8756082643844417661?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-46517495997641020722010-08-31T01:30:00.002+08:002010-08-31T01:38:41.443+08:00அப்போது குருமூர்த்தியையும் உடன் வந்த<br />அடியவரையும் கண்டிலர் நமச்சிவாயர்.<br />உடனே நமச்சிவாய மூர்த்தி ''இச்செயல்<br />சிவபிரானுடைய அருட்செயலே''.<br />வம்பான சொற்களைக் கூறி வலக்கை தூக்கிச்<br />சைகை செய்து வந்த நாம், சிவபிரானை<br />உளமாரக் கைகூப்பி வணங்கவேண்டும்<br />எனபதற்காகவே சற்குரு நம்மை அடித்தார்<br />என்று உணர்ந்து கொண்டார்..<br /><br />நமச்சிவாயரைப் பிரம்பால் அடித்த யோகியும்<br />நமச்சிவாயரும் சிவஞானம் கைகூடப் பெற்றமையால்<br />ஒருவரை ஒருவர் காணும் இடங்களில்<br />எல்லாம் அன்புற வணங்கி அளவளாவினர்.<br /><br />உண்மை அடியாருடைய பண்பு இதுவென்று<br />பிறர்க்கும் உணர்த்தினர். பழைய வழக்கத்தினை<br />மாற்றிக்கொண்டு ஆலயத்துட் புகுந்து<br />அண்ணாமலையாரை கைகூப்பி வணங்கும்<br />வழக்கத்தினை மேற் கொண்ட நமச்சிவாயரும்,<br />சிவாகமங்ககளை தெளிவாகக் கற்றுணர்ந்த<br />சிவாக்கிரம யோகியும் அடியார்க்குரிய<br />அனைத்துப் பண்புகளும் நிறைய பெற்று,<br />முன்பிருந்த குறைகள் நீங்கப் பெற்று<br />வழிபாடாற்றி வந்தனர். குறைகள் நீங்க<br />பெற்று வழிபாடாற்றி வந்தனர். பின்பு<br />அந்தச் சிவாக்கிரயோகி சென்ற இடம்<br />தெரியவில்லை.<br /><br />நமச்சிவாய மூர்த்தி அண்ணாமலையிலேயே<br />தங்கினார். அண்ணாமலையாரும் திருவுளம்<br />மகிழ்ந்து நமச்சிவாயர் தம் உண்மை அடியார்<br />என்பதனைப் பலகையாக உலகிற்கு உணர்த்தியருளினார்.<br /><br />ஊரினிடத்தும் நாட்டின் கண்ணும் உலாவிக்<br />கொண்டிருந்த நமச்சிவாயரைப் பெரிய மலையிடத்தே<br />வசிக்குமாறு இறைவன் அருள் புரிந்தமையால்<br />குகை நமச்சிவாயன் என்ற பெயர் எங்கும் பரவிற்று.<br />குகை நமச்சிவாயருக்கு வேண்டிய பொருள்கள்<br />அனைத்தும் யாரவது வாயிலாக கிடைக்கும்படி<br />அண்ணாமலையார் அருள் புரிந்தார்.<br /><br />இந்தக் குகை நமச்சிவாயருக்கு தகுதி நிறைந்த<br />சீடர் ஒருவர் இவாகக் கூடிய பெருமையை பெற்றார்!''<br />என்று பாராட்டினார். அன்று முதல் அவருக்குக்<br />குரு இருந்தார். அந்த சீடர் ஒருநாள்<br />குகைநமச்சிவாயர் தன் திருவடிகளைப்<br />பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தபோது,<br />ஆடையை அச்சத்துடன் பிடித்துக் கசக்கினர்.<br />அதனைக் கண்ட குகை நமச்சிவாயர்<br />'' ஏன் இவ்வாறு செய்தனை?'' என்று கேட்டார்.<br /><br />அதற்கு அந்தச் சீடர், ''தில்லை மாநகரிலே<br />திருச்சிற்றம்பலத்தி தொங்கவிடப்பட்டிருந்த<br />திரைச் சீலையிலே தீப்பற்றியது. அத்தீயை<br />அகற்ற கசக்கினேன்'' என்றார். அப்போது<br />குகை நமச்சிவாயர் தம் அருகிலிருந்த<br />சீடனைக் கட்டித்தழுவி.....,, ''<br />‘’இனி நீ குரு நமச்சிவாய மூர்த்தி<br />என்ற பெயரால் வழங்குவதாக’’ என்றார்.<br /><br />ஒருநாள் குகை நமச்சிவாய சுவாமிகள்<br />சீடராகிய குரு நமச்சிவாயரை பார்த்து,<br />''நாம் இருவரும் ஓர் ஊரில் இருப்பது<br />ஒரு மரத்தில் இரண்டு யானையைக்<br />கட்டி வைத்திருப்பது போன்றதாகும்;<br /><br />ஆகவே நீ தில்லைமாநகருக்குச் செல்க!<br />என்று சொல்லி மகிழ்ச்சியுடன் அனுப்பினார்.<br />மல்லிகார்ச்சுனத்திலிருந்து இவருடன் வந்து,<br />பூவிருந்தவல்லியில் குருவின் கட்டளைப்படி<br />அருஞ்செயல் புரிந்த விரூபாட்சித்தேவர்,<br />குருவின் குகைக்கு மேலே குகை<br />அமைத்துக் கொண்டு, ஆசிரியர்க்குப் பல<br />பணிகளையும் செய்து கொண்டிருந்தார்.<br /><br />ஒருநாள் அன்பர் பலருடன் தம் குகையில்<br />அமர்ந்திருந்தபோது, அவருடைய திருமேனி<br />மறைந்தது. அங்கு, விபூதிலிங்கம் தோன்றியது.<br />அந்த லிங்கம் இன்றுவரை இருந்து வருகிறது.<br /><br />ஒருநாள், ஓரிடையன் இறந்த சினையாட்டினைத்<br />தாங்கி நின்று ''இந்த ஆட்டின் வயிற்றில்<br />இரண்டு குட்டிகள் உள்ளன; விருப்பம் உடையவர்<br />விலைகொடுத்துப் பெற்றுக் கொள்க'' என்று<br />பலரும் அறிய உரைத்து நின்றான்.<br />அங்கு வந்தவருள் ஒரு தீயவன்<br />இடையனை நோக்கி, '' இந்த மலையின்கண்<br />உள்ள குகையிலே ஊன் அருந்துவதில்<br />மிகுந்த இச்சையுடைவன் ஒருவன் இருக்கிறான்,<br />அவனிடம் கொண்டுபோ; நல்ல விலைக்கு<br />வாங்குவான்'' என்றான்.<br /><br />அவன் உரைத்தவற்றை மெய் என்று கருதிய<br />இடையன் குகை நமச்சிவாய மூர்த்தியிடம்<br />சென்று நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறினான். குகை<br />நமச்சிவாய சுவாமிகள் சினங்கொள்ளாமல்,<br />ஆட்டின் விலை எவ்வளவு என்று கேட்டறிந்து<br />விலைப் பொருளை நாளைத் தருகிறோம்<br />சென்று வருக!'' என்று அனுப்பிவிட்டார்.<br /><br />கருணைக் கடலாகிய அண்ணாமலையாரை<br />நினைந்து பெருமானே இன்று ஏன் இறந்து<br />போன ஆட்டினை என்னிடம் அனுப்பினீர்?<br />என்று ஒரு இனிய பாடலை பாடி, திருநீற்றில்<br />ஒரு துளியினை எடுத்த ஆட்டின் மேலிட்டார்.<br />உடனே ஆடு உயிர் பெற்றெழுத்து இரண்டு<br />குட்டிகளை ஈன்றது<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-4651749599764102072?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-67687873368535447342010-08-31T01:21:00.002+08:002010-08-31T01:30:25.649+08:00அவ்வாறு செய்ய உம்மால் இயலுமா?'' என்று<br />கேட்டான். அப்போது நமச்சிவாய தேவர்,<br />''பரம்பொருளாகிய சிவபிரானை உள்ளத்தே<br />நினைந்துருகிச் சிவாபிரான் திருவருளைத்<br />துணையாககொண்டு அவ்வாறு செய்யக்கூடும்''<br />என்று சொல்லித்தம் மாணவராகிய<br />விரூபாட்தித் தேவரை நோக்கினார்.<br />மாணவர் புரிந்து கொண்டார்.<br /><br />புறமதத்தைச் சார்ந்த அரசன் விதித்த<br />நிபந்தனைகட்கு உட்பட்டு இணங்கினார்.<br />உடனே அரசன் கட்டளைப்படி இரும்புத்<br />துண்டம் ஒன்று நெருப்பிலிட்டு காய்ச்சப் பெற்றது.<br />இரும்பு துண்டு சூடேறியதை விரூபாட்சித்<br />தேவரிடம் தெரிவித்தனர்.<br /><br />அப்போது விரூபாட்சித்தேவர், ''அந்த இரும்பு<br />இப்போதுதான் பூத்திருக்கிறது; மேலும் பக்குவம்<br />அடைய வேண்டும்'' என்றார். கொவ்வைக்<br />கனியினும் மேலாக சிவந்தவுடன்<br />விரூபாட்சித்தேவரிடம் தெரிவித்தார்கள்.<br /><br />தீவண்ணராகிய சிவபெருமானை உள்ளத்தே<br />நினைத்துக்கொண்டு, ''கையில் அனல் ஏந்தி<br />விளையாடும் ஐயா போற்றி,"<br />செந்தழல் மேனிச் சிவனே போற்றி'' என்று<br />சிவபிரானைச் சிந்தனை செய்து, பழுக்கக்<br />காய்ச்சிய இரும்பைப் பார்த்துகொண்டே,<br />'சைவ சமயமே சமயம், அச்சமயம் சார்ந்த<br />சிவனே பரம்பொருள்'' என்று உரைத்தருளினார்.<br /><br />பிறகு,..,<br /><br />''அரியும், அயனும், அமரும் அஞ்சியோடுதற்குக்<br />காரணமாயிருந்த ஆலகால நஞ்சினை, அமுதத் திரள்<br />எனக்கருதியுண்டு. அனைவருக்கும் அடைக்கலம் தந்து,<br />நீலகண்டத்துடன் நிமிர்ந்து நின்ற சிவபிரானுக்கு<br />அடியவராகிய எமக்குப் பழுக்கக் காய்ச்சிய இவ்விரும்பும்<br />பழுத்ததொரு கனியேயாம்'' என்று சொல்லிக்கொண்டே<br />உட்கொண்டுவிட்டார்.<br /><br />இந்நிகழ்ச்சிகளையும் நேரில் பார்த்துகொண்டிருந்த<br />புறச்சமயத்தைச் சார்ந்த அரசனும், அமைச்சரும்,<br />மக்களும் வியப்படைந்து விதிர்விதிர்த்து நின்றனர்.<br />பிறகு,வேற்று மதத்தினை சார்ந்த அம்மன்னன்<br />நமச்சிவாயருக்கும் அவர் மாணவராகிய<br />விரூபாட்சித் தேவர்க்கும், அவருடன் வந்த<br />முன்னூறு அடியவர்க்கும் வேண்டிய<br />சிறப்புகளை எல்லாம் செய்து பாராட்டினான்.<br /><br />பிறகு, அங்கிருந்து புறப்பட்டு அடியவர்கள்<br />சூழ்ந்து திருவண்ணாமலை சென்று சேர்ந்தார்.<br />திருக்கோயிலுக்குச் சென்ற போது,<br />அண்ணாமலையாரைக் கைகூப்பி வணங்காமல்.<br /><br />''நீர் நலமாக இருக்கின்றீரோ?'' என்று கையால்<br />சைகையால் செய்து வந்தார். நமச்சிவாய சுவாமிகள்<br />செருக்கினால் அவ்வாறு செய்தார் அல்லர்;<br />அவர்கள் பின்பற்றும் வீராகமம், ''அடியவர் சூழ<br />குருமூர்த்தியாக வந்த சிவபிரான் கோலத்தையன்றிப்<br />பிறரைக் கைகூப்பி வணங்குதல் கூடாது'' எனக்<br />கூறுவதனால் அவர் வணங்காமல் இருந்தார்.<br /><br />''குரு லிங்க சங்கமம் எனும் முப்பொருளை யன்றிப்பிறரை<br />வணங்குதல் கூடாது'' என்னும் மரபினை ஒட்டி<br />அவ்வாறு நடந்தார். ''இலிங்கம் என்பது தம்<br />மார்பகத்தே எழுந்தளியிருக்கும் சிவபெருமானே<br />என்பது அவர்தம் கோட்பாடு';<br /><br />அண்ணாமலையார் கட்டளைப்படியே தாம்<br />அவ்வூர்க்கு வந்திருப்பதனை உணர்ந்தாரில்லை;<br />என்றாலும் செந்தமிழ் மொழியில் அவர்க்குண்டான<br />மேம்பட்ட தெளிவினால் அண்ணாமலையாரை<br />சிறப்பித்து வெண்பாவினைப் பாடத்தொடங்கினார்.<br /><br />கன்னட மொழியை அன்றி வேறு மொழியினை<br />அறியாத நமசிவாயர் மேலான தமிழ்ப்புலவர்களும்<br />பாராட்டத்தக்க வகையால் வெண்பாக்களைப்பாட<br />அருள் செய்தார் சிவபிரான்.<br /><br />'நமச்சிவாயர் சிவபிரானிடம் சிறிதும்<br />அன்பில்லாதவர் என்றும் மற்றவர்கள்<br />கருதக்கூடிய வகையில் கைக்காட்டி வந்ததனை<br />அறிந்த சிவாக்கிரயோகி என்பார்,<br />உடல் பெரிதும் வருந்துமாறு நமச்சிவாயரைப்<br />பிரம்பினால் அடித்தார்.<br /><br />''நல்ல சற்குருவாக வந்து இறைவன் என்னை<br />மோதியது கொல்வதற்காக அன்று; என்பாலுள்ள<br />தீக்குணங்களைப் போக்குதற்கேயாம்'' என்ற<br />கருத்தமைய ஒரு வெண்பாவினை இயற்றினார்,<br />நமச்சிவாயர்.<br /><br />நமச்சிவாயருடைய உயர்ந்த மனநிலையை<br />உணர்ந்த சிவாக்கிரயோகியார் தாம் பிரம்பாலடித்தது<br />பற்றி வருந்தினார். நமச்சிவாயர் அவ்விடத்தை<br />விட்டு அகன்று, ''கோயிலுள் சென்று இறைவனை<br />வணங்குதல் சிறந்தது.'' என்று எண்ணினார்.<br /><br />அப்போது அவர்க்கு அருகிலே, முன்னொரு<br />நாளில் தமக்கு மெய்ப்பொருள் உணர்த்திய<br />சற்குருவானவர் கல்லாடையுடுத்த தொண்டர்கள்<br />சூழ்தர முன்னே தோன்றினார்; தோன்றியவர்<br />உரிமையுடன் இவரோடு சில பேசி அடியார்<br />நமச்சிவாயர் குழாத்துடன் கோயிலுக்குள்<br />சென்றார் கருதினார்.<br /><br />அதனைக் கண்ணுற்ற, '' குருமூர்த்தி<br />எழுந்தருளியிருக்கும் இடம் இதுதான் போலும்'' என்று.<br /><br />அடியாருடன் சென்ற குருநாதர் தம்முடன்<br />வந்த மாணவர்களோடு அண்ணாமலையார்<br />அடிக்கமலங்களில் வீழ்ந்து பணிந்து எழுந்தார்.<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-6768787336853544734?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-59750251637945782972010-08-31T01:08:00.002+08:002010-08-31T01:21:24.399+08:00கன்னட நாட்டில், திருப்பருப்பதம் அல்லது மல்லிகார்ச்சுனம்<br />என்ற ஊரில் சிவனது திருவருளைப் பெற்றுச் சிறப்புற்றிருந்த<br />அன்பர் ஒருவர் இருந்தார். அந்த அடியவரிடம்<br />அண்ணாமலையார் தோன்றி திருவண்ணாமலைக்குச்<br />சென்று அங்கு ஞானகுருவாக எழுந்தருளி<br />இருக்குமாறு கட்டளையிட்டார்.<br /><br />அந்த அடியவர் பெயர் நமச்சிவாயர். உடனே<br />நமச்சிவாயர் தென்திசை நோக்கிப் புறபட்டார்.<br />புறப்பட்டு வரும் வழியிலே உடன் வந்த அடியாருடன்<br />ஓரூரை அடைந்தார். அவ்வூரில் ஒரு திருமணம்<br />நடைப்பெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அவ்வழியில்<br />வந்த அடியாரை திருமண வீட்டிற்குரிய தலைவன்,<br />மாலை அணிவித்து வரவேற்று திருமண வீட்டிற்கு<br />அழைத்துச் சென்றான்.<br /><br />திருமண வீட்டாரும் அங்கு வந்திருந்தவரும்,<br />திருநீறு பெற்றுக் கொண்ட பின், வீடு தீப்பற்றிக்<br />கொண்டது. தீருநீறு அத்தகைய சக்தியும்,<br />அனலும் கொண்டது. ''இவ்வடியார் கொடுத்த<br />திருநீற்றினால்தான் வீடு எரிந்து போயிற்று'' என்றனர்.<br /><br />அவர்கள் உரைத்தவற்றைக் கேட்ட அடியவர்<br />சிந்தை நொந்து சிவபிரானை நினைந்து மீண்டும்,<br />எரிந்தவற்றை எல்லாம் படைத்தருளினார்.<br />வெந்து போன்வெல்லாம் மீண்டும் உண்டான<br />அருஞ்செயலைக் கண்டவர்கள்,<br />இந்த சிவனேயாவர் என்று போற்றினர்.<br /><br />அங்கிருந்தவர் அனைவரும் அகம் மகிழ,<br />''நான் இனி ஒருவர் மனையிடத்தும் செல்லேன்''<br />என்னும் ஒரு விரதத்தினை மேற்கொண்டு<br />அவ்விடம் விட்டுப் புறப்பட்டார். புறப்பட்ட நமச்சிவாயர்<br />மாணவரோடும், அடியவரோடும் காலையில்<br />பூவிருந்தவல்லி வந்து சேர்ந்தார். அவர்கள் அனைவரும்<br />சிவபூசை செய்யும் பண்பினர். ஆதலால், ஊரில் உள்ள<br />தோட்டங்கள் எங்கும் உள்ள மலர்களை பறித்தனர்.<br />அம்மலர்கள் அங்குள்ள கோயில் வழிபாட்டிற்குரிய<br />மலர்கள். செய்தி அரசுக்கு எட்டியது.<br /><br />ஆகவே, அவ்வூர் அரசு அலுவர்கள் நமச்சிவாயரை<br />அழைத்து,''உரியவைக் கேளாமல் தோட்டங்களில்<br />புகுந்து கோயில் பூசைக்கும் மலரில்லாமல்<br />பூக்களைப் பறித்தது குற்றமாகும்..<br />இதற்கு என்ன சொல்கிறீர்?'' என்றனர்.<br /><br />அப்போது நமச்சிவாயர், தங்கள் மேல் குற்றம்<br />சுமத்துவோரை நோக்கி,, ''நாங்கள் பறித்த பூக்கள்<br />எல்லாம் நீங்கள் சொல்லும் கோயிலில் உறையும்<br />இறைவனுக்கே சார்த்தப் பெற்றன..<br />அம்மலர்கள் வீணாக்கப்படவில்லை'' என்றார்.<br /><br />அதற்கு அவர்கள்., ''கேட்ட கேள்விக்கு நேரான<br />விடை சொல்லாமல் உயர்ந்த தத்துவம் பேசுகின்றீர்;<br />உங்கள் சொந்தப் பூசையில் உங்கள் வழிபடு தெய்வத்திற்கு<br />அணியப் பெற்ற பூக்களை இவ்வூர்க் கோயிலில்<br />உறையும் இறைவன் ஏற்றுக்கொண்டான் என்று<br />நீங்கள் சொல்வது உண்மையானால், இவ்வூர்க் கோயிலில்<br />உள்ள சிவலிங்கத்திற்கு அணியப்பெற்றுள்ள மாலையானது<br />அனைவரும் காணும்படி, உம் கழுத்திடம்வருதல் வேண்டும்'' என்றார்.<br /><br />அதற்கு நமச்சிவாய மூர்த்தி உடன்பட்டு சிவபிரானுடைய<br />திருவடிகளைச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்.<br />இந்த நிலையில் சிவபிரான் கோயிலில் உள்ள<br />அருச்சகர்கள் இறைவனுக்குச் சார்த்தியுள்ள மாலையின்<br />பின்புறத்தில் ஒரு கயிற்றினைக் கட்டி, ஒரு சிறுவனைச்<br />சிவலிங்கத்தின் பின் புறமாக அமரச்செய்து, அக்கயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்குமாறு செய்தனர்.<br /><br />நமச்சிவாயர், ''நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே'' என்று<br />பஞ்சாட்சரத்தை ஓதிக் கொண்டு இறைவன் முன்பாக<br />நின்று கொண்டிருந்தார். அப்போது அனைவரும் காணச்<br />சிறுவன் பிடித்திருந்த கயிறு அறுந்து மாலையானது<br />நமச்சிவாயரின் கழுத்தில் மிளிர்ந்தது.<br /><br />கண்டவர் அனைவரும் வியப்புற்று நமச்சிவாயரைப்<br />பெரிய ஞானியாராக ஏற்றுப் பாராட்டினர். இந்நிலையில்,<br />அந்தப்பகுதியில் ஆட்சி செய்த புறமதத்து அரசன்,<br />நமச்சிவாயாரையும் அவர் மாணவர்களையும் ஆழமாகச்<br />சோதனை செய்து பார்க்க விரும்பினான்.<br /><br />நமச்சிவாயரை பார்த்து, ''உங்கள் சைவ சமயம்<br />உயர்ந்த தத்துவங்களைக் கொண்ட சமயம்; எல்லா<br />வகையிலும் உயர்ந்து விளங்கும் சமயம் என்று<br />உம் போன்றவர்கள் பேசப்படுவது உண்மையானால்,<br />நான் சொல்கின்றவாறு மெய்ப்பித்துக் காட்ட<br />இயலுமா?'' என்று கேட்டான்<br /><br />''இறைவன் திருவருளைத் துணையாகக் கொண்டு<br />உம் விருப்பம் போல் மெய்பிக்காட்ட இயலும்'' என்றார்.<br />அரசன் நமச்சிவாயரை, ''பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பினை<br />கையில் பற்றிக்கொண்டு, சைவ சமயமே சிறந்தது;<br />அச்சமயத்திற்குரிய தெய்வம் சிவபிரானே!<br />என்று சொல்ல வேண்டும்,<br /><br />[தொடரும்]<br />--<br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<br />........................................<br />தமிழ் எமது மொழி<br />இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br />Krishnan,Singapore<br />For your Book Mark<br />http://ezilnila.com/saivam<br />http://www.singai-krishnan.blogspot.com/<br />http://singaporekovilgal.blogspot.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-5975025163794578297?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-32787711977849870312010-08-27T23:13:00.003+08:002010-08-27T23:18:53.874+08:00சித்தர்களின் வழியில்...,<br /><br />ரிஷி, சித்தர், முனிவர், ஞானி, மாதவர், யோகிகள்<br />முதலிய சொற்கள் யாரைக் குறிக்கின்றன?<br />அமானுஷ்ய ஆற்றல்களைப் பெற்ற அதிமனிதர்களை<br />இச்சொற்கள் குறிக்கின்றன. தற்சமயத்துக்கு இச்சொற்களுக்<br />குரியவர்களைப் பற்றி விவரிக்காமல், சித்தர்களைப் பற்றி மட்டுமே பார்க்கலாம்.<br /><br />புலன்களை அடக்கி அகக்கருவிகளுல் ஒன்றாகிய<br />‘சித்தத்தைச்’ சிவபரம் பொருளிடம்<br />வைத்து மன ஓட்டத்தை தடுத்தவரகளே சித்தர்கள்.<br />சித்தர் இங்கேயே சிலலோகம் தரிசித்தவர்கள் என்பர்.<br /><br />திருமூலர் எட்டுவகை யோக நெறியில் பயின்று<br />எண்வகை சித்திகளை அடையப் பெற்றவர்.<br />அவற்றை ‘அட்டமா சித்திகள்’ என்பர். இதனை உலக<br />நன்னைக்கும் பொது மக்களின் மேன்மைக்கும்<br />பயன் படுத்துவார்களே தவிர தங்களது சுய<br /><br />தேவைகளை நிறைவு செய்யவோ அல்லது<br />தங்களை விளம்பரப்படுத்திக் கொள்ளவோ<br />முற்படமாட்டார்கள்.<br /><br />மனித வாழ்வு நிலையற்ற ஒன்று. ஆயினும்<br />இதனை நீண்டதாக ஆக்க வல்ல ‘ஊனினைச்<br />சுருக்கி உள்ளொளி பெருக்கும்’ தன்மையினைக்<br />கண்டு தெளிந்து போற்றுவார்கள்<br /><br />சித்தர்கள். மனித யாக்கையில் வாழுகின்ற<br />மாக்களை மனிதப் பண்பு மக்களாக மாற்றிய<br />பின்னர் அவர்களுக்கு அமர நிலை தருதல்<br />வேண்டும் என்ற பரந்த நோக்கம் கொண்டவர்களே<br />சித்தர்கள். இயற்கையோடு ஒன்றி வையத்தை<br />வாழவைக்கும் குறிக்கோளே அவர்களுடையது.<br /><br />சித்துக்களை அடைவதற்கு இறையருள்<br />முக்கியமானது. பல சித்தர்கள் உபாசனைகளின் மூலம்<br />சித்துக்களை அடைந்தார்கள். இந்து சமயத்திலுள்ள<br />சித்தர்கள் முக்கியமாக புவனேஸ்வரி, பாலா,<br />வாராஹி போன்ற தெய்வங்களை வழிபட்டார்கள்.<br /><br />பாலாவுக்கு சித்தேஸ்வரி, சித்தவித்யா, சித்தமாதா<br />என்றெல்லாம் பெயர்கள் உண்டு. அணிமா, மகிமா,<br />லகுமா, கரிமா, பிராப்தி, பிராகாம்யம், ஈசத்துவம்,<br />வசித்துவம் ஆகிய அடங்கும்<br /><br /><br />சித்தர் என்ற சொல்லுக்கு மூலம் எது என்பதில்<br />ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கருத்துக்கள் இருக்கின்றன.<br />மனம், சித்தம், புத்தி, அகங்காரம் என்ற அந்தக்கரணங்கள் வரிசையில் சித்தம் என்னும் சொல்லிலிருந்து தோன்றியது என்று சிலர் கருதுவர்.<br /><br />எல்லாத் தத்துவங்களும் சித்தத்தின் சலனத்திலிருந்தே<br />தோன்றுகின்றன. சுருங்கக்கூறின் பிராண<br />வாயுவின் சலனத்தையும் பிராணனின் சலனத்தையும்<br />பொருத்தது சித்தத்தின் சலனம்.<br /><br />பிராணவாயுவின் அசைவுகூட சித்தத்தின் சலனம்தான் என்று கூறுவர்.ஆகவேதான் எத்தகைய சித்திகளுக்கும்<br />யோகத்துக்கும் 'சிந்தையிலே தெளிந்திருப்பவன்;<br />செகமெல்லாம் சிவமென்றே அறிந்தவன்; தத்துவத்தை<br />உணர்ந்தவன்; இவன் சித்தன்', என்று சில சித்தர் பாடல்கள்<br />கூறும். இன்னொரு அர்த்தமும் காண்பார்கள்.<br />'சித்தி' என்றால் அடைவது என்று பொருள்.<br /><br />'குறியான சிவயோகம் சித்தியாச்சு' போன்ற<br />வரிகள் சித்தர் பாடல்களில். பெறற்கரிய<br />பேறுதனைப் பெறுதல் சித்தி. அதனைக்<br />கைவரப்பெற்றவர் சித்தர் என்பதும் ஒரு கருத்து.<br />சத் சித் ஆனந்தம்' என்றவற்றில்'சித்'திலிருந்து<br />சித்தர் என்ற சொல்லைப் பெற்று பொருள்<br />காண்பார்கள் சிலர். சிவனுக்கே சித்தன் என்ற<br />பெயரும் உண்டு. சிவனைச் சித்தனாகக்<br />கண்டு சமயத்துக்கும் அப்பாற்பட்ட நிலையில்<br />உணர்ந்த யோகிகள்தாம் சித்தர் என்றும்<br />சொல்வார்கள். மொத்தத்தில் சிவயோக சித்தி<br />கைகூடப்பெற்று, சிவானுபூதியைப்<br />பெற்றவர்களையும் அட்டமாசித்தி போன்ற<br />ஆற்றல்களைக் கைவரப் பெற்றவர்களையும்<br />சித்தர்கள் என்பதே வழக்கம்.<br /><br />இனி வரும் இழையில் ஒரு சில சித்தர்களின்<br />அற்புதங்கள்,சமுதாயத்திற்கு அவர்கள் ஆற்றிய<br />பணிகள் போன்ற சேதிகளை உங்களோடு<br />பகிர்ந்து கொள்ள விழைகிறேன்<br /><br />நன்றி, வணக்கம்<br />--<br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<br />........................................<br />தமிழ் எமது மொழி<br />இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br />Krishnan,Singapore<br />For your Book Mark<br />http://ezilnila.com/saivam<br />http://www.singai-krishnan.blogspot.com/<br />http://singaporekovilgal.blogspot.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-3278771197784987031?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-82835458128543513022009-11-02T00:02:00.002+08:002009-11-02T00:24:45.329+08:00ஒரு பெண் சேரனைக் கண்டு காதல் கொண்டுவிட்டாள்.<br />அவனை மணந்து வேண்டுமென்று தனியா ஆவல்<br />கொண்டாள். தானாகக் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ள<br />முடியுமா? முடியாது. இந்த நிலையில், தனியான ஒரு<br />இடத்தில் அமர்ந்து என்ன எப்படியெல்லம் செயலாம்<br />என்று சிந்தனை செய்கிறாள்.<br /><br />தன்னந் தனியாகத் தான் இருக்கிறாள். ஆனாலும்,<br />தன்னை ரொம்பவும் பாராட்டி வந்த ஊரார், தன்<br />முன்னிலையில் நிற்பதாகப் பகல் கனவு காண்கிறாள்.<br />அப்படியே அவர்களிடத்தில் பேசுகிறாள்.<br />இந்த உருவெளித் தோற்றத்தோடு பேசுகிறதெல்லாம்,<br />காதல் போதையிலிருந்து உண்டாவதுதான்.<br /><br /><strong>நீரும் நிழலும் போல் நீண்ட அருளுடைய<br />ஊரிரே! என்னை உயக்கொண்மின் ! போரிற்(கு)<br />உழலுங் களியானைப் பூழியர்கோக் கோதைக்(கு)<br />அழலும்என் நெஞ்சம் கிடந்து.<br /></strong><br />(காதல் நோயால் என் நெஞ்சு சதா கொதித்த வண்ணமாக<br />. ஊரிரே என்னை உயக்கொண்மின் ! )<br />====================================================<br /><br />ஒரு பெண்ணுக்குப் பாண்டியன் மீது அபாரமான<br />காதல் விளைந்துவிட்டது. தண்ணீர்த் துறைக்குப்<br />பாண்டியன் சவாரி செய்யும் குதிரையை<br />நடத்திக் கொண்டு போகும் போது,<br />அவள் நாணத்தோடு வாசற்கதவைச் சிறிது<br />சாய்த்த வண்ணமாய் பார்த்தாள்.<br />குதிரையோடு பேசுகிறாள் - தன்னந்தனியாக<br />நின்றுகொண்டுதான்!<br /><br />“ குதிரையே ! எதிரிகளைத் துரத்தும்போது<br />போர்க் களத்தில் வேகமாய்ப் பாய்வாய்;<br />அது சரித்தான், ஆனால், ஊருக்குள் எதிரிகள்தான்<br />கிடையாதே; ஒரே படியாகப் பாய்ந்து ஓடாமல், <br />மெல்ல நடந்து போனால் என்ன கேடு !“<br /><br /><strong>போரகத்துப் பாயுமா! பாயா(து) ஒருபடியா,<br />ஊரகத்து மெல்ல நடவாயோ ! - பார<br />மதவெங் களியானை மாறன் தன் மார்பம்<br />கதவங்கொண்(டு) யாமும் தொழ.<br /></strong><br />[ இந்தக் கவி பெண்ணின் கூற்று என்பது மறைவாய்<br />கிடக்கிறது. மார்பம் தொழ, கதவங்கொண்டு, என்னும் சொற்களை<br />வைத்துத்தான் காதலுற்ற பெண் பேசுகிறாள். இப்படிக் காதலை<br />மறைவில் வைத்து சொல்வதிலிருந்து ஒரு நாண பாவம்<br />இருப்பதை தெளிவாக்குகிறது ]<br /><br />அவள் சோழனோடு மாலை நேரத்தில் கூடிக்<br />குலாவுவது வழக்கம். மாலை நேரம் வந்ததும்<br />நாயகனிடத்தில் ஒரே நாட்டம். நாயகன் வரக்<br />கொஞ்சம் தாமதம் ஆனாலும் சரி, அவளுக்கு<br />சங்கடம், ஏக்கம். மாலை நேரம் வந்ததைக்<br />காட்டும் அடையாளங்களில் ஒன்று இடைப்<br />பையன் பசுக்களை மேய்ச்சல் புலங்களில்<br />இருந்து ஊருக்கு ஓட்டிச் செல்வது.<br /><br />இடைப்பையனின் புல்லாங்குழலை இதமாக<br />வாசித்து வருகிறான் இந்தப் புல்லாங்குழல்<br />இசையானது நாயகிக்கு, அந்தி நேரத்தையும்,<br />நாயகன் வரவில்லை என்ற ஆத்திரத்தையும்<br />தூண்டிவிடுகிறது.<br /><br />நாயகி தனக்குள்ளே பேசிக்கொள்கிறாள்.<br />‘சோழன், ஏதோ நாட்டிலுள்ளவர்களுக்குத்<br />துன்பம் ஏற்படாமல் காக்கிறான் என்கிறார்கள்;<br />எனக்கொன்றும் விளங்கவில்லை, துன்பம்<br />செய்கிறதைத் தடுத்தால் அல்லவா பாதுகாக்கிறான்<br />என்று சொல்ல முடியும்.<br /><br /><strong>தெண்ணீர் நறுமலர்த்தார்ச் சென்னி இளவளவன்<br />மண்ணகம் காவலனே என்பரால் - மண்ணகம்<br />காவலனே ஆனக்கால்க் காவானே - மாலைக்கண்<br />கோவலர்வாய் வைத்த குழல்<br /></strong><br />[தெளிந்த நீர்நிலைகளில் பூத்த செங்கழுநீர்<br />மலர்களை மாலையாய் தொடுத்த அணிந்த<br />சென்னி என்றும் இளவளவன் என்றும்<br />பாராட்டப்படுகிற சோழன் உலகத்தைக்<br />காக்கிறான் என்று சொல்லுகிறார்கள்.<br />கட்டளை இட்டு தடுக்க மாட்டானா<br />இந்த மாலைப் பொழுது வந்துவிட்டதை அறிவிக்கும்<br />வாய்வைத்து ஊதுகின்ற புல்லாங்குழலை]<br /><br />இந்த கவியில் காதல் நோயினால் ஏற்படும்<br />பரிதாபம் இருக்கிறது. அதனூடே நகைச் சுவையும்<br />இருக்கிறது. பாட்டின் உருவம் பூர்வமான<br />கவிப்பண்பைக் காட்டுகிறது.<br />--<br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<br />........................................<br />தமிழ் எமது மொழி<br />இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br />Krishnan,Singapore<br />For your Book Mark<br />http://ezilnila.com/saivam<br />http://www.singai-krishnan.blogspot.com/<br />http://singaporekovilgal.blogspot.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-8283545812854351302?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-37590070813587893952009-10-23T23:14:00.003+08:002009-10-23T23:58:19.757+08:00உறையூருக்கு வடக்கே, ஏதோ பத்து மைல்<br />தூரத்தில் ஒரு சிறு ஊர். அந்த ஊரிலுள்ள ஒரு பெண்<br />உறையூருக்கு வந்து போவது வழக்கம். வந்தால், காவேரியில் குளிப்பாள்.தண்ணீரிலுள்ள வாளை மீன்கள் கரையில்<br />மெள்ள மெள்ள ஏறி, அகப்பட்ட இரையைக் கவ்விக்கொண்டு,<br />பிறழ்ந்து, தண்ணீருக்குள் மறுபடியும் விழுந்துகொள்ளும்.<br /><br />இந்த வளமான இடத்தில் ஒரு நாள் சோழமன்னன்<br />நீராட வந்தான். அவனைப் பார்த்து காதல் கொண்டு<br />விட்டாள் பெண்; பிறகு தன் ஊருக்கு சென்றுவிட்டாள்.<br /><br />அங்கேயுள்ள குளத்துக்கு ஒருநாள் நீராடப் போனாள்.<br />வட திசையிலிருந்து பறந்து வந்த நாரை குளத்தில்<br />இறங்கி நின்றது. பெண் எண்ணுகிறாள்;<br />"நாரை சிறிது நேரத்தில் குளத்தை விட்டுக்<br />கிளம்பித் தெற்கேயுள்ள உறையூருக்குப் போகும், என்பதாக".<br />காதல் வெறி அவளை எப்படி பேசச் செய்கிறது..., பாருங்கள்.<br /><br /><strong>செங்கால் மடநாராய்!<br />தென் உறந்தை சேறியேல்,<br />நின் கால்மேல் வைப்பான் என்<br />கையிரண்டும் - வன்பால்க்<br />கரை உரிஞ்சி மீன் பிறழும்<br />காவிரி நீர் நாடற்(கு),<br />உரையாயோ யான் உற்ற<br /></strong><br />( அழகிய நாரையே, தெற்கேயுள்ள<br />உறையூருக்குச் செல்வாயானால்,<br />உன் காலைப் பிடித்துக் கும்பிடத் தயார்.<br />தேகத்தின் வலிமை காரணமாகக் கரையின்<br />மேல் உராய்ந்து, உராய்ந்து ஏறிய மீனானது<br />மறுபடியும் நீரில் விழுந்து விடுகிற மீனின்<br />தேகக்கொழுப்பு சோழனுக்கு யான்<br />உற்ற காதல் கூறுவாயக!)<br /><br />{காதலுற்ற பெண் தோழியைப் பார்த்துப்<br />பேசினாள் என்றால் சாமானய உண்மை.<br />நாரையைப் பார்த்துப் பேசினாள் என்னும் போது,<br />காதல் வெறியை வேகத்தை நன்றாய்<br />எடுத்து காட்டுகிறது செய்யுள்.<br /><br />காதலும் சோகமும் கலந்த சாயல்,<br />கவியில் நயமாக அமைந்துள்ளது.<br />கடைசி அடியை பாடிப் பார்த்தால்<br />பாவம் தெரிந்துவிடும்.}<br />================================================<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">2</span></strong><br />பெண் யானை ஒன்றின் மேல் ஏறி<br />வந்தான் பாண்டியன். ஒரு கன்னிகை அவனைப்பார்த்துக்<br />காதல் கொண்டு விடுகிறாள். யானை நடந்து வந்ததும்,<br />அரசன் அதன்மீது இருந்தும் மனசை<br />விட்டு அகலவில்லை.<br /><br />அரசனுடைய உருவம் முழுதும் அப்படியே<br />நிற்பது ஒரு காரியமல்ல, அவன் ஏறி வந்த<br />யானையின் உறுப்புகள் ஒவ்வொன்றும்<br />அப்படி அப்படியே உள்ளத்தில் நிற்கின்றன.<br />அவைகளில் ஈடுபடுகிறாள்<br /><br />யானையினுடைய கால், அடடா,<br />துடி (உடுக்கை) போவே இருக்கிறது<br />செவியோ, தோலினால் செய்த கேடயம்<br />போலவே இருக்கிறது. துதிக்கை<br />எப்படியெல்லாமே ஆடுகிறது. வாய்<br />தொங்குகிற அழகோ தனி, யானையை<br />இப்படியெல்லாம் அனுபவிக்கிறாள்<br /><br />நீராடப் போயிருந்த இடத்தில்,<br />குளிப்பாட்டுவதற்குகாக, யானை வந்திருந்தது<br />அரசனும் நீராட வந்திருந்தான். அப்போது<br />யானையைப் பார்த்துச் சொல்லுகிறாள்.<br /><br /><strong>துடியடி, தோல்ச்செவி தூங்குகை, நால்வாய்ப்<br />பிடியே! யான் நின்னை இரப்பால், கடிகமழ்தார்ச்<br />சேலேக வண்ணனொடு சேரி புகுதலும், எம்<br />சாலேகம் சார் நட. </strong><br /><br />(கெஞ்சி கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன்.<br />வாசனை கமழும் மாலை சூடிய,<br />சந்தனம் பூசிய பாண்டினோடு,<br />ஊருக்குள் பிரவேசிக்கவும் அதாவது,<br />நீராடிவிட்டு உன்மேல் ஏறி<br />ஊருக்குள் மன்னன் புகும் போது,<br />எங்கள் வீட்டு ஜன்னலை ஒட்டி<br />நடந்து வரவேண்டும்.<br />நான் அங்கு நின்று கொண்டிருப்பேன்<br />விஷயம் தெரிகிறதா, பிடியே?)<br /><br />{அரசனைக் கண் குளிரப் பார்த்துவிட வேண்டுமென்ற<br />ஆத்திரம் அப்படி இருக்கிறது அந்த பெண்ணுக்கு !}<br />===============================================<br /><strong>3<br /></strong><br />இன்றைய காலத்தில், இரவில் வெளியே போக<br />நேர்ந்தால், காற்றில் விளக்கு அணைந்து<br />விடாதபடி விளக்கு வசதிகள் உண்டு.<br />பூர்வ காலத்தில் கை விளக்குதான்.<br />அதைக் காற்றாடிக்கிற காலத்தில் குடத்துக்குள்<br />இட்டு கவனமாய் பெண்கள் எடுத்துச்<br />செல்வார் பெண்கள். எடுத்துச்<br />செல்லும் பெண்ணுக்கு மாத்திரமே<br />அந்தக் குடவிளக்கு வெளிச்சம் கொடுக்குமே யல்லாது<br />மற்றவர்களுக்கு ஒளி இருப்பது தெரியாது.<br /><br />வெளியிலே வெளிச்சம் இல்லை என்றால்,<br />குடத்துக்குள் விளக்கு இல்லை என்றாகுமா?<br /><br />பாண்டியன் மேல் வைத்த காதல்<br />நோய் பெண்களிடம் சாதாரணமாக வெளிப்படத்<br />தெரியாது. ஆனால், இதயத்தில் மறைவாக<br />இருந்துகொண்டேதான் இருக்கும்.<br />பாண்டியன் பவனி வருவதற்காக<br />அரண்மனையிலிருந்து புறப்பட்டு வீதி வழியாக<br />வந்துவிட்டலோ, அவர்களுடைய காதல்<br />நோய் ஊராரது பேச்சுகிடமாய் வெளிப்<br />பட்டுவிடும். நின்ற நிலையிலே நிற்பார்கள்<br />அந்த பெண்கள், வெறித்துப் பார்ப்பார்கள்.<br />சோர்ந்து படுப்பார்கள். இதைவிட வெளிப்படையான<br />காரியம் என்ன வேண்டும்.<br /><br />" குடத்து விளக்கே போல்க்<br />கொம்பன்னார் காமம்<br />புறப்படா; பூந்தார்<br />வழுதி புறப்படில்,<br />ஆபுகு மாலை<br />அணிமலையில்த் தீயே போல்<br />நாடறி கெளயை தரும்.<br /><br />( பாண்டியன் மேல் பெண்கள் வைத்த<br />காதல் வெளியே தெரியாது.<br />மாலை சூடிய பாண்டியன் பவனி<br />வருவதற்காகப் புறப்பட்டு விட்டாலோ<br />பசுக்கள் மேய்ச்சல்ப் புலங்களிலிருந்து<br />ஊருக்குக்குள் புகும் மாலை நேரத்தில்<br /><br />ஊருக்குப் பக்கத்தில் உள்ள மலைச்சரிவில்,<br />நாட்டார் எல்லோரும் அந்த பெண்களது<br />காதல் நோயைத் தெரிந்து,<br />வம்பளப்பதற்கு வாய்விடும்)<br />==========================================<br />4<br /><br />நம்மவருக்குள் சில வேடிக்கையான<br />கொள்கைகள் உண்டு. அவைகளில் ஒன்று<br />தேங்காயைப் பற்றியது. தேங்காய்க்குள்<br />ஒரு வகையான காளான் எப்படியோ<br />போய், தேங்காய்ச் சத்தையெல்லாம்<br />தின்றுவிடுகிறது. தேங்காயை உடைத்தால்<br />உள்ளே வெறும் கொட்டாங்கச்சியாய் இருக்கும்.<br />இத்தகையத் தேங்காயைத் ‘'தோரோடி'' என்று<br />சொல்லுவார்கள். தேரையே சத்தைத் தின்றுவிட்டதாக<br />என்பார்கள. பழி எப்படியோ தேரையின் தலைமேல் விழுந்து விடும்.<br /><br />சரி, இப்போது ஒரு பெண்<br />சொல்லுகிறதைப் பார்ப்போம்.<br /><br />அவள் சோழன் மேல் காதல் கொண்டுவிட்டாள்.<br />அவனையே எண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறாள்.<br />ஆனால், அவன் தனக்குக் கிட்டவா போகிறான்,<br />இல்லை. தனக்கும், அவனுக்கும் உறவு உண்டு<br />என்று தாயானவள் கோல் கொண்டே அடிக்கிறாள்.<br />பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் தனக்கும் அரசனுக்கும்<br />சம்பந்தம் உண்டு என்று சதா<br />தூற்றிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.<br /><br />தன் ஆத்திரத்தில், இப்படி என்ன சொல்லுகிறாள்:<br />''அடிக்கட்டும், தூற்றட்டும், கவலையில்லை.<br />சோழனை அணைத்தேன் என்று இருந்தால்<br />போதும். அது இல்லையே !''<br /><br /><strong>அன்னையுங் கோல்கொண்(டு) அலைக்கும்; அயலாரும்<br />என்னை அழியுஞ்சொல்ச் சொல்லுவார்; உள்நிலைய<br />தெங்(கு) உண்ட தேரை படுவழிப் பட்டேன் யான்.<br /></strong><br />( அன்னை அடிக்கிறாள். அயலார் சொல்லும்<br />தன்னை வருத்துகிறது சோழனோடு கூடி<br />அனுபவித்திருந்தால் அதுவும் சொல்லலாம்.<br />அந்த அனுபவமும் இல்லாது போனது.<br />தேரைக்கு எட்டாத படி உள்ள தேங்காயின்<br />சத்தை உண்ட தேரைக்கு வந்த பழி மாதிரி<br />எனக்கும் பழி வந்தது. )<br /><br />அனுபவபூர்வான உண்மையினை செய்யுள் வடிவில் கவிஞர் காட்டியுள்ளார்.<br /><br />--<br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிங்கை<br />........................................<br />தமிழ் எமது மொழி<br />இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br />Krishnan,Singapore<br />For your Book Mark<br />http://ezilnila.com/saivam<br />http://www.singai-krishnan.blogspot.com/<br />http://singaporekovilgal.blogspot.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-3759007081358789395?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-68658196090520672072009-10-18T02:42:00.003+08:002009-10-18T03:29:21.318+08:00இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு கவிஞர்<br />இருந்தார். அவர் பாடிய கவிகள் அபார வேகங்<br />கொண்டனவாயும் கேட்பவர் உள்ளத்தைக்<br />கவர்வனவாயும் இருந்தன.<br /><br />கவிஞர், கொச்சி என்று இப்போது வழங்குகிற<br />வஞ்சியில் சில ஆண்டுகள் இருந்தார். மன்னனும்<br />சகாக்களுமாகக் குழுமி இருக்கும்போது பாடலைப்<br />பாடுவார். கவியைக் கேட்டு அதிசயித்துப் போனார்கள்.<br />நண்பர்களைப் பார்த்தால் கவி மூலமாக பாடல்<br />பாடிக் கேட்பார். கவிஞரை நண்பர்கள் வெகுவாக<br />புகழ்ந்தார்கள்.<br /><br />இரண்டொரு ஆண்டுகள் ஓடின. பாடல்களை<br />கணக்கிட்டுப் பார்த்ததில் தொள்ளாயிரம் என்று<br />கண்டார்கள். வாய் நிறைந்த எண்ணாய் இருந்தது.<br />‘சேரத் தொள்ளாயிரம்' என்று பெயர் கொடுத்து<br />நூலைப் போற்றி வந்தார்கள்.<br /><br />சேர மன்னன் பல பரிசுகளைக் கவிஞருக்கு<br />கொடுத்தான். மன்னனிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு<br />வஞ்சியிலிருந்து உறையூருக்குச் சென்றார்.<br />உறையூரில்தான் சோழ மன்னன் அப்போது<br />வசித்து வந்தான். சோழனைப் பற்றி தினம் தினம்<br />கவியொன்று பாட, அதுவும் ஒரு தொள்ளாயிரம்<br />ஆயிற்று.<br /><br />கடைசியாக மதுரைக்குச் சென்று, பாண்டியனுடைய<br />பாராட்டுதலை எல்லாம் பெற்றார். அற்புதமான<br />கவிகளைப் பாண்டியன் மீதும் பாடினார். அவைகளும்<br />தொள்ளாயிரமாயின. ஆகவே, சேரன் சோழன்<br />பாண்டியன் இவர்கள் மீது பாடிய தொள்ளாயிரம்<br />தொள்ளாயிரமான மூன்று தொள்ளாயிரங்களும்<br />சேர்ந்து ஒரு நூலாகி, ''முத்தொள்ளாயிரம்" என்ற<br />பெயரோடு வழங்கி வந்தன.<br /><br />கவிஞரைப் பற்றிய பெயர் தெரியாது.<br />ஊர் தெரியாது. காலமும் தெரியாது ஆனாலும்,<br />பாடல்களைப் பார்க்கும் போது, ஏதோ இரண்டாயிரம்<br />ஆண்டுகளுக்கு முன்னுள்ள என்று சொல்ல<br />வேண்டியிருக்கிறது.<br /><br />வெண்பாவில் அமைந்துள்ள எதுகைகளும்<br />மோனைகளும் அற்புத சுவையைக் காட்டுகின்றன.<br />உள்ளத்தில் கண்ட ஒவ்வொரு உண்மையும்<br />அற்புதமான கவியாக உருவெடுத்து ஒளி<br />வீசுகிறது. இந்த விதமாக இரண்டாயிரத்து எழுநூறு<br />பாடல்களை உதவிப் போயுள்ளார் கவிஞர்.<br /><br />காலம்:-<br />கவிஞர் பற்றிய விரிவான விபரம், ஊர், காலமும் தெரியாது.<br />பாடல்களைப் பார்க்கும் போது, ஏதோ இரண்டாயிரம்<br />ஆண்டுகளுக்கு முன்னுள்ளன என எண்ண<br />வேண்டியுள்ளது. வெண்பாவில் அமைந்துள்ள<br />எதுகைகளும் மோனைகளும் அபூர்வமான வைப்பைக்<br />காட்டுகிறது.<br /><br />கவிஞருக்கு, மக்கள் இதயப் பண்பு இன்னதென்று<br />தெரிந்திருக்கிறது; தமிழ்ப் பண்பு இன்னதென்று<br />தெரிந்திருக்கிறது; எல்லாவறையும் விட,<br />கவிப் பண்பு இன்னதென்று தெரிந்திருக்கிறது.<br /><br />உள்ளத்தில் கண்ட ஒவ்வொரு உண்மையும்,<br />எப்பேர்பட்ட உண்மையானலும் சரி,<br />அற்புதமான கவியாக உருவெடுத்து ஒளி<br />வீசுகிறது. இந்த விதமாக 2700 பாடல்களை<br />பாடியுள்ளார். சமீப காலம் வரை, அதாவது<br />நானூறு ஐந்நூறு வருஷங்களுக்கு முன் வரை<br />முத்தொள்ளாயிரத்தை சிலர் போற்றி<br />வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கையில்<br />முத்தொள்ளாயிர ஏடு இருந்தது என்பது<br />தெரிய வருகிறது. பிறகு ஏட்டைப்பற்றி ஒன்றும்<br />தெரியவில்லை.<br /><br />கடைசியாக, புறத்திரட்டு எனும் நூலை<br />யாரோ ஒருவர் தொகுக்க நேர்ந்தது. விஷயங்களை<br />நாலடியார் திருக்குறள் முதலிய நூல்களில்<br />பாகுபாடு செய்ததது போல் வாழ்த்து, அவை<br />அடக்கம், நீத்தார் பெருமை, பொறையுடைமை,<br />அரண், கைக்கிளை[காமத்துப்பால்] என்று<br />அந்த அதிகாரங்களுக்கு ஒத்த செய்யுளை<br />யாத்துள்ளனர். அந்த ஏட்டிருந்தும் சில பாடல்களைப்<br />புறத்திரட்டில் ஆங்காங்கு பெய்து வைத்தார்.<br />நமக்குக் கிடைத்துள்ள முத்தொள்ளாயிரப் பாடல்கள்<br />எல்லாம் புறத்திரட்டில் பெய்துள்ளவைதான்.<br /><br />அப்படி கிடைத்த பாடல்கள் 108 மேல் இல்லை.<br />ஆக 2700-108=2593 பாடல்கள் ஒழிந்து<br />போயின. அத்துனை அற்புதமான பாடல்களை-<br />மணிகளை இழந்தது தமிழுலகமும், தமிழரும்.<br /><br />அந்த 2700 பாடல்கள் கிடைத்திருந்தால் நம்முடைய<br />சந்ததியரும் அனுபவித்து இருக்கலாம். இந்த<br />அனுபவித்திலிருந்து அரிய நூல்களையும்,<br />தமிழையும் வளப்படுத்தி இருக்கலாம்.<br /><br />தமிழர்கள் இசையிலும், நாடகத்திலும் சிறந்து<br />விளங்கியவர்கள் என்று நாம் அறிந்த ஒன்று.<br />கோவை பிரபந்தங்களைப் பார்த்தால், எல்லாச்<br />செய்யுள்களும் நாடகத் துறைகளாகவே<br />இருந்துள்ளது. அவ்வளவு ஆர்வம், ஆசை<br />நாடகத்தில் நம்மவர்களுக்கு.<br /><br />ஒரு நீதியைச் சொல்ல வந்த இடத்திலும் ஒரு<br />நாடக நிலையில் நின்று பேசுவார்கள் நம்மவர்கள்.<br /><br />தோழியைப்பார்த்து நாயகி சொல்கிறதாக ஒரு பாடல்.<br />‘'நாயகன் ஏதோ ஒரு முக்கியமான காரியத்தில்<br />ஈடுபட்டுள்ளான். சரி, அப்படியானால் வர இயலாது<br />என்றுதானே சொல்லவேண்டும். அதை விட்டு விட்டு<br />இங்கே நம்மிடம் ‘மாலை வருகிறேன்' என்று<br />வேண்டுமென்றே பொய் சொன்னான் அல்லவா?<br /><br />இந்த ஆற்றாமையை நாலடியார் செய்யுள்<br />ஒன்று விளக்குகிறது.<br /><br /><strong>இசையா ஒரு பொருள் இல்லென்றல் யார்க்கும்<br />வசையன்று, வையத்(து) இயற்கை; நசையழுங்கச்<br />சென்றோடிப் பொய்த்தல் நிறைதொடீஇ! செய்ந்நன்றி<br />கொன்றாரில் குற்றம் உடைத்து.</strong><br /><br />[ஆசையினால் மனஞ் சோரும்படி,தோள்<br />வளையங்களை ஒழுங்காய் அணிந்த தோழியே<br />ஒருவர் செய்த குற்றத்துக்கு மாறாகத் தீமை<br />விளைத்தல் போன்ற பாதகமல்லவா இது.!]<br /><br />இதுபோலக் காதலனது நாட்டு வளத்தையும்<br />நகர வளத்தையும் சேனை வளத்தையும்<br />நாயகி மூலம் வெளிப்படுத்துவது, காதல்<br />துறையைச் சேர்ந்தது.<br /><br />முத்தொள்ளாயிரத்தில் வந்துள்ள வர்ணனைகள்,<br />தனித்த முறையில் பார்த்தாலே மிக<br />அழகாய், சுவையாய் உணரலாம். காதல் துறையில்<br />வைத்துப் பார்க்கும் போது,<br />வர்ணனைகள் ஒளிப்படலம் போல்<br />தெளிவாக தெரிகிறது.<br /><br />பாத்திரப் படைப்பில் நான்கு முக்கிய பாத்திரம்.<br />முதலாவது நாயகியாகிய பெண். இரண்டாவது<br />பெற்ற தாய்.'' ஐயோ.காதல் மோகத்தில் இருக்கும்<br />மகளை ஊரார் தப்பாக சொல்வார்களே! ‘'<br />என்று மகளைக் கண்டிக்கிற காரிய நாடகப் பாங்கு.<br /><br />மூன்றாவது, நாயகியை வளர்த்தெடுத்த<br />செவிலித் தாயர்கள். உளவு செய்யவும்,ஆறுதல்<br />சொல்பவர்களாகவும் இருப்பார்கள்.<br /><br />நான்காவது தோழிகள். காதல் சம்பந்தமான<br />எந்த விழயமாக இருந்தாலும் அவர்களிடம் மனம்<br />விட்டு பேசுவார்கள். உடனாகவும், தூது செல்லவும்<br />தயாராய் இருப்பார்கள்.<br />------------------------------------------------<br />முத்தொள்ளாயிர ஆசிரியருக்கு உலக சாஸ்திரம்<br />தெரிந்திருக்க அதிக வாய்ப்பில்லை.<br />கொச்சி (வஞ்சி), உறையூர், காவிரி, காஞ்சி, தஞ்சாவூர் போன்ற<br />நகரங்கள அவருக்கு தெரிந்து இருக்க வாய்ப்பு இருந்து<br />இருக்கலாம். பாண்டி நாடு, திருநெல்வேலி, தாம்பிரபரணி<br />உற்பத்தியாகிற பொதிகை மலைச்சாரல்களையும்<br />வெகுவாக இரசித்துள்ளார்.<br /><br />ஏதோ நூறு பாடல்களை வைத்துக்கொண்டு நாம்<br />இப்போது பேசுகிறோம். தொலைந்து போன 2600 பாடல்களையும்<br />பார்த்தால் அவரின் விலாசமான பார்வை பற்றி அறிய முடியும்<br /><br />கவி என்று சொல்லும்போது ஏதோ ஒரு சேதியைச்<br />சொல்ல வந்தது போல் தோன்றும் பலருக்கு.<br />வேறு சிலர் அதிலுள்ள உணர்ச்சிகளை தெரிந்து<br />கொண்டால் போதும் என்று எண்ணலாம்.<br /><br />ஆனால், உணர்ச்சியானது பாவ உருவத்தில்<br />வெளிப்படுகிறதா என்று முக்கியமாக கவனத்தில்<br />கொள்ளலாம். இந்த உருவத்தின் மூலம் கவிஞரது<br />உணர்ச்சி தாளங்கள் இயல்பாக உள்ளத்தில்<br />எழுவதை காணலாம்.<br /><br />முத்தொள்ளாயிரம் என்னும் பெயரோடு நமக்குக்<br />கிடைத்திருக்கும் 99 பாடல்களை நாம் பாடி,<br />படித்து அனுபவிக்கலாம். மக்களது நேர்<br />அனுபவமான உணர்ச்சிகளைக் கொண்டது<br />முத்தொள்ளாயிரப் பாடல்கள்.<br /><br /><strong>அன்பொடு, </strong><br /><strong>சிங்கை </strong><br /><strong>தமிழ் எமது மொழி</strong><br /><strong>இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி</strong><br /><strong>Krishnan,Singapore</strong><br /><strong>For your Book Mark</strong><br /><a href="http://ezilnila.com/saivam">http://ezilnila.com/saivam</a><br /><a href="http://www.singai-krishnan.blogspot.com/">http://www.singai-krishnan.blogspot.com/</a><br /><a href="http://singaporekovilgal.blogspot.com/">http://singaporekovilgal.blogspot.com/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-6865819609052067207?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-52323245551293971322008-11-02T12:48:00.007+08:002008-11-05T12:48:19.834+08:00<div>மணிகண்டனும் அவர்களுடைய விருப்பப் </div><div>படியே அவர்களுடன் கல்லிலும் முள்ளிலும் </div><div>நடந்து *பொன்னம்பல மேட்டுக்குச் சென்றார். </div><div>அவருக்குக் கல்லும் முள்ளும் </div><div>காலுக்கு மெத்தையானது.<br /></div><br /><div>அவருடைய பக்தர்களின் கால்களுக்கும் </div><div>கல்லும் முள்ளும் மெத்தையானது.<br /> [* பொன்னம்பலமேடு என்கிற </div><div>காந்தமலை பம்பையாற்றின் </div><div>கரையில் இருந்து பன்னிரண்டு</div><div>கல் தூரத்திலுள்ளது. </div><div>ஐயப்ப பக்தர்கள் முக்கியத்துவம் </div><div>கொடுக்கும் திருக்கோயில்களுள் </div><div>இதுவும் ஒன்று ]<br /><br />மஹிஷியின் கொடுமைக்குள்ளாகி </div><div>இருந்த தேவர்கள் முன்பே </div><div>பொன்னம்பல மேட்டில் மணி<br />கண்டசொரூபத்தை பிரதிஷ்டை </div><div>செய்து, தங்களைக் காத்து இரட்சிக்குமாறு </div><div>வேண்டிக் கொண்டனர். அங்கே </div><div>கோயில் கொண்டிருக்கும் </div><div>மணிகண்டனை ''பூதநாதன்'' என்பார்கள். <br />--------------------------------------------------<br /></div><br /><div>இந்திரனும், தேவர்களும் மணிகண்டனின் </div><div>துணையோடு போருக்கு வருவதை </div><div>அறிந்த மஹிஷியின் சினம் எரிமலையாய் </div><div>பொங்கியது. பன்னிரண்டு வயதே நிரம்பிய </div><div>மணிகண்டன் தன்னுடன் போரிட<br />வந்திருப்பதை கண்டு நகைத்தாள். </div><br /><div> </div><div>மணிகண்டனுக்கும் மஹிஷிக்கும் </div><div>நேருக்கு நேர் போர் படு உக்கிரமாய்<br />நடந்தது. மணிகண்டன் மஹிஷியைத் </div><div>தமது கைளால் பற்றி வெகு வேகமாய் </div><div>சுழற்றி வீசினார். அவள் பம்பைநதியை </div><div>அடுத்து ஓடும் அல்சா நதிக்கரையில் விழுந்தாள். </div><br /><div>தீயவர்கள் தங்கள் ஆற்றலில் இறுமாப்படைகிற </div><div>போது அவர்களை இறைவனே வதம் </div><div>செய்கிறான். மஹிஷியின் விஷயத்திலும் </div><div>அதுதான் நடந்தது.<br /><br />மணிகண்டன் சாதாரண மனிதப் </div><div>பிறவியல்ல என்பதை உணர்ந்த மஹிஷிமுகி, </div><div>தன் முற்பிறவிப்பையும் அறிந்து தனக்குப்</div><div>பாவ விமோசனம் அளிக்க வேண்டினாள். </div><br /><div>சாப விமோசனம் பெற்ற மஹிஷி </div><div>மணிகண்டனிடம்,'' ஐயனே தங்களால் </div><div>நான் சாப விமோசனம் பெற்றேன். </div><div>என்னை மனைவியாக ஏற்றுகொள்ள </div><div>வேண்டும்'' என்றாள்.<br /><br />அவளது மனவேதனை உணர்ந்த </div><div>ஐயன் அவளை நோக்கி '</div><div>' *நீ மஞ்ச மாதா என்ற நாமத்துடன்<br />இங்கே கோயில் கொள்வாயாக, </div><div>என்னை தரிசிக்க வருகிற பக்தர்கள் </div><div>உன்னையும் வணங்கிச்செல்வர்.<br /><br /></div><div>என்னை முதல் முறையாய் </div><div>தரிசிப்பதற்கென்று வரும் பக்தன் </div><div>(கன்னி ஐயப்பன்) வாராது இருக்கின்றானோ </div><div>அன்று நான் உன்னை மணந்து கொள்வேன்'' </div><div>என்றார்.  </div><div><br /></div><div>அதாவது "என்னைத் தரிசிப்பதற்குரிய </div><div>நாள்களில் என்றாவது கன்னியாத்திரை </div><div>செய்யும் பக்தன் (கன்னிச்சாமி) வராமல் </div><div>இருக்கிறானோ அன்றைக்கு உன்னை </div><div>மணந்து கொள்வேன்" என்றான்.<br />------------------------------------------<br /></div><br /><div> [ * மஞ்ச மாதாவே இன்று மாளிகை</div><div>புறத்து அம்மனாய் அறியப்படுகிறாள். </div><div>சபரி மலை பதினெட்டாம்<br /> படியில் மஞ்சமாதாவிற்கென்று </div><div>ஓர் ஆலயம் இருப்பதைக் காணமுடியும். </div><div>அக்கோயிலின் கதவுகள்<br /> ஒருபோதும் திறக்கப்படுவதில்லை ]<br />----------------------------------------------------------------<br /><br />பந்தள மன்னன் இராஜசேகரன் </div><div>மணிகண்டனுக்குக் கோயில் கட்டும் </div><div>திருப்பணியைத் தொடங்கினான்.<br />பம்பா நதியில் நீராடி, விநாயக பூஜை </div><div>நடத்திய மன்னன் அப்பெருமானின் </div><div>அருளைப் பெற்று அடிக்கல் நாட்டினான். </div><br /><div>திருப்பணி தொடங்கப்பட்டபோது </div><div>வானம் மழை பொழிந்தது.<br />ஐயப்பனின் திருத்தோற்றம், </div><div>யோகப்பட்டம் அணிந்த முட்டுக்களுடனும் </div><div>சின்முத்திரையுடனும் கூடிய<br />வலத் திருக்கையுடனும்,</div><div>அபயஹஸ்தம் அளிக்கும் இடது </div><div>திருக்கையுடனும், ஒன்றாய்ப் பொருந்தி </div><div>விளங்கும்.</div><br /><div> </div><div>தாமரைப்பாதங்களும், யோகாசனத்துடன் </div><div>கூடிய தவநிலையில் ஐயப்பன் விக்கிரம் </div><div>ஒரு மகர சங்கராந்தி ஆகவேதினத்தன்று </div><div>பஞ்சமி உத்திரம் கூடிய சுப முகூர்த்தத்தில் </div><div>பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.<br />தர்ம சாஸ்தா மெய்யப்பனாகி </div><div>பதினெட்டாம் படிக்கோயிலுள் அமர்ந்து </div><div>விண்ணையும், மண்ணையும்<br />காக்கும் தனது பரிபாலனத்தைத் </div><div>தொடங்கினர். தொடர்ந்து மாளிகைபுறத்தம்மன்,</div><div>வாபரன், கடுத்த சுவாமி, விநாயகர், </div><div>யசி, நாகர் திருவிக்கிரங்களும் பிரதிஷ்டை </div><div>செய்யப்பட்டன.</div><br /><div>சபரிமலை நடை பயணம் தொடக்க </div><div>முனையான எருமேலி என்ற திருத்தலத்திலிருந்து</div><div>வனப்பிரதேசம் ஆரம்பமாகிறது.</div><br /><div> </div><div>மலைகளும் காடுகளும் நிறைந்த </div><div>கரடுமுரடான பாதை, நடப்பது சிரமம்.</div><div>ஐயப்பனின் பிரதான துணைவன் வாபரன்.</div><br /><div>வாபரனுடைய கோயில் எருமேலிக் கோட்டத்தில் </div><div>உள்ளது. சபரிமலைச் செல்லும் </div><div>காட்டுவழியில் ஏழு கோட்டைகள் உள்ளன. </div><div>முதலாவது கோட்டை எருமேலி. </div><br /><div> </div><div>இங்கு ஓர் ஐயப்பன் கோயில் உள்ளது. </div><div>இக்கோயிலுக்குச் சற்று தொலைவில் </div><div>எருமேலி பேட்டை என்ற இடம் உண்டு.</div><div>அங்குள்ள வாபர் கோயில் மார்கழி மாதம் </div><div>பேட்டைத் துள்ளல் என்ற விழா நடக்கும்.</div><br /><div>பேட்டையில் இருந்து எருமேலி வருவது </div><div>சுவாமி வேட்டை முடித்து வருவதான ஐதீகம்.<br /><br />அங்கிருந்து ஐந்து கிலோ மீட்டர் </div><div>தொலைவிலுள்ள பெரும்தோடு இருக்கிறது.</div><br /><div>இங்கு நதியில் நீராடி இளைப்பாறலாம்.</div><div>ஐயப்பன் இந்த இடத்தில் பூதகணத்தவர்களுடன் </div><div>தங்கி இளைப்பாறியதாய் நம்பப்டுகிறது.<br /><br />அடுத்துச் செல்கிற இடம் காளை கட்டு. </div><div>இது இரண்டாவது கோட்டை. எருமேலியிலிருந்து </div><div>ஒன்பது கி.மீ.</div><br /><div> </div><div>இங்கு நந்திப்பெருமான் தேவனாக </div><div>விளங்குகிறார். மஹிஷி அரக்கியை </div><div>ஐயப்ப சுவாமி வதம் செய்து ஆனந்த<br />தாண்டவம் ஆடிய இடம் இது. </div><br /><div> </div><div>அரக்கியை அழித்து ஆனந்தத் </div><div>தாண்டவம் ஆடிய காட்சியை </div><div>நந்திகேசுவரர் தரிசித்ததால் </div><div>'காளைக்கட்டி' என்று அத்தலம் </div><div>பெயர் பெற்றது.<br /><br />மூன்றாவது உடும்பறைக் கோட்டை.</div><div>இங்கே பூதநாதர் வியாக்ரபாதன் என்ற </div><div>பெயரில் குடிகொண்டுள்ளார். இந்த<br />இடத்தில் ஐயப்பனனோடு அவருடைய </div><div>பூதகணங்களுக்கும் பூஜைகள் நடக்கிறது.<br /><br />நான்காவது கோட்டை கரிமலை.</div><div>இங்கு கரிமலை பகவதியும், கொச்சுக் கடுத்த </div><div>சுவாமியும் கோயில் கொண்டு<br />உள்ளார்கள். கரிமலை ஏற்றம் சிரமமானது.<br /><br />ஐந்தாவது கோட்டை சபரிபீடம். </div><div>இதனை அடைவதற்கு முன் நீலிமலையைக் </div><div>கடக்க வேண்டும். பக்தர்கள் மலர்<br />முதலியன கொண்டு நீலிமலையை </div><div>பூஜித்தப்பின் மலை ஏறுவர்.<br /><br />ஆறாவது கோட்டை சரங்குத்தி. </div><div>இங்கு அஸ்திர பைரவன் என்ற தேவன் </div><div>வாசம் செய்வதாக நம்பப்படுகிறது.</div><br /><div>சபரிமலை நடைப்பயணம் தொடக்க </div><div>முனையான எருமேலி என்ற திருத்தலத்திலிருந்து </div><div>வனப்பிரதேசம் ஆரம்பமாகிறது. மலைகளும் </div><div>காடுகளும் நிறைந்த கரடுமுரடான பாதை, </div><div>நடப்பது சிரமம். ஐயப்பனின்<br />பிரதான துணைவன் வாபரன்.</div><br /><div> </div><div>வாபரனுடைய கோயில் எருமேலிக் </div><div>கோட்டத்தில் உள்ளது. சபரிமலைச்<br />செல்லும் காட்டுவழியில் ஏழு </div><div>கோட்டைகள் உள்ளன. </div><br /><div> </div><div>முதலாவது கோட்டை எருமேலி. </div><div>இங்கு ஓர் ஐயப்பன் கோயில் உள்ளது. </div><br /><div>இக்கோயிலுக்குச் சற்று தொலைவில் எருமேலி </div><div>பேட்டை என்ற இடம் உண்டு. அங்குள்ள<br />வாபர் கோயில் மார்கழி மாதம் </div><div>பேட்டைத் துள்ளல் என்ற விழா நடக்கும்.</div><div>பேட்டையில் இருந்து எருமேலி<br />வருவது சுவாமி வேட்டை முடித்து </div><div>வருவதான ஐதீகம்.<br /><br />அங்கிருந்து ஐந்து கிலோ மீட்டர் </div><div>தொலைவிலுள்ள பெரும்தோடு இருக்கிறது.</div><br /><div>இங்கு நதியில் நீராடி<br />இளைப்பாறலாம். ஐயப்பன் இந்த இடத்தில் </div><div>பூதகணத்தவர்களுடன் தங்கி </div><div>இளைப்பாறியதாய் நம்பப்படுகிறது.<br /><br />அடுத்துச் செல்கிற இடம் காளைக் கட்டு. </div><div>இது இரண்டாவது கோட்டை.</div><div>எருமேலியிலிருந்து ஒன்பது கி.மீ.</div><br /><div> </div><div>இங்கு நந்திப்பெருமான் தேவனாக </div><div>விளங்குகிறார். மஹிஷி என்ற அரக்கியை </div><div>ஐயப்ப சுவாமி வதம் செய்து ஆனந்த<br />தாண்டவம் ஆடிய இடம் இது.</div><div>அரக்கியை அழித்து ஆனந்தத் </div><div>தாண்டவம் ஆடிய காட்சியை நந்திகேசுவரர்<br />தரிசித்ததால் 'காளைக்கட்டி' என்று </div><div>அத்தலம் பெயர் பெற்றது.<br /><br />மூன்றாவது உடும்பறைக்கோட்டை.</div><div>இங்கே பூதநாதர் வியாக்ரபாதன் என்ற </div><div>பெயரில் குடிகொண்டுள்ளார்.இந்த<br />இடத்தில் ஐயப்பனனோடு அவருடைய </div><div>பூதகணங்களுக்கும் பூஜைகள் நடக்கிறது.<br /><br />நான்காவது கோட்டை கரிமலை.</div><div>இங்கு கரிமலை பகவதியும், கொச்சுக் </div><div>கடுத்த சுவாமியும் கோயில் கொண்டு<br />உள்ளார்கள். கரிமலை ஏற்றம் சிரமமானது.<br /><br />ஐந்தாவது கோட்டை சபரிபீடம்.</div><div>இதனை அடைவதற்கு முன் நீலிமலையைக் </div><div>கடக்க வேண்டும்.பக்தர்கள் மலர்<br />முதலியன கொண்டு நீலிமலையை </div><div>பூஜித்தப்பின் மலை ஏறுவர்.<br /><br />ஆறாவது கோட்டை சரங்குத்தி.</div><div>இங்கு அஸ்திர பைரவன் என்ற தேவன் </div><div>வாசம் செய்வதாக நம்பப்படுகிறது.<br /><br />ஏழாவது கோட்டை சுவாமி ஐய்யப்பனின் </div><div>சந்நிதானமாகிய பதினெட்டாம் படியாகும்.</div><div>படியின் வலதுபுறம் கருப்பசாமியும் இடதுபுறம் </div><div>கடுத்த சுவாமியும் வீற்றிருக்கிறார்கள். </div><div>தர்ம சாஸ்தாவான மூல ஸ்தானத்தில் </div><div>கன்னி மூலையில் மகாகணபதி, வாயுமூலையில் </div><div>மாளிகைபுறத்தம்மனும் வடக்குப்பக்கத்தில் </div><div>வாபர சுவாமியும் பரிவார தேவதைகளாய் </div><div>விளங்குகிறார்கள். </div><div><br /></div><div>ஐயப்பமார்கள் தலையில் இருமுடிக்கட்டுடன் </div><div>சரணம் சொல்லிக் கொண்டே படி </div><div>ஏறுகிறார்கள். அந்தச் சரணம்தான் அவர்களைப் </div><div>பதினெட்டு படிகளையும் கடக்க உதவுகிறது.<br /><br />மணிகண்டன் தமது திருக்கையில் </div><div>தாங்கியிருந்த பதினெட்டு ஆயுதங்களே </div><div>பதினெட்டு படிகள் என்றோர் ஐதீகம்.</div><div>ஐந்து இந்திரியங்கள், எட்டு ராகங்கள், </div><div>மூன்று குணங்கள், வித்தை, அவித்தை </div><div>ஆகியவைகள் குறிக்கப்படுவது </div><div>உட்பொருளாய் உள்ளது.<br /><br /></div><div>திருக்கோயில் பகவான் யோகாசன </div><div>நிலையில் 'தத்வமஸி' என்ற சின்மய </div><div>முத்திரை காட்டி அமர்ந்து<br />இருக்கிறார்.</div><div><br /></div><div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 102);">அன்பொடு</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 102);">கிருஷ்ணன்</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 102);">சிங்கப்பூர்</span></span></div></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-5232324555129397132?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-33955205054491766672008-10-27T02:24:00.005+08:002008-10-27T03:09:41.493+08:00காலம் ஓடுகிறது நதியின் வேகத்தில்; <br />நதியைப் போலவே ஓசையில்லாமல்.<br /> பன்னிரண்டு வயதுப் பாலகனானார்<br />மணிகண்டன்.<br /><br />மன்னன் இராஜசேகரன் முதுமையின்<br />காரணமாக ஆட்சியதிகாரத்தைக் கொடுத்து<br />மணிகண்டனுக்கு முடி சூட்டுவதுதென்று<br />தீர்மானித்தான்.<br /><br />முடிசூட்டுவிழாவிற்கான ஏற்பாடுகளைச்<br />செய்யும்படி உத்தரவிட்டான் மன்னன்.<br />அதிகாரத்தை தன் கையில் வைத்துக்<br />கொண்டால் பிற்காலத்தில் அரசை<br />நாம் கைக்கொண்டு விடலாம் என்ற<br />நம்பிக்கையில் இருந்தான் அமைச்சன்.<br /><br />முடி சூட்டு விழாவிற்கு முன்<br />மணிகண்டனைக் கொன்றுவிடவும்<br />துணிந்தான்.<br /><br />மாந்திரீகர்களைக் கொண்டு சில<br />துர்தேவதைகளை மணிகண்டன் மீது<br />ஏவிவிட்டான். அதனால் மணிகண்டனுடைய<br />உடலில் பிணிகள் தோன்றலாயிற்று.<br />மனிதப் பிறவி எடுத்தால் அதற்குரிய<br />வினைகளையும் அனுபவித்தாக<br />வேண்டுமல்லவா. கொப்புளம் சிரங்கு, கட்டி வந்து<br />அவதிப்பட்டார்.<br /><br />ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தில் வாராத<br />நலனுண்டா? தீராத பிணியுண்டா?.<br />அத்தனை மந்திரங்களுக்கும்<br />உயிர்ப்பியப்பான மந்திரமன்றோ அது.<br />சிவனே அனைத்துக்கும் மூலம்.<br />சிவனின் அருளால் தீயசக்திகள் விலகி,<br />நோயும் குணமடைந்தது.<br /><br />தன்னுடைய கொலைத் திட்டம்<br />தோற்றதில் அமைச்சன் மேலும்<br />அழிவுப் பாதையிலேயே சிந்தனையை<br />ஓடவிட்டான்.<br /><br />மணிகண்டனை எப்படியும் கொன்று<br />தீர்ப்பதில் குறியாய் இருந்தான்.<br />இன்னொரு சதித்திட்டம் அவனுள் உருவானது.<br />கோப்பெருந்தேவியை அந்தப்புரத்தில்<br />கண்டு தான் தீட்டிய திட்டத்தைச்<br />சொன்னான் அமைச்சன்.<br /><br />''அரசி, தாங்கள் தவறாக நினைக்காவிட்டால்<br />ஒன்று சொல்வேன். அரச மரபிலுதித்த<br />இராஜராஜன் இருக்க, வனத்தில்<br />கண்டெடுத்த யாரோ ஒருவனுக்கு<br />முடிசூட்டுவது முறையாகத் தெரியவில்லை''<br /> என்றான்.<br /><br />அரசி அவனுடைய சொற்களை<br />ஆமோதிப்பது போல் தலையசைத்தாள்.<br />''கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும்''<br />என்பது போல் அமைச்சன் அவளை<br />வேறு விதமாய் சிந்திக்க விடவில்லை.<br />தொடர்ந்த துர்போதனைகள் செய்து<br />அவளுடைய அறிவை மழுங்கடித்தான்.<br /><br />அமைச்சன் ஒரு புதிய சூழ்ச்சித்<br />திட்டத்தை அரசியிடம் விவரித்தான்.<br />அதன்படி, "அரசி கடுமையான<br />தலைவலி அவதிப்படுவது போல<br />நடிக்க வேண்டும். அரண்மனை<br />வைத்தியர்கள் அளிக்கும் சிகிச்சைகளிலும்<br />பலனில்லை என்றாக்க வேண்டும்.<br />அப்போது அமைச்சன் அழைத்துவரும்<br />மருத்துவர் புலிப்பால் கொடுத்தால்தான்<br />அந்நோய் தீரும் என்பார்கள்.<br />மணிகண்டன் தாய்ப்பாசத்தில்<br />தானே புலிப்பால் கொண்டு வருவதாய்ச்<br />சொல்வான். அவன் புலியைத் தேடி<br />வனஞ்சென்று அங்கே புலிபோன்ற<br />கொடிய விலங்குகளால் கொல்லப்படுவான்.''<br /><br />அமைச்சனின் யோசனை அரசிக்குத்<br />தகுதியாய் தெரிந்தது. அவள் அன்றே<br />தலைவலி நாடகத்தை அரங்கேற்றினாள்.<br />அரசிக்குக் கடுமையான தலைவலி<br />என்ற செய்தியை அறிந்த அரசன்<br />அந்தப்புரத்துக்கு விரைந்தான்.<br /> உடனே மருத்துவர்களை அழைத்து<br />வர ஆணை பிறப்பித்தான்.<br />மருத்துவர்கள் வந்து வகைவகையாய்<br />மருந்துகள் கொடுத்தும் அரசியின்<br />தலைவலி தீரவில்லை.<br />எப்படித் தீரும்? உண்மையான நோயாக<br />இருந்தாலல்லவா மருந்தில் தீரும்.<br /><br />இத்தருணத்தில் அமைச்சனின் ஏற்பாட்டில்<br />போலி மருத்துவன் அரசியின்<br />உடல் நிலையைப் பரிசோதிப்பது போல்<br />பாசாங்கு செய்தான்.<br /><br />''அரசே! பெண்களுக்கு இத்தகைய<br />தலைவலி வெகு அபூர்வமாகவே வரும்.<br />இது சாதாரண மருந்துகளில் தீரக்கூடிய<br />தலைவலியல்ல இது. அரசே நான்<br />ஒரு மூலிகை தருவேன் அதைப் புலிப்பாலில்,<br />அதுவும் அப்போது கறந்த பாலில்<br />கரைத்து குடித்து விட்டால்<br />பிறகு அடுத்த பிறவிக்கும்<br />அரசியாருக்குத் தலைவலி தலைகாட்டாது."<br />என்றான் போலி மருத்துவன்.<br /><br />வெளுத்ததெல்லாம் பால் என்று<br />நம்பும் அரசன் செய்வதறியாது கலங்கினான்.<br /><br />மணிகண்டனை அழைத்து,<br />'புலிப்பாலை எப்படிக் கொண்டு வருவது?' - <br />அதைக் கொண்டு வந்தால்தான் உன்<br />அன்னையின் தலைவலி தீரும்<br />என்று மருத்துவர் சொல்கிறார்.<br />உனக்கு ஏதும் வழி தெரிந்தால்<br />சொல் என்றான்.<br /><br />மணிகண்டன் அரசனைப் பார்த்து,<br />'தந்தையே இதற்காகவா வருந்துகிறீர்கள்?'<br />நானே சென்று புலியைக் கொண்டு<br />வருவேன் என்றார்.<br /><br />'மகனே! இது ஆபத்தான வேலை.<br />நான் உன்னை இதில் பணயம்<br />வைக்கமாட்டேன்' என்றான்<br />அரசன் பதற்றத்துடன்.<br /><br />'தந்தையே இது ஒரு மகன்<br />தாய்க்குச் செய்கிற கடமை.<br />நான் காட்டில் கண்டெடுக்கப்பட்டவன்.<br />எனக்குக் காட்டு மிருகங்களிடம்<br />அச்சமில்லை' என்றார்.<br /><br />அமைச்சனின் சூழ்ச்சியும்,<br />அரசியின் தலைவலி நாடகமும்<br />மனிதர்களிடையே இயல்பாய்<br />உள்ளதுதான் 'புலிப்பாலுக்கு மணிகண்டன்<br />கானகம்செல்வது'<br />இறைவனின் திருவுள்ளப்படியேயாகும்.<br /><br />வனத்தில் முடிக்க வேண்டிய காரியம்<br />ஒன்றையும் இறைவன் திட்டமிட்டிருந்தான்.<br />அது மணிகண்டனின் அவதார நோக்கம்.<br /><br />மணிகண்டனை புலிப்பால்<br />கொண்டு வருவதற்கு காட்டுக்கு<br />அனுப்பியது முதல்,<br />மன்னன் இராஜசேகரன் அளவற்ற<br />மனத்தவிப்புடன் இருந்து வந்தான்.<br /><br />மணிகண்டனைப் பற்றி எந்த செய்தியும்<br />தெரியவில்லையே என்று வருந்திக்கொண்டு இருந்த சமயம், மணிகண்டன் வருகிற<br />செய்தி அரசனுக்கு எட்டியது.<br /><br />மின்னல் வேகத்தில் அரண்மனை<br />வாயிலுக்கு விரைந்தான். வேங்கைப் புலி<br />மேல் அமர்ந்து மணிகண்டன்<br />வருவதை, அவனது முன்னும் பின்னும்<br />இரு பக்கங்களிலும் புலிகள் கூட்டமாய்<br />தொடர்வதைக் கண்டான் மன்னன்.<br />ஓடிச்சென்று மைந்தனைத் தழுவினான்.<br /><br />மணிகண்டன் அரசனை வணங்கி,<br />'தங்கள் ஆணைப்படி,<br />புலிகளைக் கொண்டு வந்துவிட்டேன்.<br />மருத்துவரைஅழைத்து தேவையான<br />அளவு பால் கறந்து எடுத்துக்கொள்ளச்<br />சொல்லுங்கள் ' என்றார்.<br /><br />மணிகண்டன் காட்டுக்குச் சென்றதுமே<br />அரசியின் தலைவலி நீங்கிவிட்டது என்றும்,<br />இனி புலிப்பால் தேவைப்படாது,<br />புலிகளைக் காட்டுக்கே அனுப்பிவிடலாம்<br />என்று அரசன் கூறினான்.<br /><br />அரசியும், அமைச்சனும் கண்களில் நீர்மல்கி, 'தேவரீரை இன்னாரென்று அறியாமல் பிழை புரிந்து<br />விட்டோம். எங்களை மன்னித்து நற்கதி அருளவேண்டும்' என்று மண்டியிட்டு வேண்டினர்.<br /><br />மணிகண்டன் அரசியையும்,<br />அமைச்சனையும் மன்னித்து அருளினார்.<br />உலகில் மன்னிக்க முடியாத தவறென்று<br />எதுவும் இல்லை.<br /><br />மன்னித்தல் மாண்பு,<br />மன்னிப்பதற்கும் கருணை மனம் வேண்டும்.<br />மன்னிப்பதன் மூலம் தவறு செய்தவர்<br />திருந்தி வாழ வாய்ப்பளிக்கிறீர்கள் என்று தம்முடைய செய்கையின் மூலம் மணிகண்டன்<br />உலகோருக்கு உணர்த்தி விட்டார்.<br /><br />மணிகண்டன் மன்னரைத் தழுவி,<br />''தந்தையே, ஒரு தெய்வீக காரியமாகவே<br />நான் இங்கே வந்ததும்,<br />தங்களுடைய அரண்மனையில்<br />தங்கியிருந்ததும்,<br />இப்போது அந்தக் காரியம் நடந்தேறியதும்<br />என் மனித அவதாரத்தன்மையை<br />பூர்த்தியாக்கியுள்ளது" என்றார்.<br /><br />மணிகண்டன் தெய்வத்தின் அவதாரம்<br />என்பதனை மக்கள் உணர்ந்தனர்.<br />என்னை தரிசிக்க என் திருக்கோயிலுக்கு<br />வரும் பக்தர்கள் விரதங்களை முறையாகக்<br /> கடைப்பிடித்தால்தான் பலன்கிடைக்கும்.<br />புண்ணிய தினமான மகர சங்கராந்தியன்று<br />என்னைத் தரிசிப்பது சிறப்பு.<br /><br />கேரளத்திலுள்ள பதினெட்டுத்<br />திருக்கோயில்களில் நான் குடிகொண்டிருப்பேன்.<br />அவற்றுள் சபரிமலையே முக்கிய திருத்தலமாகும்.<br /><br />பதினெட்டு தத்துவங்களையும் கடந்து<br />வருபவர்கள்தான் என்னை அடைய முடியும்.<br /><br />'' நான் உங்களை எல்லாம் பிரிந்து செல்லவேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. இதோ புறப்படுகிறேன்.<br />எமது பிரிவை எண்ணி வருந்தாதீர்கள்.<br />உமக்குள்ளே யாம் பூரணமாய்<br />வியாபித்திருக்கிறோம்'' என்று கூறிப்<br />பேரொளிப் பிழம்பாய் மாறி மறைந்தார்.<br /><br />உலகம் தர்மநெறியைக் கடைப்பிடிக்கும்<br />வரை அமைதியாய் இருக்கும். மக்கள்<br />அதர்ம வழியில் நடக்கத துவங்கினால்<br />அமைதி குலைந்து விடும்.<br /><br />(தொடரும்)<br /><br /><strong><span style="color:#003333;">அன்பொடு,</span></strong><br /><strong><span style="color:#003333;">கிருஷ்ணன்,</span></strong><br /><strong><span style="color:#003333;">சிஙகை</span></strong><br /><strong><span style="color:#003333;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#003333;">தமிழ் எமது மொழி இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி</span></strong><br /><strong><span style="color:#003333;"></span></strong><br /><a href="http://ezilnila.com/saivam">http://ezilnila.com/saivam</a><br /><a href="http://www.singai-krishnan.blogspot.com/">http://www.singai-krishnan.blogspot.com</a><br /><a href="http://singaporekovilgal.blogspot.com/">http://singaporekovilgal.blogspot.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-3395520505449176667?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-67398161119267004282008-10-24T16:40:00.003+08:002008-10-24T17:00:55.144+08:00புராணங்கள் வெறும் கட்டுக்கதைகளல்ல.<br />பொழுது போக்காய் எழுதப்பட்டதோ,<br />படிக்கப்படுவதோ அல்ல. <br />நாம் கடை பிடிக்க வேண்டிய<br />நெறிமுறைகளை அவை வலியுறுத்தும்,<br />நல்வாழ்வின் இரகசியங்களை வெளிப்படுத்தும்.<br /><br />அவைகள் கட்டுக்கதையாகக்<br />கூட இருக்கலாம் அல்லது<br />புனை கதையாகக் கூட இருக்கலாம்.<br /><br />அதில் சொல்லப்படும் நீதிகளை,<br />வாழ்க்கைத் தத்துவங்களை,<br />தர்மங்களை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளவும்.<br /><br />மனிதர்கள் எப்போதும் தர்மத்திலிருந்து,<br />தடம் புரண்டு அதர்மத்தில் தங்களை<br />அழித்துக் கொள்ள முற்படுகிறார்களோ<br />அப்போது புராணங்களில் கூறப்படும்<br />சாரங்களை எண்ணிப்பார்த்தால்<br />அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் விளங்கும்.<br /><br />ஐயப்பன் எடுத்த அவதாரம் தர்மத்தையும்,<br />சத்தியத்தையும் உலகில் நிலை நாட்டுவதற்குத்தான்.<br />நற்பண்புகளை வளர்த்துக் கொண்டவர்கள்தான்<br />தடைகளை உடைத்து, பிரச்சினைகளை ஊதித்தள்ளி, <br />சவால்களை வென்று தங்கள் வாழ்க்கையை<br />ஒளிமயமாக்கி கொள்ள முடியும்.<br /><br />சபரி மலை நடை பயணமே வாழ்க்கைப்<br />பயணத்தின் தத்துவத்தைக் கொண்டிருக்கிறது.<br /><br />அது சரணாகதித் தத்துவம்.<br /><strong><span style="color:#000066;">''உன்னை இறைவனிடம் முழுமையாய் </span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">ஒப்படைத்துக் கொள். அவனை பூரனமாய் நம்பு. </span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">உன்னைக் காப்பது அவன் பொறுப்பு.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">ஐயத்தையும், அச்சத்தையும் விட்டுவிடு'' </span></strong><br />இதுதான் அந்தத் தத்துவம்.<br /><br />போகிற வழியில் எத்தனையோ<br />கொடிய விலங்குகள் (வாழ்க்கை அவை பிரச்சினைகளாய்,<br />சவால்களாய் இடம் பெறும்) எதிர்ப்படலாம்.<br />இறைவனின் மீது நம்பிக்கை வைத்தால்<br />அவன் ஆபத்துகளிலிருந்தும்,<br />பேரபாயங்களிலிருந்தும் நம்மைக் காப்பாற்றுவான்.<br /><br /> 'ஐயனே, எல்லாம் உன் விருப்பம்'<br />என்று ஐயப்ப பக்தர்கள் முடிவை<br />அவனிடமே விட்டுவிட வேண்டும்.<br /><br />பகவானின் வாசலை அடையும்போது<br />கர்மங்கள் எல்லாம் நீங்கி விடுவதாய்<br />ஐதீகம். அங்கே தன்னுடைய<br />கர்ம வினைகளற்றவனாய் மனிதன் நிற்பான்.<br /><br />பக்தன் கடந்து செல்லும் பதினெட்டு<br />படிகளும் தத்துவார்த்தமானவை.<br />தேங்காய் உடைப்பது இறைவனோடு<br />இரண்டறக் கலத்தலைக் குறிக்கும்.<br /><br />அப்போது உடல் உதறப்பட்டதாய் கருதப்படும்.<br />உடைக்கப்பட்ட தேங்காய் மூடிகள் நெருப்பில்<br />வீசப்படுகின்றன. அது உடல் அழிவதைக் குறிப்பதாகும். <br /><br /><strong><em><span style="color:#003300;">புனிதமான வாழ்க்கைதான் மனிதர்களைப் புனிதர்களாக்கும். </span></em></strong><br /><br />சூரியனின் பயணப்பாதை தெற்குப் பக்கம்<br />திரும்பும் காலம் ஆடி மாதம்.<br />பொதுவாக தெற்கு என்பது எமனுக்கு<br />உரியது என்பார்கள்.<br /><br />கால தேவனைக் கட்டுப்படுத்துவதும் ஆற்றல்,<br />அம்பிகைக்கு மட்டுமேஉண்டு என்கிறது புராணம்.<br /><br />அதனால்தான், மார்க்கண்டேயனைக்<br />காப்பாவதற்காக தர்மதேவனை,<br />அம்பிகை தன் உடலில் அமைந்திருக்கும்<br />இடது பாகத்துக்கு உரிய இடக்காலால்<br />உதைத்தாராம் ஈசன்.<br /><br />உயிர்களின் ஆரோக்யத்துக்கு காரணமானவன்<br />சூரியன் என்பது மெய்ஞானமும் விஞ்ஞானமும்<br />ஏற்றுக்கொண்ட விஷயம்.<br /><br />அடுத்து, ஆடி மாதத்தில் காற்றும் மழையும் இருக்கும்.<br />'கால்' எனும் காற்றைக் கட்டுப்படுத்துபவள்.<br />காரி, மாரியாகிய மழைக்கு தெய்வம், மாரியம்மன்.<br /><br />இன்னொரு முக்கிய விஷயம் ஆடி மாதத்தின்<br />போது ஏற்படும் பருவகால் மாறுபாட்டால்<br />பரவக்கூடிய நோய் கிருமிகளை கட்டுப்படுத்தும்<br />ஆற்றல் வேப்பிலைக்கும் எலுமிச்சைக்கும்<br />இருக்கிறது என்பது நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை.<br /><br />அதனால்தான் அம்மன் கோயில்களில்<br />ஆடி மாதம் பூஜைகள் அதிகம் இடம் பிடிக்கின்றன.<br /><br />வழிபாட்டு முறைகளாக நம் முன்னோர்கள்<br />ஏற்படுத்தி வைத்தவை எல்லாமே நம்<br />நலத்தைக் காப்பவை.<br /><br />ஆகவே நாங்களும் ஆடி மாதம்<br />எங்களின் நடை பயணத்தினை<br />தொடங்கினோம். பல ஆண்டுகளுக்கு<br />முன் ஒருமுறை சபரி நடை பயணம்<br />மேற்கொண்டுள்ளேன்.<br /><br />இரண்டாம் முறையாக செல்ல நேர்ந்தது<br />எதிர்பாராத பயணம். சிங்கப்பூரில் நமக்கு நன்கு<br />அறிமுகமான மூன்று நண்பர்கள் சபரி மலை<br />செல்ல வேண்டும், வழிமுறைகளை<br />சொல்லவேண்டும் என்று கேட்டனர்.<br /><br />இவர்கள் யாவரும் சிங்கப்பூரில் இருந்து<br />முதல் முறையாக சபரி செல்பவர்கள்.<br />அத்துடன் அரசாங்கத்துறையில்<br />வேலை செய்பவர்கள்.<br />ஆகையால் நீண்ட நாட்களுக்கு<br />விடுமுறை கிடைப்பதில் சிக்கலுண்டு.<br /><br />இரண்டு வாரத்தில் போய் வரவேண்டும்<br />என்ற நிலை, ஆவல். தமிழ் மாதம் பிறந்த<br />முதல் ஐந்து நாட்கள் சபரி நடை திறக்கப்படும்.<br /><br />ஆகவே ஆடி மாதத்தினை தேர்தெடுத்து<br />புறப்பட தீர்மானித்து, விரதமும், நோன்பும்<br />மேற்கொள்ளப்பட்டது.<br /><br />48 நாட்கள் விரதமிருந்து சிங்கப்பூரிலிருந்து<br />புறப்பட்டு தென்காசி அடுத்துள்ள ஆய்க்குடியிலிருக்கும்<br />'மகாலிங்கமலை சென்று அடைந்தோம்.<br />இன்றும் சித்தர்கள் அருவுருவாக தவம்புரிந்து வருகிறார்கள்<br />இந்த மகாலிங்க மலையில்.<br /><br />மகாலிங்க மலையிலிருந்து மேலும் சில<br />அன்பர்கள் சபரி மலைக்கு செல்லத்<br />தயார் நிலையில் இருந்தார்கள்.<br /><br />அன்று மாலை சுமார் 50 முறை சபரி<br />சென்று வந்த அனுபவமிக்க ஒரு பெரியவர்,<br />குருசாமி எங்களுக்கு மாலைபோட்டு <br />இருமுடி கட்டி அங்கிருக்கும்<br />சாஸ்தாவை வணங்கி வலம் வந்தோம்.<br />மறுநாள் காலை 6 மணிக்கு<br />ஒரு சிறிய பேருந்து மூலம் <br />மூன்று கன்னி சாமிகள்,<br />மற்றும் 13 பேர்கள் ஆக<br />16 ஐயப்ப சாமிகள் புறப்பட்டோம்.. <br /><br />ஒரு பக்கம் மலைகளும் மறுபக்கம்<br />கடலுமாய் அமைந்தது கேரள தேசம்.<br />குன்றாத நீர்வளமும், நில வளமும்<br />கொண்ட அத்தேசத்தில் வட்ட வடிவில்<br />இருப்பது பந்தள நாடு.<br /><br />வானுயர்ந்த மாளிகைகள்,<br />மணி மண்டபங்கள் செல்வச் <br />செழிப்புடைய பண்டக சாலைகள்<br />நிறைந்திருந்தன. பம்பையாறு அப்பகுதியில்<br />செந்நெல்லும் செங்கரும்பும் அமோகமாய்<br />விளையச் செய்திருந்தன. <br /><br />பந்தள நாட்டுக்கு மன்னனான இராஜசேகரன்<br />பாண்டிய வம்சத்தை சேர்ந்தவன்.<br />பக்தி நெறிபூண்டொழுகிய அம்மனின்<br />ஆட்சியில் மக்கள் குறையின்றி வாழ்ந்து<br />வந்தனர். மன்னனுக்கு மட்டும் ஒரேயொரு<br />குறையிருந்தது.<br /><br />தன் வம்சத்தை விளங்க வைக்க<br />ஒரு வாரிசு இல்லையே என்ற குறை.<br />இராஜசேகரன் மக்கட்பேறு வேண்டி<br />பல தான தருமங்கள் செய்தான்.<br />வேள்விகள் நடத்தினான்.<br /><br />நாளும் இறைவனை வழிபடும் போது<br />அவன் நயந்து வேண்டியது பிள்ளைவரம் மட்டுமே.<br />கடவுள் கண் திறப்பதற்கும் காலம் கனிந்து<br />வரவேண்டுமல்லவா?<br /><br />மன்னனுக்குப் பல கடமைகள் உண்டு.<br />பகை நாட்டிடமிருந்தும், பஞ்சத்திலிருந்தும்<br />காப்பது உட்பட. அதில் வனவிலங்குகளிடமிருந்து<br />குடிகளைக் காப்பதும் ஒன்று.<br /><br />ஒரு சமயம் பந்தள நாட்டின் எல்லைப்<br />பகுதியில் காட்டு மிருகங்கள் புகுந்து<br />அட்டூழியம் செய்துவருவதாய் மன்னனுக்குச்<br />செய்தி வந்தது.<br /><br />அங்குள்ள மக்களைக் காப்பதற்காக வேண்டி<br />மன்னன் வேட்டைக்குச் செல்ல சித்தமானான்.<br />வீரமுடன் விலங்குகளை வேட்டையாடிய<br />மன்னன், அந்திப் பொழுதில் சற்றே இளைப்பாறினான்.<br />சோர்வு நீங்க பம்பையாற்றில் நீராடினான்.<br /><br />சிவ தியானம் செய்ய அமர்ந்தான்.<br />அத்தருணத்தில், எங்கோ ஒரு குழந்தையின்<br />அழுகிற குரல் கேட்டது.<br />குரல் வந்த திக்கில் பார்வையையும்<br />கவனத்தையும் செலுத்தினான் மன்னன்.<br /><br />மனித சஞ்சாரமற்ற காட்டுக்குள்<br />மழலையின் அழுகையொலியா?<br />என்று வியப்படைந்தான்.<br /><br />பரிவாரங்கள் சூழ அழுகுரல் கேட்ட<br />திசை நோக்கி நடந்தான். அவர்கள்<br />தொலைவில் ஓர் ஒளிப்பிழம்பு தெரியக்<br />கண்டனர். அங்கே, பம்பையாற்றின் கரையில்<br />குழந்தையொன்று பிரகாசத்துடன் காணப்பட்டது.<br />எல்லோரும் வியப்புடன் அக்குழந்தையை நோக்கினர்.<br /><br />பிரகாசத்துடன் காணப்பட்ட குழந்தை<br />மானிடப்பிறவியாய் இருக்கமுடியாது.<br />தெய்வத்தின் அவதாரம் என்று எண்ணினான்.<br />மணிமாலையுடன் கண்டத்தை உடைய<br />இக்குழந்தை பிற்காலத்தில் மணிகண்டன்<br />என்ற திருநாமத்துடன் விளங்கியது.<br /><br />இறைவன் காட்டு விப்பானே தவிர<br />ஊட்டுவிப்பதில்லை. ஆனால், மன்னன்<br />இராஜசேகரன் விஷயத்தில் அவன்<br />ஊட்டுவிக்கவும் செய்தான்.<br /><br />குழந்தையைக்காய் தவம் கிடந்தவனுக்கு<br />ஓர் உன்னதக் குழந்தையை வழங்கியதோடு<br />அதன் அற்புத சக்தியையும் அல்லவா<br />முன் கூட்டியே உணர்த்தி இருக்கிறான்.<br /><br />பம்பைக் கரையில் அவதரித்து<br />பந்தள அரண்மனையில் கால்பதித்த<br />மணிகண்டன் தவழ்ந்து, எழுந்து நடந்து,<br /><br />அரண்மனை எங்கும் ஓடியாடி விளையாடினான்.<br />ஐந்து வயதானபோது முறைப்படி<br />கல்வி பயில குருகுலவாசத்திற்கு<br />அனுப்பினான் மன்னன்.<br /><br />வேதங்களையும், சாஸ்திரங்களையும்,<br />கலைகளையும் பிழையறக் கற்றுத்<br />தேர்ந்த ஐயப்பன் குருகுல வாசத்தைக்<br />குறுகிய காலத்திலேயே முடித்து விட்டான்.<br /><br />அரசமரபினர்க்குரிய போர்க் கலைகளையும்<br />அவ்வாறே திறம்படக் கற்றான்.<br />சிவசக்தி அம்சங்களை ஒருங்கே பெற்றவனுக்கு<br />குருவித்தை அவசியமே இல்லைதான்.<br /><br />ஆனால், அவதார இயல்புடன்<br />பொருந்தியிருக்க வேண்டுமல்லவா.<br />'இவன் சாதாரண மனிதப்பிறவியல்ல' என்பதை<br />பயிற்றுவிக்கும் காலத்திலேயே<br />அறிந்துகொண்டார் குருதேவர்.<br /><br />பயிற்சி முடியும்போது இவன் தெய்வத்தின்<br />அவதாரம் என்பதைப் பூரணமாகவே<br />உணர்ந்துவிட்டிருந்தார்.<br /><br />நேற்று போல் இன்றோ<br />இன்று போல் நாளையோ இருப்பதில்லை.<br /><br />மாற்றங்களைக் கொண்டு வரும் காலம்.<br />அதுவரை கருத்தரித்திராத அரசி<br />கோப்பெருந்தேவி கருவுற்றாள்.<br /><br />திருவருளால் அரசி ஓர் ஆண் மகவினைப்<br />பெற்றெடுத்தாள். பிள்ளைக்கு<br />இராஜராஜன் என்று பெயரிட்டனர்.<br /><br />(தொடரும்)<br /><br /><strong><span style="color:#003300;">அன்பொடு,</span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;">கிருஷ்ணன்,</span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;">சிஙகை</span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">தமிழ் எமது மொழி இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி</span></strong><br /><a href="http://ezilnila.com/saivam">http://ezilnila.com/saivam</a><br /><a href="http://www.singai-krishnan.blogspot.com/">http://www.singai-krishnan.blogspot.com</a><br /><a href="http://singaporekovilgal.blogspot.com/">http://singaporekovilgal.blogspot.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-6739816111926700428?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-11019574131817377332008-08-11T23:58:00.002+08:002008-08-12T00:09:21.970+08:00மறுநாள் பயணம் அதிகாலை 5 மணிக்கே ஆரம்பித்து விடும்.<br />கருக்கலாக இருப்பதால் டார்ச் லைட் வெளிச்சத்தில்<br />நடைபயணம் தொடர்ந்து விடும்.<br /><br />முப்பது நிமிட பயணத்தில் கன்னிகட்டி<br />சிற்றாறு குறுக்கிடும். அங்கு காலைக் கடனை<br />முடித்துக்கொண்டு, நீண்டு வானளாவிய மரங்களை<br />இரசித்துக்கொண்டும், சந்தனமரங்களின் சுகந்தத்தை சுமந்து<br />கொண்டும்,<br /><strong><span style="color:#000066;">''குறுமுனிக்கு அரோகரா, </span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;"> கும்பமுனிக்குஅரோகரா''</span></strong><br />என்று பாடிக்கொண்டும் செல்வதால்<br />அகஸ்தியரின் திருவருள் கிட்டுவதுடன்,<br />மனமும் உடலும் உற்சாகம் பெறுகிறது.<br /><br />அத்துடன் வனவிலங்களையும் விரட்டவும் உதவுகிறது.<br />சுமார் எட்டு மணிபோல் பேயாறு வந்தடையலாம்.<br />கோடைக்காலங்களிலும் இந்த ஆற்றில் நீர் நிறைந்தே ஓடும்.<br /><br />இந்த ஆற்றில் குளித்துவிட்டு காலை உணவினை<br />முடித்து விட்டு பயணத்தைத் தொடர வேண்டும்.<br /><br />90நிமிடநடைப்பயணத்திற்குபின் கல்லாறு<br />என்ற இடத்தை அடையலாம். இங்கு சிறிது நேர ஓய்வுக்குப்பின், அடுத்தஇலக்கு பயண ஆரம்பமாகும்.<br /><br />அடுதத இலக்கு சங்கு மித்திரை. கல்லாற்றிலிருந்து<br />சங்குமித்திரை அடையும் வரை மூங்கில் காடுகள்.<br /><br />இங்கு கல்தாமரை என்னும் அபூர்வ மூலிகைகளை<br />காணலாம். உயரமான பகுதியால் நடையில் தளிர்வும்<br />சோர்வும் ஏற்படும்.<br /><br />90 நிமிட நடைக்குப் பின் சங்கு மித்திரை அடையலாம்.<br />சசங்கு மித்திரை கேரளாவின் எல்லை ஆரம்பமாகிறது. மலையாளிகள் பொங்கலப்பாறை என்று அழைப்பார்கள்.<br /><br />இதன் பொருள் சமையல் செய்யுமிடம் என்பதாகும்.<br />இங்கிருந்து கேரளாக்குச் செல்லலாம்.<br />போனக்காடு நென்மன்காடு சென்று திருவனந்தப்புரத்தை<br />அடையலாம்.<br /><br />சிறிய ஓய்வு, உண்வுக்குப்பின் சற்றே களைப்பை போக்கிக்கொண்டு பயணம்தொடரும். மீண்டும் கடுமையான பயண மலை ஏற்றம்.<br /><br />வெறும் காலுடன்தான் செல்லமுடியும். அபாயகரமான<br />பாறைகளைக் கவனமாக கடந்து செல்லவேண்டும்.<br />இருபுறமும் படுபாதாளம். காற்று பலமாக வீசுவதால்<br />மெதுவாக ஊர்ந்தும், குனிந்தும் நடந்து செல்ல வேண்டும்.<br /><br />இப்படி மெல்ல நடந்து 6125 அடி கொண்ட பொதிகை மலை உச்சிஅடையவேண்டும். பயணத்தின் போது நாகபொதிகை,<br />ஐந்து தலைப்பொதிகை மற்றும் இதரபொதிகை மலையின்<br />முழு தரிசனம் கிடைக்கும்.<br /><br />இந்த இடம் கேரளா அரசுக்கு சொந்தமானது.<br />இங்குதான் அகஸ்தியர் சிலைகம்பீரமாக இருக்கிறது.<br />சிலையைக் கண்ட பக்தர் ஓடிச் சென்று அகஸ்தியர் சிலை வணங்கியும், கண்ணீர் மல்கியும், கீழே வீழ்ந்தும் புரள்வார்கள்.<br /><br />நினைத்த பொழுது சென்று பார்க்க இயலாத<br />இடத்திலிருக்கும் இவ்விடம் ஆண்டுக்கு ஒருமுறைதான் சென்று காணமுடியும், வழிபடமுடியும்.<br /><br />தற்போதுள்ள அகத்தியர் சிலை கேரள அரசுக்கு சொந்தமானது.<br />கேரள யாத்திரிகர்கள் சிவராத்திரிக்கு வந்து வணங்கி செல்வதுண்டு.<br /><br />அகஸ்தியர் சிலைக்குப் பட்டு ஆடைகள் அணிவித்து,<br />வாசனை திரவியங்கள், பால்அபிஷேகம்,<br />தீபார்த்தினை காட்டி இரண்டு மணி நேரம் அகத்தியர் வழிபாடும், பன்னிருதிருமுறை பதிக பாடலையும் பாடியும் பிரார்த்தினைகளும் நடைபெறும்.<br /><br />வானிலை ஒரு பொழுதுக்கு மறு பொழுது மாறும்.<br />மேகங்கள் கூடும், மழை பெய்யும். குளிர்வாட்டும்,<br />பின்னர் நீங்கும். மீண்டும் மேகம் கூடும்,<br />மழை பெய்யும் இப்படி மாறி மாறி நிகழும்.<br />பொதிகை மலையில் எவ்வளவு மழையில் நனைந்தாலும்,<br />கடுங்குளிரில் வாடினாலும் எவர் உடம்பும், உடல் நலமும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.<br /><br />இதற்கு அகத்தியர் திருவருளே என்று<br />இங்கு வரும் சாதுக்கள் கூறுகிறார்கள்.<br />பயணத்தின் போது கோடை மழை<br />கண்டிப்பாகப் பெய்யும்.<br /><br />மழை இல்லாத பயணம் இல்லை என்றுகூறலாம.<br />பிரயாணத்தில் அட்டையின் பாதிப்பு தவிர்க்க இயலாது.<br /><br />நம்மை அறியாது நம் இரத்ததைஉறிஞ்சிவிடும்.<br />இந்த அட்டைகள் நம்மைப் பற்றாது இருக்க காலில்<br />வேப்பெண்ணை, புகையிலை போன்றவற்றைத்<br />தடவிக்கொண்டால் சிறிது பாதுகாப்பு அளிக்கும்.<br /><br />சிறந்தவைத்தியம் உப்பு. நீரில் கரைத்த உப்பை தடவினால்<br />உடன் பயன் தரும். [சமீப கால விஞ்ஞானம் இந்த அட்டை கடித்தால் அதனால் பல நோய் நீங்குகிறது என்கிறது.<br />சில நாடுகளில் இந்த அட்டை வைத்தியம் நடக்கிறது]<br /><br />பொதிகை மலை செல்ல இரண்டு நாட்களாகும்.<br />பொதிகையிலிருந்து திரும்ப ஒரு நாள்போதும்.<br />காலை ஆறு மணிக்கு புறப்பட்டால் மாலை<br />காரையார் வந்து விடலாம்.<br /><br />குறுமுனி அகஸ்தியார் அடியார்களுடன்<br />என்றும் இருக்கிறார் மனத்தளவில்.<br /><strong><span style="color:#003300;">"என்ன புண்ணியம் செய்தனை நெஞ்சமே</span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;">இருங்கடல் வையத்து முன்னம் நீபுரி </span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;"> நல்வினைப் பயனிடை முழுமணித் </span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;"> தரளங்கள் மன்னு காவிரி சூழ் </span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;">திருவலஞ்சுழி வாணனை வாயாரப்பன்னி </span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;">ஆதரித்து ஏத்தியும் பாடியும்</span></strong><br /><strong><span style="color:#003300;"> வழிபடும் அதனாலே."</span></strong><br /><br />-திருஞானசம்பந்த நாயனார்-- நிறைவு ---<br /><br /><span style="color:#000066;"><strong>அன்பொடு,</strong></span><br /><span style="color:#000066;"><strong>கிருஷ்ணன்,</strong></span><br /><span style="color:#000066;"><strong>சிஙகை</strong></span><br /><span style="color:#000066;"><strong>.......................</strong></span><br /><span style="color:#000066;"><strong>தமிழ் எமது மொழி</strong></span><br /><span style="color:#000066;"><strong>இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-1101957413181737733?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-1586908713915278352008-08-11T23:50:00.002+08:002008-08-11T23:56:42.140+08:00பக்தர்கள் கல்விளக்கில் ஏற்றி வைக்கும் தீபம்,<br />அசையாமல் சுடர்விட்டு எரியும்.<br /><br />முனிவரை தரிசித்து விட்டு இறங்கினால்,<br />காற்று ஆளைத் தூக்குவது போல அடிக்கும்.<br />சில இடங்களில் தவழ்ந்தபடிதான் இறங்க வேண்டும்.<br /><br />அகத்திய முனிவரை தரிசித்து வரும் அனைவரும்<br />அங்கே அனுபவித்தாக ஒருமித்த குரலுடன்<br />சொல்வது புத்துணர்வு. அகநிறைவு.<br /><br />அந்த சித்த புருஷனை தரிசித்தால்,<br />மனதில் மட்டுமல்ல வாழ்விலும் புத்துணர்வு பிறக்கும்.<br /><br />அகஸ்தியர் கூடத்திற்கு நாம் நினைத்த<br />மாத்திரம் சென்று விட முடியாது.<br /><br />சனவரி,பிப்ரவரி,மார்ச்,ஏப்ரல் மாதங்களில்<br />மட்டுமே செல்லலாம்.<br /><br />அதற்கு கேரள வனத்துறைபினரின் முன்<br />அனுமதி பெற வேண்டும். ஒருமுறை சென்று வர<br />குறைந்தது மூன்று தினங்கள் தேவைப்படும்.<br /><br />திருவனந்த புரத்தில் உள்ள வன வகுப்பு அலுவலகத்தில்<br />இருந்து இங்கு செல்வதற்கான அனுமதி சீட்டு<br />வழங்கப்படுகிறது.<br /><br />பாண்டி பதின்நான்கு என்று அழைக்கப்படும்<br />பாடல் பெற்றத் தலங்களுள் திருக்குற்றாலமும் ஒன்று.<br />பொதிகைமலையுடன் சார்ந்த மலை, மூர்த்தி, தலம், தீர்த்தம்<br />மூன்றும் சிறப்புடையதாகும்.<br /><br />பொதிகைமலைக்கு செல்லும் வழியில்<br />அகத்திய முனிவர் இங்கு வந்தார்.<br /><br /><strong>*பாபநாசம் *<br /></strong><br />அடுத்துள்ள விக்கரம சிங்கபுரம் சேர்ந்த செல்லையா சிவபவனன்<br />என்ற இதனை ஒரு சேவையாக செய்து வருகிறார்.<br />இவர்கள் முறையாக அகஸ்தியரை<br />வணங்கி,பூஜைகள் செய்து அன்பர்களை அழைத்துசெல்கிறார்கள்.<br /><br />திருநெல்வேலியிருந்து சுமார் 85 கி.மீ. தொலைவிலுள்ளது பொதிகை மலை.<br />உயரம் 6200 அடி.தமிழுக்கு இலக்கணம் வகுத்த தெய்வச்சித்தர் அகஸ்தியர்<br />இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டுடிருப்பதாக ஐதீகம்.<br /><br />பொதிகை மலை ஏக பொதிகை என்றும் கூறுவர்.<br />சிவபெருமான் பார்வதி திருமண கோலத்தைக்<br />காண வந்த அகஸ்தியர், சிவபெருமானின் உத்தரவு<br />பேரில் தென்பகுதியான பொதிகைக்கு<br />வந்ததால் இந்தமலை அகஸ்தியர் மலை<br />என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.<br /><br />ஆண்டுதோறும் சித்திரை மாதம் இப்புனித பயணம் மேற்கொள்ளப்படுகிறது.<br /><br />காரையார் அணை சென்று பின்னர் இந்திரப் படகில்<br />அக்கரை செல்ல வேண்டும். பின்னர் நடை பயணம் ஆரம்பமாகிறது.<br />நாம் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் பொதிகைச் சிகரத்தை<br />நோக்கியே செல்கிறது.<br /><br />பொதிகை மலை உயரம் 6125 அடியாகும்.<br />வழியில் துலுக்கமொட்டை என்னும் இருக்கிறது.<br /><br />இதன் உயரம் 1867 அடி. இம்மலையைக் கடந்துதான் செல்ல<br />வேண்டும்.சிரமான நடைப்பயண என்பதால் களைப்படைந்து<br />விடும்.முதல் நாள் நடை யாத்திரையில் இதுவே மிகவும் சிரமான பகுதியாகும்.<br /><br />சுமார் ஒரு மணி நேர நடைக்கு பயணத்திற்கு பின்<br />உள்ளாறு என்ற ஆறு குறுக்கிடும். தெளிந்த நீரோடை.<br />மதிய உணவுக்கு பிறகு ஓய்வு . சுமார் ஒரு மணி நேர<br />ஓய்வுக்குப்பின்,மீண்டும் நடைப்பயணம் ஆரம்பமாகும்.<br /><br />ஒரு மணி நேர பிரயாணத்திற்குப் பின்<br />கன்னிகட்டி என்ற பகுதியை அடைந்து விடலாம்.<br />இங்கு ஆங்கிலயர்களால் கட்டப்பட்ட<br />வன இலாகா பங்களா உள்ளது. இன்று<br />நவீனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.<br /><br />பங்களாவைச்சுற்றி அகழிகள் தோண்டப்பட்டு,<br />பங்களா செல்வதற்கு ஒரு நபர்<br />செல்லக்கூடிய பலகை பாதை இருக்கிறது.<br /><br />இது யானைகள் வராதபடி செய்துள்ள ஏற்பாடு.<br /><br />முதல் பயணத்தின் இறுதியில் இந்த பங்களாவில்<br />தங்கிச் செல்லாம். இரவில் விலங்குகளின்<br />நடமாட்டமும், அதன் சத்தங்களை கேட்கலாம்.<br />நேரம் செல்ல குளிர் அதிகமாக இருக்கும்.<br /><br />--பயணம் தொடரும்-<br /><br /><span style="color:#000066;"><strong>அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிஙகை<br /></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-158690871391527835?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-84481742788920188922008-08-02T12:33:00.002+08:002008-08-02T12:37:22.995+08:00இவை தவிர, கருமேனியாறு, நம்பியாறு, <br />தாமரையாறு, கோம்பையாறு, கோடையாறு,<br />வைப்பாறு, வாழைமலையாறு, தாழையூற்றாறு, <br />வடுகபட்டியாறு, அருச்சுனன் ஆறு, கோட்டைமலையாறு, <br />நிசேப நதி, காக்கா நதி, பாலையாறு போன்ற <br />பல சிற்றாறுகளும் கொண்டே நெல்லைச் சீமை.<br />நெல்லை மாவட்டத்தில் மொத்தம் 450 கோயில்கள் <br />உள்ளன.பெரியபெரிய கோயில்கள், வானுயரும் <br />இராஜகோபுரங்கள், பிரம்மாண்டமான் மண்டபங்கள், <br />கண்கவர் சிற்பங்கள்,சுவைமிக்க தலவரலாறுகள், <br />புனித தீர்த்தங்கள், தேர் திருவிழாக்கள் எல்லாம் உண்டு.<br /><br /> <br />ஆயிரம் திருநாமங்கள் கொண்டு ஆராதிக்கப்படும் <br />ஆதி நாயகனான் சிவபெருமான், சிவலிங்த் திருமேனியாக <br />அருள்பாலிக்கிறார்.<br /><br /> <br /><strong>''தாருகாவனத்து வாழுந் தாபர் முன்னோர் காலஞ் சேருமெய்த் <br />தருமந்தானே தெய்வமென்றிருந்தேன் கோனைக் கோரமாய் <br />நிந்தை செய்த கொடியதோர் பாவந் தீர வாரமாய் தொழுது <br />போற்றி மகிழ திருமூல லிங்கம்''</strong> <br /> -என்கிறது திருநெல்வேலித் தல புராணம்.<br /> <br /><br />வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கண்டு பிடிக்க முடியாதபடி <br />பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்து நிற்பவரே மகாலிங்கர். <br />இந்த மூல மகாலிங்கத்தைத் தொழுவோர் மற்ற எல்லா <br />சிவலிங்கத் திருமேனிகளையும் தொழுத பலனைப் பெறுவர். <br /><br />ஆதி பிரளய காலத்தில், வேதங்கள் எல்லாம் <br />பூஜித்த வேத நாயகரே அவர். <br />'ஆதிலிங்கம், திரிகண்டலிங்கம், <br />தருமலிங்கம், கெளரிலிங்கம், நிர்குணலிங்கம், <br />சகுண கற்பக மகாலிங்கம், கெளரி கல்யாண லிங்கம், <br />வளர்ந்த மகாலிங்கம், மூல மகாலிங்கம் <br />என்று திருநாமங்களைக் கொண்டு திகழ்கிறார். <br /> <br />குற்றாலம் ஐந்தாயிரம் அடி உயரம் கொண்ட <br />மலையின் அடிவார்த்தில், குற்றால அருவிக்கு நேராக,<br />சங்கு வடிவனாக அமைந்திட்ட கோயில். <br /> <br />ஆடவல்லானின் ஐந்து சபைகளில் இது 'சித்திர சபை. <br /> <br />''கிளைகளாய்க் கிளைத்த பல கொப்பு எலாம் சதுர்வேதம்,<br />கிளைகள் ஈன்ற களை எலாம் சிவலிங்கம் <br />கனி எலாம் சிவலிங்கம், வித்து எலாம் சிவலிங்கம் <br />சொரூபமாக விளையும் ஒரு குறும்பலாவின் <br />முளைத்து எழுந்த சிவக்கொழுந்தை வேண்டுவோமே'' <br /> <br />கோயில் வாசலை ஒரு சிறிய கோபுரம் அழகு செய்கிறது.<br />உள்ளே திரிகூட மண்டபம் அடுத்து நமஸ்கார மண்டபம், <br />மணி மண்டபம் எல்லாம் உண்டு. <br /><br />அகத்திய முனிவர்,ஈசனின் கட்டளையை ஏற்று, <br />தென்புலத்திற்கு வருகிறார். இங்குள்ள குற்றாலநாதர் <br />கோயில் வைணவ ஆலயமாக இருந்திருக்கிறது. <br />சிவக்கோலத்தில் இருந்த அவரை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை <br />அர்ச்சகர்.<br /><br />மனமுடைந்த குறுமுனி, இலஞ்சிக் குமரனை தொழுந்தார்.<br />குமரன் காட்டிய வழியில் மீண்டும் வருகிறார் குற்றாலத்திற்கு. <br />உடல் முழுதும் 'திருமண்' தரித்து வைணவ அடியாராக,<br />உள்ளே சென்று 'ஆத்மார்த்த பூஜை' செய்வதாகக் கூறி, <br />எல்லோரையும் வெளியே அனுப்பி விட்டு, <br />கதவை சார்த்திக் கொண்டார்.<br /><br />--------பயணம் தொடரும்---------<br /><strong>அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிஙகை</strong>........................................ <br />தமிழ் எமது மொழி<br />இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br />Krishnan,Singapore<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-8448174278892018892?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-15757881656055265842008-07-16T00:59:00.003+08:002008-07-16T01:06:45.103+08:00தென் காஞ்சி கோட்டம் என அழைக்கப்படும் <br />'திககெல்லாம் புகழும் திருநெல்வேலி' எனும் <br />திருத்தலத்தினை மையமாகக் கொண்ட <br />தென் பாண்டிச்சீமை இது. <br /><br />இம்மாவட்டத்தின் மக்களுக்கு பல பெருமை உண்டு. <br />தாமிரபரணி ஆற்றில் தண்ணீர் ஓடவில்லை <br />தமிழே ஓடுகிறது என்பர். <br /><br />தஞ்சை மாவட்டத்தாருக்கு இசை எப்படி உயிரோ, <br />அதுபோல நெல்லைச் சீமைக்காரர்களக்கு இலக்கியம். <br />ரசிகமணி டி.கே.சி.யின் 'கம்பர் தரும் காட்சி' <br />அப்படியே மனக்கண்முன் வருகிறது. <br /> <br />பேராசிரியர் சுந்தரம் பிள்ளை 'மனோன்மணீயம்' <br />என்ற ஒப்பற்ற நாடக நூலை ஆக்கினார்.<br />அதில் சீவகபாண்டியன், மதுரையின் நீங்கி <br />திருநெல்வேலியை தலை நகராக்கிச் சில காலம் <br />அரசாண்டு வந்ததாகக் கூறியுள்ளார்கள்.<br /><br />நாயக்க மன்னர்கள் மதுரையை ஆண்டபோது,<br />நெல்லை மாவட்டத்தினர் பலர் திசைக் காவலர்களாக <br />அமர்த்தப்பட்டனர். ஆயுதம் தாங்கிய படையை <br />உடையவர்களானதால் 'பாளையக்கார்கள்' என்றும் <br />அழைக்கப்பட்டனர். <br /><br />வடகரை, ஆவுடையாள்புரம், ஊத்துமலை,<br />சிவகிரி, சிங்கம்பட்டி, அளகாபுரி, ஊர்க்காடு, <br />சுரண்டை, கடம்பூர், இளவரசனேந்தல்,மணியாச்சி,<br />பாஞ்சாலங்குறிச்சி முதலியன அத்தகைய பாளையப்Àட்டுகள் ஆகும். <br /> <br />அப்படி வந்ததே பாளையங்கோட்டையும்.<br />நெல்லை மாவட்டத்தின் மேற்கு எல்லையாக உள்ளது. <br />மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை வடமேற்கு எல்லையில் துவங்கி,<br />நேர்தெற்காக தென்காசிக்கருகே ஒரு சிறு வளைவாகித் <br />தண்பொருளைப் பள்ளத்தாக்குடன் கூடிய பாவநாசம் <br />வரை செல்கிறது. பின் தென்கிழக்காகத் திரும்புகிறது. <br />மிகத் தொலைவிலுள்ள எந்த சமவெளியிலிருந்து <br />பார்த்தாலும் இந்த மலைத் தொடரில பல முடிகளைக் காணலாம்.<br /><br />சுமார் ஐயாயிரம் அடி உயரமுள்ள, இருபதுமுடிகள் <br />இந்த எல்லையில் உள்ள சிவகிரியில் துவங்கி, <br />கள்ளக்கடை, மொட்டை, கோட்டைமலை, குளிராட்டி, <br />குற்றாலத்திற்கு அருகில் உள்ள பஞ்சம்தாங்கி, <br />அம்பாசமுத்திர எல்லையில் மத்தானம், <br />பாறை பாவநாசம் அருகில் அகத்தியர் மலை, <br />அதற்குத் தெற்கில் ஐந்து தலைகள் கொண்ட, <br />ஐந்தலைப்பொதிகை, திருக்குறுங் குடியையொட்டி மகேந்திரகிரி,<br />பணகுடி கணவாய்க்குத் தென்கிழக்கே 'ஆரல்-ஆம்-பொழில்' <br />இன்று ஆரல்வாய் மொழி என அழைக்கபப்டும் எல்லை வரை.<br /><br />நெல்லை மாவட்டத்தின் பேராறு தான் 'தாமிரபரணி' <br />என அழைக்கப்படும் 'தன்பொருணை' ஆறு. <br /> <br />பொதிகை முழுவதும் மலையில் தோன்றி மாவட்டம் <br />முழுவதும் வளப்படுத்துகிறது. தன்பொருணையுடன் சேரும் ஆறுகள் <br />எண்ணற்றவை. பாம்பாறு காரியாறு, ஐந்தும் மலையில் தோன்றி மலை மேலேயே பொருணையோடு சேருபவை.<br /><br />சிங்கம்பட்டிக்கு அருகில் மணிமுத்தாறும், <br />செங்கல் தேரிச் சோலையில் தோன்றும் வரட்டாறும் <br />கூசன்குழி ஆறும் சிற்றாறுகளாகும்.<br />கடையம் அருகில் கீழைச்சரிவில் தோன்றுவது, <br />சம்புநதி, கடையத்திற்கு தெற்கே <br />ஓடுவது ராமநதி.<br /><br />இவை இரண்டும் சேர்ந்து கருணை ரவண <br />சமுத்திரம் அருகில் சேர்கிறது. இரண்டும் சேர்ந்து <br />கருணை ஆற்றோடு, வராகநதி சேருவது <br />திருப்புடை மருதூரில்.<br /><br />களக்காட்டு மலையான வெள்ளிமலையில் <br />தோன்றுவது 'பச்சையாறு', 'தருவை' <br />என்ற இடத்தில் பேராற்றில் கலக்கிறது. <br /><br />சீவலப்பேரில் வந்து கூடுவது சிற்றாறு. <br />இது குற்றால மலையாகிய திரிகூட மலையில் <br />தோன்றி குற்றாலம், தென்காசி, கங்கை கொண்டான் வழியே <br />அறுபது கி.மீ. ஓடிப் பாய்கிறது. <br /><br />பண்புளி மலையில் தோன்றும் அநுமநதியும், <br />சொக்கம்பட்டி மலையில் தோன்றும் கருப்பாறும் <br />வீரகேரளம்தூர் அருகில் சிற்றாறில் சேர்கின்றன.<br /><br />மத்தளம் பாறையிலிருந்து வரும்அமுதக்கண்ணியாறும்,<br />ஐந்தருவியாறும் சிற்றாரோடு சேர்கிறது. <br />சிந்தாமணிக்கு அருகில் தோன்றும் உப்போடை, <br />சீவலப்பேரி அருகில் சிற்றாறில் கூடுகிறது.<br /><br />உப்போடை, சிற்றாறு, பேராறு மூன்றும் <br />கூடும் இடமே முக்கூடல். தென்காசிக்கு மேற்கே <br />ஒரு முக்கூடலும், திருப்புடைமருதூர் <br />அருகில் ஒரு முக்கூடலும் உண்டு. <br /><br />தண்பொருணையாறு அம்பாசமுத்திரம் சேரன் மகாதேவி, <br />திருநெல்வேலி வழியாகப் பாய்ந்து கொற்கை<br />அருகில் கடலில் சேருகிறது.<br /><br />-----------பயணம் தொடரும் ----------<br /> <br /><strong>அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிஙகை<br />........................................ <br />தமிழ் எமது மொழி<br />இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br />Krishnan,Singapore<br />For your Book Mark</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-1575788165605526584?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-40322853631191093352008-07-13T01:13:00.006+08:002008-12-11T01:10:25.967+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SHjmws07HcI/AAAAAAAAABY/3NOqYy45FR8/s1600-h/p90.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222177492277337538" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SHjmws07HcI/AAAAAAAAABY/3NOqYy45FR8/s320/p90.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SHjmwnjqA6I/AAAAAAAAABg/Femwd9YQdNQ/s1600-h/P1000519.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222177490862736290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SHjmwnjqA6I/AAAAAAAAABg/Femwd9YQdNQ/s320/P1000519.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SHjmw29IkCI/AAAAAAAAABo/6PPzNrOs9x0/s1600-h/P1000504.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222177494996127778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SHjmw29IkCI/AAAAAAAAABo/6PPzNrOs9x0/s320/P1000504.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>நம்மைச் சுற்றிய உலகம் நம் கண்ணில் பிரதானமாக விழுந்தும் விழாமலும் போன்று நூற்றுக்கணக்கான உயிர் இயக்கங்கள் கொண்டது. இதில் பெரும் பகுதி நாம் அறிந்ததே இல்லை. அதிலும் மலை வாழ்விடங்களுக்குச் செல்லும்போது அங்கே நாம் காண நினைப்பது யாவும் புல்வெளியும் நீர்நிலையும்உணவங்களும்தான். </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>மாறாக மலை வாழ்விடங்களில்தான் முன் அறிந்திராத </div><div>அதிகமான பூக்கள், செடிகள், மூலிகைகள், பறவைகள் </div><div>மற்றும் சிறு உயிர்கள் அதிகமிருக்கின்றன. </div><div></div><div>அவற்றை நாம் காண அக்கறை கொள்வதே இல்லை. </div><div></div><div></div><div></div><div>ரோஜாவிற்கு தரும் முக்கியத்துவத்தை வேப்பம்பூவுக்கு </div><div>தருவதில்லை. ஆனால், ரோஜா அளவிற்கு வேப்பம்பூவும் </div><div>தனித்துவமானது. மலை கற்றுக் கொடுப்பது எவ்வளவோ இருக்கிறது. </div><div>ஆனால், நாம் கற்றுக் கொள்வது மிக குறைவானதே.</div><div></div><div></div><div></div><div>காடுகளில் நமக்கு பெயர் தெரியாத மரங்களும், </div><div>செடிகளும் இருக்கிறது. இது நமது காடுகளைப் பற்றிய </div><div>அறிவின்மைதான் காட்டுகிறது. பூக்களை புகைப்படம்</div><div>எடுப்பதில் உள்ள ஆர்வம் ''அது என்ன பூ'' என்று </div><div>அறிந்து கொள்வதில் நமக்கு ஆர்வம், நாட்டமில்லை.</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>காட்டில் ஏராளமான பூக்கள், மருத்துவ செடிகள், </div><div>மூலிகை இருக்கிறது. காலில் மிதிப்பட்டு நசுங்கும் </div><div>மூலிகை எத்தனையே?எங்களின் சதுரகிரி </div><div>மலை பயணத்தின் போது உடன் வந்த அன்பர் சிவா</div><div>ஒரு இடத்தில் நின்று பாதையோரம் இருந்த ஒரு </div><div>செடியில் மிளகுபோல் கொத்து கொத்தாய்க் காய்ந்திருந்த </div><div>பழத்தினை பறித்து சாப்பிடும்படி கூறினார். </div><div></div><div></div><div></div><div>அதன் மருத்துவ குணத்தினை கூறிய போது </div><div>வியந்தோம். இரத்த நாளங்களில் ஏற்படும் </div><div>அடைப்புகளை இந்த பிச்சிபழம் நீக்கும் என்றார்.</div><div></div><div></div><div>முறிந்த எலும்பை ஒட்டவைக்கும் மூலிகை </div><div>இலைப்பற்றி கூறும்போது மூக்கில் விரலை </div><div>வைத்து வியக்கவேண்டியுள்ளது. </div><div></div><div></div><div></div><div>ஒரு பச்சிலை காட்டி, இது புண் அல்லது </div><div>காயங்களுக்கு உகந்த பச்சிலைஎன்றார். </div><div></div><div>உடனே ரணம் காயும் என்றார். </div><div>ஆனால், பச்சிலையை பார்த்து உபயோக்கி வேண்டும்.</div><div>பச்சிலையின் மேல்பாகத்தைக் காயத்தில், புண்ணில், </div><div>ரணத்தில் வைத்து கட்டவேண்டும். </div><div></div><div></div><div>தவறாக தலை கீழாக வைத்துக் கட்டினால் காயம்,</div><div>புண் மேசமாகி பெரிதாகி விடும்; ரணமாகிவிடும்.</div><div></div><div></div><div></div><div>மலைவாசி காரணமில்லாமல் எந்தச் செடிகளையும்,</div><div>பூக்களையும் பறித்து விரயம் செய்வதில்லை.</div><div>அந்தச் செடிகளை, பூக்களை அறிந்திருக்கிறான்.</div><div></div><div>அதன் மேன்மையும் மருத்துவமும் அவனுக்குப் </div><div>புரிந்திருக்கிறது. நாம் பூக்களை வெறும் வணிகமாகவும்</div><div>அழகியல் பொருளாகவும் மட்டுமே புரிந்து வைத்திருக்கிறோம்.</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>வாகன இரைச்சலாலும் நெருக்கடியான வாழ்வுச்</div><div>சுமைகளாலும் நகரில் இயற்கையான சப்தங்களை, </div><div>சுகந்தத்தை, நெருக்கத்தை இழந்துவிட்டோம்.</div><div></div><div>காட்டை அறிந்து கொள்ள பயணிக்கும் போது </div><div>கண்ணையும் காதையும் மனதையும் திறந்து </div><div>வைத்திருக்கவேண்டும். </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><strong><span style="color:#000066;">காடு ஒவ்வொரு நிமிடமும் கற்றுத் தருகிறது.</span></strong></div><div><strong><span style="color:#000066;">நேற்றுப் பார்த்த சூரியன், மேகம், நேற்றுப் பார்த்த </span></strong></div><div><strong><span style="color:#000066;">குளிர் இன்றில்லை</span></strong>. </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>ஒவ்வொரு நிமிடமும் காடு மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.</div><div>அதை உணர்ந்து கொள்வதும் நம் கையில்இருக்கிறது. </div><div></div><div>சதுரகிரிக்கு ஒரு டூர் போய் வாருங்கள்.</div><div></div><div>தக்க ஏற்பாடுகளை முன்னமே செய்து கொள்ளுங்கள்.</div><div></div><div>விஷயமறிந்த அன்பர்களின்/தெரிந்தவர்களின் ஆலோசனை நாடி,</div><div>அறிந்து பயணம் மேற்கொள்ளவும்.</div><div></div><div></div><div>நல்ல, சுகந்த அனுவங்களைப் பெறுங்கள்.</div><div>''நம்மோடு பயணித்தமைக்கு நன்றிங்க''.</div><div></div><div></div><div>நிறைவு.</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><strong><span style="color:#000099;">அன்பொடு,</span></strong></div><div><strong><span style="color:#000099;">கிருஷ்ணன்,</span></strong></div><div><strong><span style="color:#000099;">சிஙகை</span></strong></div><div><span style="color:#003300;"><strong>........................................</strong></span></div><div><span style="color:#003300;"><strong>தமிழ் எமது மொழி</strong></span></div><div><span style="color:#003300;"><strong>இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி</strong></span></div><div><span style="color:#003300;"><strong>Krishnan,Singapore</strong></span></div><div><strong><span style="color:#003300;"></span></strong></div><div></div><div><a href="http://ezilnila.com/saivam">http://ezilnila.com/saivam</a></div><div><a href="http://singaporekovilgal.blogspot.com/">http://singaporekovilgal.blogspot.com</a></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-4032285363119109335?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-39443216807818033842008-07-12T00:26:00.003+08:002008-07-12T00:37:11.378+08:00நாங்கள் சென்ற நேரம் கத்திரி வெயில் காலம்.<br />ஆகையால் கூட்டம் அதிகமில்லை.<br />ஆகையால் சற்று தாராளமாக இறங்கினோம்.<br />வேதங்கள் போற்றும் சிவமூர்த்தி இறைவன் சுந்தரலிங்கம்,<br />மகாலிங்கம், இராசலிங்கம், சிந்தனலிங்கம் என்னும்<br />நான்கு திருமேனிகளைக் கொண்டு இச்சதுரகிரி மலையில் எழுந்தருளியிருக்கிறார்.<br /><br />பொதிகை மலையிலிருந்து மூலிகை<br />வளம் காண வந்த அகத்தியரால்<br />பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு பூசிக்கப்பட்டு,<br />தமது திருமணக் காட்சியை அவருக்குத்<br />தந்தருளியவர் சுந்தரமகாலிங்கர்.<br /><br />உமையொரு பாகராக அர்த்த நாரீஸ்வரர்<br />என்னும் பெயரில் எழுந்தருளும்<br />பொருட்டு உமையவளால் சந்தனமரத்தடியில்<br />பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு பூசிக்கப்பட்டிருக்கும்<br />சந்தன மகாலிங்கர். பச்சைமால் என்னும்<br />ஆயர்குல முதல்வனுக்காகக் காட்சி தந்து<br />லிங்கவடிவாய் எழுந்தருயிருப்பவர் மகாலிங்கர்.<br /><br />மகாலிங்கமும், இரட்டை லிங்கமும் சுயம்பு லிங்கங்களாகும்.<br />ஆனந்த சுந்தரம் என்னும் வணிகனுக்கும்<br />அவனது துணைவி ஆண்டாள் அம்மாளுக்கும்<br />சங்கரநாராயணராகக் காட்சி தந்து எழுந்தருளும்<br />பொருட்டு அருள் வடிவாய் விளங்கும் மூர்த்தி<br />இரட்டை லிங்கர்.<br /><br />மகரிஷிகளும், சித்தர்களும் இன்றும் அருவுருவாக<br />வாழ்ந்தும் அருள் வழங்கும் வண்ணம் சதுரகியில்<br />வீற்றிருக்கிறார்கள்.<br /><br />பொதுவாகவே மலைகளின் மேல், மனிதர்களுக்கு ஆயுளும்,<br />ஆரோக்கியமும் தரும் அற்புதமான பல மூலிகைகளும்,<br />மருத்துவ குணம் நிறைந்த மரம் செடி கொடிகள் யாவும்<br />இருக்கின்றன. இவைகளைத் தழுவி வரும்<br />காற்று நம் மீதுபட்டவுடன் உடலில் உள்ள நோய்கள்<br />தீர்கின்றன.<br /><br />கடந்த எனது சதுரகிரி பயண குறிப்பில் நானும் முருகேஷன் சிவாவும் கடைசியாக வந்தாக குறித்து இருந்தேன்.<br />எங்களின்உரையாடலில் சித்தர்கள் மட்டுமல்ல,<br />மூலிகை பற்றியும் இருந்தது. பல அற்புத மூலிகைகளில்<br />முறிந்த எலும்பை கூடவைக்கும் மூலிகை இலைப்பற்றியும்<br />கூறினார்.<br /><br />முறிந்த எலும்புகளை ஒன்று கூட்டி,<br />இந்த மூலிகை இலையை வைத்துக் கட்டினால்<br />அதிசயத்தக்க வகையில் எலும்பு கூடும் என்பதை விளக்கினார்.<br />சதுரகிரி மலையும் இதற்கு விதிவிலக்கன்று.<br /><br />பூமியில் எங்கும் காணக் கிடைக்காத ஜோதி விருட்சமும்,<br />சாயா விருட்சம் போன்ற அதி அற்புதமான மரங்கள்,<br />மூலிகைகள், இலைகள் இம்மலையில்மேல் உள்ளன.<br />இறவாமை அளிக்கக்கூடிய கருநெல்லி போன்ற<br />அரிய கனிவகைகள் இருக்கின்றன.<br /><br />தவிர கோரக்க முனிவரால் 'உதகம்' என்று<br />குறிப்பிடப்படும் உதகநீர் சுனையும் உண்டு.<br />மருத்துவ குனம் கொண்ட மரம், செடிகொடிகளின்<br />மேல் பட்டு இறங்கி வரும் தண்ணீர்<br />தேங்கியசுனைகள் இருக்கிறது.<br /><br />இந்தச் சுனையில் உள்ள நீருக்குத் தான் 'உதகம்'<br />என்று பெயர். பார்ப்பதற்கு குழம்பிய சேற்று நீர்போல்<br />காணப்படும். இந்த உதகநீர் மருத்துவ குணங்களைக் கொண்டது.<br />இதுபோன்ற நீரை நாம் பருகிவிட முடியாது.<br /><br />விபரங்கள் அறிந்தவர்க்ளின் மூலமும், துணையோடு அந்நீரை<br />மருத்தாகப் பயன்படுத்தவேண்டும்.<br />மலைமீது போக சில வரைமுறைகளை நம் முன்னோர்கள் வகுத்துள்ளார்கள்.<br /><br />சேங் கொட்டை, தில்லை, தும்புலா போன்ற மருத்துவ<br />குணம் கொண்ட மரங்களில் பூ பூக்கும் காலங்களில்போகக்கூடாது.<br />காரணம், இப்பூக்கள் மிகவும் வீரியமுள்ள நச்சுத்தன்மை கொண்டவை என்பதால், அவற்றின் மேல்பட்டுவரும் காற்றைச் சுவாசிப்பதால் மயக்கம் உண்டாகலாம்.<br /><br />சில, பல சமய்ங்களில் உயிருக்கே அது ஆபத்தாக முடியலாம்.<br />சதுரகிரி மலையில் தபசு குகைக்கு அருகில் கற்கண்டு மலைக்குக்கீழ் அடிவாரத்தில் சுணங்க விருட்சம் என்னும் மரம் உள்ளது.<br /><br />இந்த மரத்தின் காய் நாய்க்குட்டி போலிருக்கும்.<br />அந்தக் காய் கனிந்து விழும்போது நாய்க்குட்டி குரைப்பதைப் போல் இருக்கும்.<br /><br />விழுந்த கனி 10 வினாடிக்குப் பிறகுமறுபடியும்<br />அம்மரத்திலேயே போய் ஒட்டிக்கொள்ளும்.<br />அதேபோல் 'ஏர் அழிஞ்ச மரம்' என்றொரு மரம் உண்டு.<br /><br />இந்த மரத்தில் காய்க்கும் காய் முற்றியவுடன்<br />கீழே விழுந்து விடும். விழுந்த காய் காய்ந்து அதன் தோல் உரிந்தவுடன் மீண்டும் மரத்தில் போய் ஒட்டிக்கொள்ளும்.<br />இடையில் மழை, காற்றினால் மரத்தை<br />விட்டு தள்ளிப்போய் இருந்தாலும் மேல்<br />தோல் உரிந்தவுடன் மீண்டும் மரத்தில்<br />வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும்.<br /><br />தமிழ்நாட்டில் பல போலி சாமியார்கள்<br />பெண்களை மிகவும் சுலபமாக ஏமாற்றி<br />வசியம் செய்து அவர்களை வசப்படுத்திக்<br />கொள்வதை தினம் தினம் கேள்விப்பட்டு<br />இருப்பீர்கள்.<br /><br />இந்த 'ஏர் அழிஞ்ச மரத்தின்' கொட்டைகளை எடுத்து<br />எண்ணையில ஊறவைத்து அதன் மூலம் கிடைக்கும்<br />மையை உபயோகித்து வசியம் செய்வது ஒரு வகை.<br /><br />சதுரகிரியில் நந்தீஸ்வரர் வனத்தில் கனையெருமை<br />விருட்சம் என்றொரு மரமுண்டு. அம்மரத்தினடியில் யாராவது<br />ஆட்கள் போர் நின்றால் அம்மரம் எருமை போல் கனைக்கும்.<br /><br />அம்மரத்தை வெட்டினால், குத்தினால் பால் வரும்.<br />இதேபோல் மற்றொரு விருட்சம் மரமும் உண்டு.<br />இந்தவிருட்சம் நள்ளிரவில் கழுதைப் போல் கத்தும்.<br />வெட்டினால் பால் கொட்டும்.<br /><br />நவபாஷண சேர்க்கையில் இந்த விருட்சக மரத்தின்<br />பாலும் முக்கியமான சேர்க்கையாகும்.<br /><br />அன்பொடு<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிஙகை<br />........................................<br />தமிழ் எமது மொழி<br />இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br />Krishnan,Singapore<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-3944321680781803384?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-80192293040714617662008-07-10T19:04:00.002+08:002008-07-10T19:13:46.200+08:00சுந்தரமாக லிங்க, மகா லிங்க மலையில் காலை<br />பத்து மணிக்கும், மாலை நான்கு மணி, மற்றும் ஆறு மணிக்கு<br />பூஜைகள் நடைபெறுகிறது.<br /><br />மகாலிங்க மலை ஆலயத்தில்<br />மூலஸ்தானம் சுயம்புலிங்கம்.<br /><br />லிங்கம் சற்று சாய்ந்தநிலையில் இருப்பதைக் காணலாம்.<br />இது குறித்த விபரம் கேட்டபோது, அறிந்த கதையைத்தான் சொல்லப்பட்டது.<br /><br />புற்றின் மீது பசு பால் சுரந்த செய்தி.<br />புற்றின் மீது பால் சுரந்த போது பசுவை அடித்து இழுத்த போது<br />அதன் கால் சிவ லிங்கத்தின் பட்டு சுயம்பு லிங்கம் சற்று சரிந்ததுடன் லிங்கத்திலிருந்து இரத்தம் பீறியிட்டு வந்துள்ளது.<br /><br />அபிஷேகத்தின் போது இந்த வடுவினை<br />(பசுவின் குளம்பு) தெரிகிறது. நிறைய பலாமரங்கள்,<br />மாமரங்களை கோவிலைச் சுற்றி இருப்பதைக் காணலாம்.<br /><br />பலாமரங்களில் நிறைய பலாக்கள், பழுத்த<br />பலாப்பழங்கள் இருக்கின்றன. மரநிழலின் கீழ் அமர்ந்து<br />அண்ணாந்து பார்த்து இரசித்த போது<br />பாரதிதாசனின் ''கோரிக்கையற்று கிடக்குதண்ணே<br />வேரில் பழுத்த பலா'' என்ற வரிகள்தான்<br />நினைவுக்கு வந்தது.<br /><br />*சிவ சித்தர் குடிகொண்டிருக்கும் புண்ணிய<br />கங்கை ஊற்றுக் கிணறு* புனித கங்கை ஊற்று.<br />இந்த ஊற்றில் இருந்து காலங்காலமாக தீர்த்தம்<br />எடுத்து எல்லாம் வல்ல, சித்தர்களுக்கு சித்தன்,<br />எம்பிரான் சுந்தர மகாலிங்கத்திற்கும்,<br />சுந்தர மூர்த்திக்கும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு வருகிறது.<br /><br />இந்த புண்ணிய ஊற்றில் சிவனும், சித்தர்களும்<br />குடிகொண்டு இருப்பதால் இந்தநீர் மருத்துவ குணமும்,<br />புனிதத் தன்மையும், மகத்துவமும் கொண்டது.<br /><br />இந்த நீரைப் பருகுவதால் உடல் பிணியும்,<br />மன நோய்களும் தீரும் என்பது ஐதீகம்.<br />இந்த நீரை வீடு, தொழில் நடைபெறும் இடங்களில்<br />தெளிப்பதால் எல்லா தோஷங்களும் தீரும்.<br />இந்த புண்ணிய நீரைஎல்லோரும் பருகி உடல்,<br />மன ஆரோக்கியத்துடன் வாழவேண்டும்<br />என்ற உயர்ந்த நோக்கத்துடன் ஊற்றை ஆழப்படுத்தி,<br />செம்மைப்படுத்தி நீரை நிலைத் தொட்டியில்<br />தேக்கி மலை முழுவதும் குழாய் மூலமாக<br />எல்லோருக்கும் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு உள்ளது.<br /><br />காலை 10.45 புறப்பட்ட நாங்கள், மாலை 4.15 தான்<br />மலையை அடைந்தோம். ஏறக்குறைய ஐந்துமணி<br />நேரப்பயணம். ஒரு மணி நேரத்தில் ஏறி வரும்<br />அன்பர்களும் உண்டு.<br /><br />அன்றாடும் செல்லும் அன்பர்கள்,<br />சுமை தூக்கும் மலைவாசிகள் ஒரு மணி<br />நேரத்தில் ஏறிவிடுவார்களாம்.<br /><br />நண்பர் திரு.தணுஷ்கோடி இரவு உணவுக்கு<br />மடத்தில் ஏற்பாடு செய்து இருந்ததால்<br />மடத்தில் அருமையான இரவு உணவு<br />படைத்தார்கள். காலத்தால் செய்த உதவி<br />ஞாலத்திலும் மானப்பெரிது என்பார்கள்.<br /><br />உண்மைதான். இரண்டு பெரியல், சாம்பார்,<br />இரசம் பெரிய விருந்துக்கு சமம்.<br />நாங்கள் அன்றிரவு தங்கி மடத்தில் தங்கினோம்.<br />உடல் களைப்பு, அசதி.<br /><br />சாதாரண தரையில் படுத்த ஞாபகம்.<br />மற்றவைதெரியாது அதிகாலை வரை.<br />உறங்குவது போலும் சாக்காடு,<br />உறங்கி விழிப்பது போலும் பிறப்பு.<br />அனுபவ உண்மை. மறுநாள் காலை பூஜையில்<br />கலந்து கொண்டு, மதிய உணவையும்<br />முடித்துக்கொண்டு சுமார்பதினொரு<br />மணிபோல் இறங்கத் தொடங்கினோம்.<br /><br />ஏறுவதில் ஒரு வகை சிரமம் இருந்தது போல்<br />இறங்குவதிலும், வேறு வகை சிரமம் இருந்தது.<br />FallingForce எனப்படும் கீழ் நோக்கி தள்ளப்படும்<br />சிரமம் இருந்தது. ஆகவே, கையில் ஒரு கோலுடன்<br />ஊன்றிய வண்ணம் இறங்கினோம்.<br /><br />ஏறும் போது சுமார் ஐந்து மணி நேரமாகியது,<br />இறங்கும் போது சுமார் 3 மணிநேரமாகியது.<br />அமாவாசை, பெளர்ணமி, பிரதோஷ காலங்களில்<br />அதிகமான பக்தர்கள் கூட்டம் இருக்கும்<br />என்கிறார்கள். நடைப்பாதை நிறைந்து இருக்கும்.<br />மலை மேலேறும் பக்தர்கள், கீழிருக்கும் பக்தர்கள்<br />என மலையே அதிரும் என்கிறார்கள் உடன் வந்த அன்பர்கள்.<br />நாங்கள் சென்ற நேரம் கத்திரி வெயில் காலம்.<br />ஆகையால் கூட்டம் அதிகமில்லை.<br />ஆகையால் சற்று சாவகாசமாக - தாராளமாக இறங்கினோம்.--<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்<br />சிஙகை<br />........................................<br />தமிழ் எமது மொழி<br />இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br />Krishnan,Singapore<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-8019229304071461766?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-5332851303940773932008-07-07T01:11:00.004+08:002008-12-11T01:10:26.167+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SHD_WSaCH4I/AAAAAAAAABQ/0Hwk0gpXZOg/s1600-h/p91a.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5219952726485639042" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SHD_WSaCH4I/AAAAAAAAABQ/0Hwk0gpXZOg/s320/p91a.jpg" border="0" /></a><br /><div>கருப்பண்ண சாமி சன்னதிக்கு அடுத்து ஒரு மரத்தடியில் வன பேச்சியம்மன் அம்மன். அதனைத் தொடர்ந்து வரும் ஆலயம் *ஆசீர்வாத விநாயகர்.* </div><br /><div></div><br /><div>இங்கு நாங்கள் கொண்டு சென்ற இளநீர் மற்றும் அபிஷேகப் பொருட்களை கொடுத்து எங்கள் பயணம் விக்கனமின்றி நல்லபடி நடக்கவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டோம். </div><br /><div></div><br /><div>பொதுவாக விநாயகர் தும்பிக்கை, இடம் </div><div>அல்லது வலமாக இருக்கும். ஆனால் இங்கு விநாயகர் தும்பிக்கை சதுரகிரி மலையை நோக்கி இருந்தது.</div><br /><div>*ஆசீர்வாத விநாயகர்* ஆலயத்தை அடுத்து இருப்பது *ஸ்ரீ இராஜயோக தங்க காளியம்மன்*ஆலயம். அன்னையின் ஆசி பெற்று எங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். </div><br /><div></div><div>*தபசுக்குகையை* நெருங்கியதும் சித்தர் பெருமான்களை மனதில் வேண்டிக்கொண்டு பயணத்தை தொடர்ந்தோம். </div><div></div><div>நடைப்பயணத்தின் போது இயற்கை அழகு </div><div>மனதுக்கு இதமாக இருந்தது. </div><div></div><br /><div>சலசலத்துபாறையின் ஊடே ஓடும் ஓடை,</div><div>கானகத்தின் குளிர்ச்சி நமக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சி கொடுக்கிறது.</div><div>சுமார் ஒருமணி நேர நடைப் பயணத்திற்குப் பின் </div><div>நம்மை சுற்றிலும் நாலாபுறமும் மலைகள்தான். </div><br /><div>அம்மலைகளுக்கு நடுவில் எங்கள் பயணம்</div><div>தொடர்ந்தது. போகிற பாதை வலது பக்கம் திரும்புதல், </div><div>இடது பக்கம் திரும்புதல், மேடு, பள்ளம் எனக் காணப்பட்டாலும்</div><div>அங்கிருந்து அனைத்து மலைகளையும் கடந்துதான் </div><div>சென்றுள்ளோம் என்ற விஷயம், நாங்கள்கீழே இறங்கிவந்த </div><div>போது உணர்ந்தோம். போகப் போக பாதையும், பயணமும் நீண்டு கொண்டுதான் இருந்ததே தவிர, மலை உச்சி வந்த பாடிலில்லை.</div><div></div><br /><div><strong><span style="color:#3333ff;">"...புல்வரம்பாய பல்துறை பிழைத்தும் </span></strong></div><div><strong><span style="color:#3333ff;">தெய்வம் என்பதோர் சித்தம் உண்டாகி</span></strong></div><div><strong><span style="color:#3333ff;">முனிவு இலாததோர் பொருளது கருதலும்</span></strong></div><div><strong><span style="color:#3333ff;">ஆறுகோடி மாயா சக்திகள்</span></strong></div><div><strong><span style="color:#3333ff;">வேறு வேறு தம் மாயைகள் தொடங்கின..."</span></strong></div><div> ....போற்றித் திருவகவல்: திருவாசகம்</div><br /><div></div><br /><div>"தெய்வத்ததேடி அடைவதே' என்ற எண்ணம் வந்து, </div><div>பரம்பொருளைத் தேடும்போது, ஆறுகோடி மாயாசக்தி </div><div>எனக்கெதிராக படை திரட்டு கின்றனவே </div><div>எனக்கெதிராக படைதிரட்டுகின்றனவே என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.</div><div>அந்த நிலைதான் எனது நிலை. </div><div></div><br /><div>செங்குத்தான பாறையின் மீது மூச்சை தம்கட்டி ஏறும்போது</div><div>உடலும், காலும் சோர்ந்து விடுகிறது.</div><br /><div></div><div>இன்னும் எவ்வளவு என்று ஆதங்கத்தில் கேட்டால், </div><div>உடன் வந்தஅன்பர்கள் சலிக்காமல் 'இதோ வந்துவிட்டது, </div><div>அந்த வளைவைத் தாண்டிவிட்டால்..., </div><div>அவ்வளவுதான் இடம்வந்துவிடும்'' என்பார்கள்.</div><br /><div></div><div>அது நம்மை சோர்வடையாமல் இருக்க உற்சாகம்</div><div>மூட்டுவது. இப்படிப் பல முறை சொல்லி வந்த </div><div>நண்பர்களுக்கு நானும் ஒரு கதை கூறினேன்.</div><div>பட்டணத்து ஆசாமி ஒருவர் கிராமத்திற்குச் </div><div>செல்ல பேருந்தை விட்டு இறங்கி</div><div>அங்கிருந்து கிராமத்து ஆளிடம் </div><div>கிராமத்துப் பெயரை கூறி எவ்வளவு </div><div>தூரமப்பா என்று கேட்டிருக்கிறான்.</div><br /><div></div><div>கிராமத்தான் பக்கந்தானுங்க, கூப்பிடும்தூரம்தான்.</div><div>ஒரு கி.மீ. துரம்தாங்க இருக்கும், எனக்கும் அந்த கிராமம்தாங்க என்றுகூறியவாறு பேசிக்கொண்டேநடந்துள்ளார்கள்.</div><div>நீண்ட தூரம் நடந்தும் கிராமம் வரவில்லை.</div><div>பட்டணத்து ஆசாமி, என்னப்பா பக்கம், கூப்பிடும் தூரமின்னு </div><div>சொன்ன இன்னும் கிராமமே தெரியவில்லை என்று கேட்டான்.</div><br /><div>அதற்கு அந்த கிராமத்தான் ''அய்யா, நான் கூப்பிட்டாலே</div><div>ஒன்னறை கி.மீட்டர் வரை கேட்கும் என்றானாம்.</div><div>நண்பர்கள் சிரித்துக்கொண்டு இதே வந்துவிட்டோம் </div><div>என்றார்கள். உண்மையில் இடைவேளை, </div><div>சாப்பாட்டு வேளைவந்துவிட்டது.</div><div></div><br /><div><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://mail.google.com/mail/?ui=1&amp;attid=0.1&amp;disp=inline&amp;view=att&amp;th=11aa0c806945a2aa" target="_blank">http://mail.google.com/mail/?ui=1&amp;attid=0.1&amp;disp=inline&amp;view=att&amp;th=11aa0c806945a2aa</a></div><div>கோரக்கர் சித்தர் குகை</div><div></div><div> </div><div>அன்பொடு,</div><div>கிருஷ்ணன்,</div><div>சிஙகை</div><div>........................................</div><div>தமிழ் எமது மொழி </div><div>இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி</div><div>Krishnan,Singapore</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-533285130394077393?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-56789325623353454682008-07-05T01:28:00.006+08:002008-12-11T01:10:26.331+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SG5hBfQlv2I/AAAAAAAAABI/Uq11hA49BNA/s1600-h/P1000434.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5219215696367828834" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SG5hBfQlv2I/AAAAAAAAABI/Uq11hA49BNA/s320/P1000434.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்<br />சதுரகிரி செல்ல எண்ணி இராஜபாளையத்திலிருக்கும்<br />நண்பர் திரு. தணுஷ்கோடி அவர்களுக்குப் போன் போட்டு<br />சதுரகிரிப் பயணம் குறித்த செய்தி கூறினேன்.<br /><br />அவரும்வாருங்கள் நானும் வருகிறேன், செல்வோம் என்றார்.<br />குறிப்பிட்டபடி, குறித்த நாளில் திரு.தணுஷ்கோடியை<br />இராஜபாளையத்தில் சந்தித்தேன். மறுநாள் செல்வதற்கு ஏற்பாடுகளை செய்துவிட்டதாகக் கூறி, இன்று ஓய்வுஎடுத்துக்கொள்ளுங்கள்<br />என்று கூறினார். ஆனால்.அன்றுமதியமே வானம் இருண்டு இலேசமாக தூறல் ஆரம்பித்துவிட்டது. மாலைக்குள் மழை விட்டுவிடும் என்றிருந்த<br />எங்களுக்குச் சோதனையாக மழை தொடர்ந்து பெய்தது.<br /><br />மறுநாளும் தொடர்ந்து மழை.<br /><br />இப்படித் தொடர்ந்து மழை பெய்ததால் திரு.தணுஷ்கோடி<br />'இந்த மழையில் செல்ல இயலாது.<br />பாதைகள் ஈரமாகவும், வழுக்கலாகவும் இருக்கும்.<br />பயணத்தை ஒத்திவைக்கலாம் என்றார்.<br /><br />அந்த ஒத்திவைப்பு சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்குப்<br />பின் 25-6-2008 அன்றுநிறைவேறியது.<br /><br />இம்முறை சிங்கப்பூரிலிருந்து திரு,மணியம்,<br />திரு.வி.ஆர்.பி.மாணிக்கம், ஈரோடிலிருந்து<br />திரு.திருநாவுக்கரசுடன் நண்பர்.<br /><br />திரு.தணுஷ் கோடி, திரு.முருகேசன் சிவா<br />மற்றும் உள்ளூர் நண்பர்கள் என பத்து பேர்<br />சதுரகிரி யாத்திரையை தொடங்கினோம்.<br /><br />நண்பர் திரு.தணுஷ்கோடி மதிய உணவுவை<br />வீட்டிலேயே தயாரித்து கொண்டு வந்தார்.<br />உடன் இரவு உணவுக்கு அரிசியையும்<br />கொண்டு வந்திருந்தார்.<br /><br />மேலும் பூஜைக்குரிய பொருட்களும், தேங்காய்,<br />இளநீரும், பழங்களை ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலும்<br />வாங்கிக்கொண்டோம். இராஜபாளையம்,<br />ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூலிருந்து கிருஷ்ணன் கோயில்,<br />வத்திராயிருப்பு வழியாக தாணிப்பாறை வந்துசேர்ந்தோம்.<br />தாணிப்பாறையில் ஏற்கனவே சொல்லி வைத்திருந்த<br />இரண்டு சுமைகள் தூக்கும்மலையினர்<br />எங்களின் சுமைகளைத் தூக்கிகொண்டு புறப்பட தாணிப் பாறை மலையடிவாரத்து நுழைவுப் பாதைமுன்பு நின்று,<br />சித்தர்களையும் ஸ்ரீ மகாலிங்க சுவாமியை<br />மனதில் தியானித்துக் கொண்டு சதுர மலை மீது<br />ஏறத்தொடங்கும்போது காலை மணி 10.45.<br /><br />மலைப்பகுதி வனங்களில் மரங்கள் நிறைத்திருப்பதால்,<br />மலை நடைப்பாதை நிழலில்பயணத்தை தொடர்ந்தோம்.<br />வழி நெடுகிலும் ஒரே ஏற்ற இறக்கமாக இருந்தது.<br />மலை உச்சிக்குச் செல்ல பிரதான பாதைகளோ<br />படிக்கட்டுகளோ கிடையாது.<br /><br />குண்டுப் பாறைகள் மீது ஏறித்தான்<br />போக வேண்டும். சில இடங்களில் சமதளமான இடம் வரும்.<br />பிறகு மீண்டும் உயரமான பாறை. செல்லும் பாதை<br />மாறி விடாமல் இருக்க, அம்புக்குறியிட்டு<br />அடையாளம் காட்டப்பட்டு இருந்தது.<br /><br />பயணத்தின் முதல் ஆலயமாக இருந்தது<br />*கருப்பண்ண சாமி* கோயில்.<br />சிறிய கோயில். நாங்கள் கருப்பண்ணர் சந்நிதி<br />கடக்கும் சமயம் அங்கு ஒரு குடும்பம் கருப்பண்ண<br />சாமிக்குப் பொங்கல் வைத்து சாமிகும்பிட்டுக்<br />கொண்டு இருந்தார்.<br /><br />இரண்டு ஆடுகள் கழுத்தில் மாலையுடன் நின்று<br />கொண்டு இருந்தது. எந்த நிமிடமும்<br />வெட்டுவதற்குத் தயாராக இருந்தது.<br />அந்தக் காட்சியை நாங்கள் காண விரும்பவில்லை.<br />விரைவாக அவ்விடத்தினை விட்டு நகர்ந்து விட்டோம்.<br /><br />(தொடரும்)<br /><strong><span style="color:#000066;">அன்பொடு</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">கிருஷ்ணன்,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">சிஙகை</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">........................................</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">தமிழ் எமது மொழி</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-5678932562335345468?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-10609553034534712232008-07-03T21:43:00.005+08:002008-12-11T01:10:26.753+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SGzcUlehyHI/AAAAAAAAAA4/qnnkMWo5kfM/s1600-h/P1000495.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218788314431211634" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SGzcUlehyHI/AAAAAAAAAA4/qnnkMWo5kfM/s320/P1000495.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SGzcU5JDC6I/AAAAAAAAABA/o03MDgAlfMk/s1600-h/theerththam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218788319709825954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SGzcU5JDC6I/AAAAAAAAABA/o03MDgAlfMk/s320/theerththam.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>அந்த வணிகனுக்காக தாம் உருவாக்கிய<br />வகாரத் தைலம் மேலும் மேலும் பொங்கி<br />வழிந்து கொண்டிருப்பதைப்<br />பார்த்தார் காலாங்கி நாதர் சித்தர்.<br /><br />பூமியின் கீழ் ஒரு கற்கிணறு ஒன்றைக்<br />கொண்டு மூடிவிட்டார். துஷ்டர்கள்,பேராசைக்காரர்,<br />வீணர்களிடம் போய் சேர்ந்துவிடக் கூடாது<br />என்பதற்காக அதனைக் காக்க வேண்டி,<br />தைலக் கிணறு இருக்கிற சுந்தர் மகாலிங்க சுவாமி<br />இடத்தில் நான்கு திசைகளிலும் காவல் தெய்வத்தை<br />நியமித்துவிட்டு தவநிஷ்டையில் ஆழ்ந்துவிட்டார்.<br /><br /><strong><span style="color:#000066;">சதுரகிரியில் தீர்த்தங்கள்<br /></span></strong><br /><strong><span style="color:#ff0000;">சந்திர தீர்த்தம்</span></strong><br /><br />சதுரகிரியில் சுந்தர மகாலிங்க மலையில்<br />'சந்திர தீர்த்தம்' இருக்கிறது.இந்த சந்திர<br />தீர்த்தத்தில் இறைவனை வேண்டி வணங்கி<br />ஒரு முறை நீராடினால் கொலை,<br />காமம், குருத்துரோகம் போன்ற<br />பஞ்சமா பாதங்களிலிருந்து நீங்கி<br />புண்ணியம் பெறலாம்.<br /><br /><span style="color:#ff0000;"><strong>கெளண்டின்னிய தீர்த்தம்.</strong></span><br /><br />சந்திர தீர்த்தத்திற்கு வடபுறத்தில் உள்ளது<br />இந்தத் தீர்த்தம். இது தெய்வீகத் தன்மை வாய்ந்த<br />நதியாகும். வறட்சியுற்ற காலத்தில் தேவர்களும்,<br />ரிஷிகளும் சிவபெருமான் வேண்ட,<br />ஈசன் தமது சடை முடியில் உள்ள கங்கைலிருந்து<br />ஒரு துளி எடுத்து நான்கு கிரிகளுக்கும் மத்தியில்<br />விட்டு, லிங்கத்தில் மறைந்தார் என்பது ஐதீகம்.<br /><br />கங்கை, கோதாரி, கோமதி, சிந்து, தாமிரவருணி, துங்கபத்திரை<br />முதலிய புண்ணிய நதிகளுக்கு நீராடிய பயனுண்டு.<br />இந்த நதியில் நீராடுவதால் சகல பாவங்களும்<br />தீர்வதால் இதற்கு ''பாவகரி நதி'' என்னும் பெயரும்<br />உண்டு.<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">சந்தன மகாலிங்கம் தீர்த்தம்.</span></strong><br /><br />இச்சதுரகிரியின் மேல் 'காளிவனம்' என்கிற<br />இருண்டவனம் ஒன்றுள்ளது. அவ்வனத்திலிருந்து<br />வருகிற தீர்த்தம் சந்தனமகாலிங்கம தீர்த்தம்<br />என்று அழைக்கப்படுகிறது. உமையாள்<br />பிருங்க முனிவர் தம்மை வணங்காமல்<br />ஈசனை வணங்கியமையால் ஏற்பட்ட கோபத்தின்<br />காரணமாகச் சிவபெருமானை விட்டுப் பிரிந்து,<br />அர்த்த நாரீஸ்வரர் என்கிற சிவசக்தி<br />கோலத்தில் இருக்க வேண்டி சதுரகிரிக்கு<br />வந்து லிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்து அபிஷேகத்திற்கு<br />வரவழைத்த ஆகாய கங்கையாகும்.<br /><br />இப்புண்ணிய தீர்த்ததில் நீராடினால்,<br />எந்தப் பாவமும் நீங்கி முக்தி கிடைக்கும்.<br /><br />இது தவிர, சதுரகிரியில் பார்வதி தேவியின்<br />பணிப்பெண்களான சப்த கன்னியர்கள்<br />தாங்கள் நீராடுவதற்கு உண்டாக்கிய<br />'திருமஞ்சனப் பொய்கை' உண்டு.<br /><br />காலாங்கிநாதரால் உண்டாக்கப்பட்ட<br />'<strong><span style="color:#ff0000;">பிரம்மதீர்த்தம்</span></strong>' ஒன்று சதுரகிரி மலைக்<br />காவலராகிய கருப்பணசுவாமி சன்னதி<br />முன்பாக இருக்கிறது. இது தவிர கோரக்கர், இராமதேவர்,<br />போகர் முதலிய மகரிஷிகளால் உண்டாக்கப்பட்ட<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>'பொய்கைத் தீர்த்தம்''</strong>, <strong>''பசுக்கிடைத் தீர்த்தம்'', 'குளிராட்டித் தீர்த்தம்'</strong></span><br />போன்ற அனேக தீர்த்தங்கள் சதுரகிரி மலையில் உள்ளன.<br /><br /><strong><span style="color:#000066;">சதுரகிரி மலையில் அமைந்துள்ள ஆலயங்கள்.<br /></span></strong><br />கருப்பணசுவாமி கோயில், ஸ்ரீ ராஜயோக தங்கக்<br />காளியம்மன் ஆலயம், கணபதி சாயை,<br />இரட்டைலிங்கம் ஆலயம், ஓப்பிலாசாயை, பலாவடி கருப்பசாமி,<br />சுந்தரர் கோயில், சந்தன மகாலிங்கம் கோயில்<br />சந்தன மகாலிங்கம், சுந்தரலிங்கர் சன்னதி,<br />ஆனந்தவல்லியம்மை கோயில், பைரவ மூர்த்தி, காளியம்மை,<br />பேச்சியமை, கன்னிமார் கோயில், வெள்ளைப் பிள்ளையார் கோயில்.<br /><br /><strong><span style="color:#000066;">அன்பொடு,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">கிருஷ்ணன்,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">சிஙகை</span></strong><br />........................................<br /><span style="color:#009900;">தமிழ் எமது மொழி</span><br /><span style="color:#009900;">இன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி</span><br /><span style="color:#009900;">Krishnan, </span><br /><span style="color:#009900;">Singapore</span><br /><span style="color:#009900;">For your Book Mark<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-1060955303453471223?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-37298035238678506422008-07-03T01:56:00.007+08:002008-12-11T01:10:27.147+08:00<strong><span style="color:#000066;">சதுரகிரி நுழைவாயில்:</span></strong><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SGvEnS8N-AI/AAAAAAAAAAo/EUjTQ80t758/s1600-h/mail417.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218480772617205762" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SGvEnS8N-AI/AAAAAAAAAAo/EUjTQ80t758/s320/mail417.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SGvEnpVNuuI/AAAAAAAAAAw/yXYFywOOISo/s1600-h/mail418.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218480778627627746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_iW-B9YvnQzg/SGvEnpVNuuI/AAAAAAAAAAw/yXYFywOOISo/s320/mail418.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>இம்மலையின் மூலிகைகள் தவத்தியானம்<br />புரிந்து வருகின்ற முனிவர்களும், சித்தர்களும் பெறுவதற்கும், உலக வசியம், மோகனம், </div><div>தம்பணம், பேதனம், மரணம், உச்சாடனம், வித்துவேடணம் </div><div>போன்ற அஷ்ட காரியங்களுக்கு அனேக மந்திர சக்திகளுக்கும் உதவுகிறது.</div><div></div><div><br /></div><br /><div>தவிர இம்மலையின் காற்றானது உடலில் </div><div>பட்டவுடன் சகல வியாதிகளும் எளிதில் குணமாகின்றன.<br />சதுரகிரியில் செம்பை தங்கமாக்கும் மூலிகை </div><div>இருப்பதாக பரவலான ஒரு செய்தி உண்டு.<br />பல மூலிகையின் சாற்றுடன், நவபாஷாணங்களையும் சேர்க்கையால் செம்பை தங்கமாக உருவாக முடியும்.<br /><br />இந்த வித்தைகளை கற்றுக்கொள்ள தங்கள் வாழ்நாளையும், </div><div>பொருளையும் இழந்தவர்கள் பலர்.</div><br /><div></div><div>அவர்கள் ஒன்றை மறந்துவிட்டார்கள். </div><div>இது சாமானிய மக்களுக்கு கைவராத கலை. </div><div>பொருளாசை இல்லாதவர்களுக்கு மட்டும் </div><div>இது சாத்தியமாகும். யாருக்கு சாத்தியமாகும் </div><div>என்ற ஒரு விதியும்/ பிராப்த்தமும்<br />உண்டு.<br /><br />எனக்குக் குருவாக திருவண்ணாமலையில்,</div><div>ஈட்டும், தொட்டும், சுட்டிக்காட்டியும்,<br />அருளும், தீட்சையும் அளித்த <strong><span style="color:#003300;">சித்தர்/வைத்தியர் </span></strong></div><div><strong><span style="color:#003300;">சி.இராமசந்திரன்</span></strong> அவர்கள் பல காலம் கழித்து </div><div>எனக்கு செம்பை தங்கமாக மாற்றும் வித்தையை,மூலிகையின்<br />கூட்டையும், நவபாஷாணத்தின் கலவை அறிவிக்கிறேன், </div><div>கற்பிக்கிறேன் என்றார்.<br /><br />ஆனால், நான் மரியாதையுடன் வேண்டாம் என்று மறுத்திவிட்டேன்.<br /><br /><span style="color:#996633;"></span><strong><span style="color:#ffcc00;"><span style="color:#996633;">'மனம் பழுத்தால் பிறவி தங்கம் -<br />மனம் பழுக்காவிட்டால் பிறவி பங்கம் -<br />தங்கத்தினை எண்ணி தரம் தாழாதே,<br />தங்க இடம் பாரப்பா...'</span><br /></span></strong></div><div></div><div>-என்பதே என்பதே எனது வேண்டுகோள்.<br />சதுரகிரி மலையில் காலங்கிநாதரால் உருவாக்கப்பட்ட </div><div>வகார தைலக் கிணறு உண்டு. உலோகத்தைத் தங்கமாக </div><div>மாற்றும் தைல மூலிகை கிணறு.<br /><br />சிருங்கேரி என்னும் நகரத்தைச் சேர்ந்த வாலைபுரம் </div><div>எனும் கிராமத்தில் இறைபக்தியும், திருப்பணி </div><div>கைங்கர்யங்களில் சிறந்த வாமதேவன், </div><div></div><div>கிராமத்தில் சிவாலயம் ஒன்றைக் கட்டுவதற்கு </div><div>எண்ணி தன் சொத்தை எல்லாம் விற்று<br />ஆலயப்பணியை தொடந்தான். </div><br /><div>ஆலயம் பாதிப்பாகம் கட்டி முடிவதற்குள் </div><div>பொருள் பற்றாகுறையால் பணியை தொடர இயலவில்லை.</div><div>பலரிடம் யாசித்தும் யாரும் உதவிபுரியவில்லை.<br />சதுரகிரியில் தவம் புரிந்துக்கொண்டிருக்கும் </div><div>காலாங்கி முனிவரைப் பற்றிக் கேள்விபட்டு </div><div>அவரை சந்திக்க சென்றான். நடந்தவற்றைக் கூறி </div><div>நின்று போன சிவாலயப் பணி தொடர வழி </div><div>செய்ய வேண்டுமென, காலில் வீழ்ந்து வேண்டி </div><div>நின்றான்.</div><br /><div>ஆனால், காலாங்கி பதிலேதும் கூறாது மெளனமாக </div><div>இருந்தார்.<br /></div><div></div><div>ஆலயத்தை எப்படியும் கட்டிமுடிக்க வேண்டும் </div><div>என்ற வேட்கையில் உறுதியுடன் அவருக்குப் </div><div>பணிவிடைகள் செய்து வந்தான்.<br />வாமதேவன் உண்மையிலேயே ஆலயம் </div><div>கட்டும் எண்ணத்தில் தம்மிடம் தங்கியுள்ளான் </div><div>என்பதை உணர்ந்து அவனது எண்ணத்தை </div><div>நிறைவேற்ற நினைத்தார். </div><br /><div>மலையிலிருந்த அபூர்வ மூலிகைகளான உரோம வேங்கை,<br />உதிர வேங்கை, ஜோதி விருட்சம், கருநெல்லி முதலியவற்றாலும், முப்பத்திரண்டு பாஷாணச் சரக்குகளாலும் முப்புக்களாலும் வகாரத் தைலத்தைச் செய்தார்.<br /><br />அந்த வகாரத் தைலத்தைக் கொண்டு உலோங்களை </div><div>தங்கம் உண்டாக்கினார்.<br /></div><br /><div>'வணிகரே..! ஈசன் கோயில் கட்ட உனக்கு </div><div>எவ்வளவு பொன் தேவையோ அதனை எடுத்துக் </div><div>கொண்டு போய் திருப்பணி வேலைகளை முடித்து </div><div>கோயிலை கட்டி முடி போ'' என்றார்.</div><br /><div></div><div>காலாங்கிநாதரை வணங்கி அங்கிருந்த </div><div>பொன்னை எடுத்துச் சென்ற வணிகன் </div><div>வாமதேவன் தன் விருப்படியே சிவாலாயம் கட்டி<br />முடித்தான்.</div><br /><div></div><div>(தொடரும்)</div><br /><div>அன்புடன்</div><div>சிங்கை கிருஷ்ணன்</div><br /><div></div><br /><div><br /></div><br /><div></div><br /><div><br /></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-3729803523867850642?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-58509200021946020342008-07-02T01:28:00.003+08:002008-07-03T02:15:01.323+08:00<strong><span style="color:#006600;">உலக முழுதுந் தொழுதேத்தி </span></strong><br /><strong><span style="color:#006600;"> ...உய்ய வெனவே சதுரகிரி</span></strong><br /><strong><span style="color:#006600;">இலக வமர்ந்த பெருமானை </span></strong><br /><strong><span style="color:#006600;">...யிலிங்க மயமா யிருப்பாவைக </span></strong><br /><strong><span style="color:#006600;">கலக மயக்கங் கழன்றோடக் </span></strong><br /><strong><span style="color:#006600;">...கடையே னுளத்துங் குடி கொண்ட </span></strong><br /><strong><span style="color:#006600;">அலகில் சோதி மகாலிங்கர் </span></strong><br /><strong><span style="color:#006600;">...ஆடிப்பு என்றன் முடிக் கணியே.</span></strong><br /><br />தென் தமிழகத்தின் மேற்கு மலைத் தொடர்ச்சியில்<br />சதுரகிரி மலை அமைந்துள்ளது. சதுரம்-நான்கு, கிரி-மலை, நான்கு பக்கங்களிலும் மலைகள் சூழ்ந்திருப்பதால் இதனை 'சதுரகிரி' என்றுஅழைக்கிறார்கள்.<br /><br />கிழக்குத் திசையில் இந்திரகிரியும்,<br />தென்திசையில் ஏமகிரியும்,<br />மேற்குத் திசையில் வருணகிரியும்,<br />வடதிசையில் குபேரகிரியும்,<br />இவற்றின் மத்தியில் சிவகிரி,<br />பிரம்மகிரி, விஷ்ணுகிரி, சப்தகிரி<br />என்னும் நான்கு மலைகளும் அமைந்திருக்கிறது.<br /><br />இது தவிர இந்நான்குமலைக்கு மத்தியில்<br />சஞ்சீவி என்ற ஓர் அற்புத மலையும் இருக்கிறது.<br />இத்திருத்தலம் பஞ்சபூச லிங்கத்தலமாகும்.<br /><br />இவற்றில் அருள்மிகு சுந்தரமூர்த்தி ஆரிடலிங்கமாகும்.<br />அருள்மிகு சந்தன மகாலிங்கம் தைவிக லிங்கமாகும்.<br />அகத்தியர் முதலான பதினெட்டுசித்தர்கள் வாழ்ந்து வழிப்பட்டதும் இத்திருத்தலம்.<br /><br />இத்திருத்தலத்திற்கு ஒரு முறைவருகை தந்து<br />சுவாமி தரிசனம் செய்தால் பல நூறு ஆண்டுகள்<br />ஆரோக்கியமாக வாழலாம் என்பது சித்தர்களின் வாக்கு.<br /><br />இத்தலத்தில் அமைந்துள்ள சந்திர தீர்த்தம்,<br />கெளண்டின்ய தீர்த்தம்,<br />ஆகாய கங்கைதீர்த்தம்<br />ஆகியவற்றில் நீராடிவர்கள்<br />பரமானந்த வாழ்வைப் பெற்று மகிழ்வார்.<br />புத்துணர்வு பெறுவர்.<br /><br />திருவண்ணாமலை நினைத்தாலே முக்தி;<br />சிதம்பரத்தை வணங்கினால் முக்தி;<br />திருவாரூரில் பிறக்க முக்தி கிடைக்கும்.;<br />காசியில் இறக்க முக்தி.<br />இந்தச் சதுரகிரி தலத்திலோ<br />இந்த நால்வகை முக்தி கிடைக்கும் என்பர்.<br /><br />இம்மலைத் தலத்தின் சஞ்சீவி மூலிகைக்<br />காற்றில்னால் ஆயுள் அதிகரிப்பதோடு,<br />நோயில்லா வாழ்வு அமையும் என்கிறார்கள்.<br />*சதுரகிரியில் சஞ்சீவி மலை* இராமாயணப் போரில்<br />இந்திரஜித்து, இலக்குவன் முதலானோரைத்<br />தனதுபிரம்மாஸ்திரத்தால் மூர்ச்சித்து மயங்கி<br />கீழே விழும்படி செய்ய, இது கண்டுவருந்திய இராமன்,<br />சுக்ரீவன் முதலானோர் வாயுபுத்திரனாகிய<br />ஆஞ்சநேயரிடம்விபரம் கூறி சஞ்சீவி மலையிலுள்ள<br />சஞ்சிவி மூலிகையை எடுத்து வரும்படிசொல்ல,<br />அனுமன் உடனே அங்குச் சென்று<br />அம்மலையையே தூக்கிக் கொண்டு வந்து இலக்குவன்<br />முதலானோரை மூர்ச்சைத் தெளிவித்த பின்பு,<br />திரும்பவும் அம்மலையை இருந்த இடத்திலேயே<br />வைத்துவிட்டு வருவதற்காக, வடதிசை<br />நோக்கிப் பறந்து செல்கையில்,<br />சதுரகிரியில் தவம்செய்து கொண்டிருந்த<br />சித்த முனிவர்கள் அந்த சஞ்சீவி கிரியில்<br />தங்களுக்கு வேண்டியஅனேக மூலிகைகள்<br />இருப்பதை தங்களது ஞான திருஷ்டியினால்<br />தெரிந்து கொண்டு அம்மலையின் ஒரு பகுதி,<br />இந்நான்கு கிரிகளுக்கும் [சிவகிரி, பிரம்மகிரி, விஷ்ணுகிரி, சித்தகிரி]<br />மத்தியில் விழவேண்டும் என்று நினைத்தவுடனே<br />அவர்களது பிரம்ம ஞான தவ வலிமையால்<br />பெரிய காற்றை உண்டாகியதால் அச்சஞ்சீவி<br />மலையின் ஒரு பகுதியானது இச்சதுரகிரிக்குமத்தியில் விழுந்தது.<br /><br /><<a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://mail.google.com/mail/ui=1&amp;attid=0.1&amp;disp=inline&amp;view=att&amp;th=11a89e1b63fa5e1a" target="_blank">http://mail.google.com/mail/ui=1&amp;attid=0.1&amp;disp=inline&amp;view=att&amp;th=11a89e1b63fa5e1a</a>><br />(சதுரகிரி-தாணிப்பாறை மூலிகைவனம்)<br /><br />அன்பொடு,<br />கிருஷ்ணன்,<br />சிஙகை<br />தமிழ் எமது மொழிஇன்பத்தமிழ் எங்கள் மொழி<br /><br />Krishnan,<br />Singapore<br />For your Book Mark:<br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://ezilnila.com/saivam" target="_blank">http://ezilnila.com/saivam</a><br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://www.singai-krishnan.blogspot.com/" target="_blank">http://www.singai-krishnan.blogspot.com/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-5850920002194602034?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-1164874007820731382006-11-30T15:58:00.001+08:002006-11-30T16:06:47.823+08:00<span class="q" id="q_10f33eb24a4a27ba_1"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">பாடல் பெற்ற தலம்</span><br /><br /> திருஞான சம்பந்தர்,அப்பர்,சுந்தரர்,மாணிக்கவாசகர்,குகை நமைசிவாயர், அருணகிரிநாதர்,வள்ளல், பெருமான் என திருவண்ணாமலைப் பாமழை பொழிந்து வழிபட்டோ ர் பட்டியல் மிகவும் நீளமானது.<br /><br />திருவண்ணாமலையை அடுத்த அடி திருவண்ணாமலையில்தான் மாணிக்கவாசகர் திருவெம்பாவை, திருஅம்மானை ஆகிய பாடல்களைப் பாடினார்.<br /><br /> சைவ எல்லப்ப நாவலர் என்ற பெரும் புலவர் 'அருணாசலப் புராணம்' எழுதியுள்ளார்.அதில் உள்ள உண்ணாமுலை அம்மை பற்றிய அற்புதப் பாடல் இதோ :-<br /><br /> கார் ஒழுகும் குழலாளை, கருணை வழிந்து<br /> ஒழுகும் இரு கடைக் கண்ணாளை<br /> மூரல் இள நிலவு ஒழுக புழுகு ஒழுக<br /> அழகு ஒழுகும் முகத்தினாளை<br /> வாரல் ஒழுகும் தனத்தாளை வடிவு ஒழுகித்<br /> தெரியாத மருங்குழ லாளை<br /> சீர் ஒழுகும் பதத்தாளை அருணை உண்ணா<br /> முலையாளைச் சிந்தை சேர்ப்போம்.<br /><br />புராணிகர் சோணாசல முதலியார் என்னும் பெரும்புலவர் திருவண்ணாமலை தீபம் பற்றிக்<br />கார்த்திகை தீப வெண்பா படைத்துள்ளார்.<br /><br /> கங்கை அணி தீபம் கற்பூரத் தீபமலை<br /> மங்கையொரு பங்கில் வளர்தீபம் - பங்கயன் பால்<br /> விண்பாரு தேடும் வண்ணம் மேலிய அண்ணாமலையில்<br /> பண்பாரும் காத்திகை தீபம்<br /><br /> இப்பாடலில் உமையம்மை சிவனின் இடப்பாகம் பெற்றதையும்,பிரம்மாவும்,திருமாலும் அடிமுடி தேடிய நிகழ்வையும் கோடிட்டும் காட்டியுள்ளார் புலவர்.<br /><br /> உமாதேவி இடப்பாகம் பெற்ற பவழக்குன்று ஒருநாள் உமாதேவி சிவனின் இரு விழிகளையும் வேடிக்கையாக மூட, இந்த பிரபஞ்சமே இருளில் மூழ்கியது. பல்லுயிர்களும் துன்புற்றன.இந்தப் பாவம் நீங்கிட, <br /><br /> ''உமையே! காஞ்சியில் மண் லிங்கம் செய்து,கடுந்தவம்<br /> புரிந்து,பின்னர் திருவண்ணாமலைக்கு வந்து தவமியற்றி,<br /> என் இடப்பாகம் பெறுவாய்!''<br /><br />எனப் பணித்தார் சிவன்<br /><br /> அவ்வாறே காஞ்சியில் மண்லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்து,பின்னர் திருவண்ணாமலைக்கு வந்தார்.அன்னை உமாதேவி.திருவண்ணாமலை துர்க்கை அம்மன் ஆலயம் அருகே உள்ள பவழக்குன்று மலையில்<br /><br />பர்ணசாலை அமைத்து,கவுதம முனிவரின் அருளாசியுடன் கடுந்தவம் மேற்கொண்டபோது,ஆசையால் அட்டகாசம் செய்த அசுரர் தலைவன் மகிடாசுரனை அழித்தாள் உமை.<br /><br /> கார்த்திகை மாத பெளர்ணமி நாளில் கிருத்திகை,பிரதோஷநேரத்தில் மலைமேல் சிவனின் சோதி தரிசனம் கண்டு வணங்கி,சிவனின் இடப்பாகம் பெற்றாள் உமாதேவி.<br /><br /> அப்படி அன்னை உமாதேவி சிவனின் இடப்பாகம் பெற்ற பவழகுன்றும் பகுதி திருவண்ணாமலையில் காட்சி தருகின்றது.பகவான் ரமணர் சில காலம் பவழக் குன்றில் தங்கித் தவம் மேற்கொண்டதும் குறிப்பிடத்தக்கது.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ஆழ்வார்கள் ஏற்றிய ஞானத் தமிழ் விளக்கு.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> </span><br /> திருக்கார்த்திகை தீபவிழா சைவர்களுக்கு மட்டுமல்ல;வைணவர்கலும் போற்றி வழிபாடு செய்யும் விழாவாகும்.பொய்கைஆழ்வார்,பூத்தாழ்வார்,பேயாழ்வார் ஆகிய மூவரையும் 'முதல் ஆழ்வார்கள்' என்று வைணவம் கொண்டாடும்.விழுப்புரம்,திருக்கோவிலூர் வைணவத் தலங்களுள் சிறப்பிடம் பெற்றது.<br /><br />மகாபலிச் சக்கரவர்த்தியின் கர்வத்தைப் போக்கத் திருமால்<br />திரிவிக்ரமனாக-அதாவது உலகளந்த பெருமாளாத் தரிசனம் தந்த<br />தலமே திருக்கோவலூர் ஆகும்.இங்கேதான் முதல் ஆழ்வார்களாகிய<br />பொய்கை ஆழ்வார்,பூதத்தாழ்வார் பேயாழ்வார் ஆகிய மூவருக்கும்<br />திருமால் உலகளந்த கோலத்தில் திருக்காட்சி வழங்கினார்.<br /><br /> அப்போது உலகளந்த பெருமானை ஞானத்தமிழ் விளக்கை<br />ஏற்றி முதல் ஆழ்வார்கள் போற்றி செய்தனர்.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">பொய்கை ஆழ்வார் பாசுரம்:-</span><br /> வையம் தகளியாக வார்கடலே நெய்யாக<br /> வெய்ய கதிரோன் விளக்காக - செய்ய<br /> சுடராழி யான் அடிக்கே சூட்டினேன் சொன்மாலை<br /> இடராழி நிங்குகவே என்று<br /><br /><span style="font-weight: bold;">பூதத்தாழ்வார் ஞானத்தமிழ் விளக்கு:-</span><br /> அன்பே தகளியா ஆர்வமே நெய்யாக<br /> இன்புருகு சிந்தை இடுதிரியா நண்புருகி<br /> ஞானச் சுடர் விளகேற்றினேன் நாரணற்கு<br /> ஞானத் தமிழ் புரிந்த நாள்.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">போழ்வார் ஏற்றிய ஞானதீபம்.</span><br /> திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன் திகழும்<br /> அருக்கன் அணி நிறமும் கண்டேன் - செருக்கிளரும்<br /> பொன்னாழி கண்டேன் புரிசங்கம் கைக்கண்டேன்<br /> என்னாழி வண்ணன்பால் இன்று<br /> [தகளி - அகல்விளக்கு]<br /><br /> இவ்வாறக ஒளிவடிவினாக இறைவனைப் போற்றும் திருக்கார்த்திகை நாளை நாம் அனைவரும் இல்லங்களில் திருவிளக்கேற்றி கொண்டாடுவோம்!<br /><br /><br /><br /> ஆதி அந்தமில்லாப் பரமன் சோதி வடிவாக தோன்றி<br /> குளிந்த தலம் திருவண்ணாமலை.<br /><br /> அண்ணாமலை யில் ஏற்றப்படும் அகன்ற சோதியை கண்டு<br /> தரிசிப்பவருக்கு, வினையாவும் தீரும் வேண்டியவை கிட்டும்<br /></span><br /><span style="font-weight: bold;">அன்புடன்</span><br /><span style="font-weight: bold;">கிருஷ்ணன்</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24294641-116487400782073138?l=singai-krishnan.blogspot.com' alt='' /></div>சிங்கை கிருஷ்ணன்http://www.blogger.com/profile/05986768874129985890noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24294641.post-1164873692590092992006-11-30T15:58:00.000+08:002006-11-30T16:01:32.596+08:00<span class="q" id="q_10f33eb24a4a27ba_1"><p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><u><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">À¡¼ø ¦ÀüÈ ¾Äõ</span></span></u></strong><b><u><span style="color: blue;"><br /></span></u><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> </span></span></strong><span style="color: blue;"><br /><strong><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> ¾¢Õ»¡É ºõÀó¾÷,«ôÀ÷,Íó¾Ã÷,Á¡½¢ì¸Å¡º¸÷<wbr>,̨¸ ¿¨Áº¢Å¡Â÷, «Õ½¸¢Ã¢¿¡¾÷,ÅûÇø</span></strong></span></b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¦ÀÕÁ¡ý ±É ¾¢ÕÅñ½¡Á¨Äô À¡Á¨Æ ¦À¡Æ¢óÐ ÅÆ¢À𧼡÷ ÀðÊÂø Á¢¸×õ ¿£ÇÁ¡ÉÐ.</span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä¨Â «Îò¾ «Ê ¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä¢ø¾¡ý Á¡½¢ì¸Å¡º¸÷ ¾¢Õ¦ÅõÀ¡¨Å,</span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¾¢Õ«õÁ¡¨É ¬¸¢Â À¡¼ø¸¨Çô À¡ÊÉ¡÷.</span></span></strong><b><span style="color: blue;"><br /><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> </strong><br /><strong> ¨ºÅ ±øÄôÀ ¿¡ÅÄ÷ ±ýÈ ¦ÀÕõ ÒÄÅ÷ '«Õ½¡ºÄô Òá½õ' ±Ø¾¢ÔûÇ¡÷.«¾¢ø ¯ûÇ ¯ñ½¡Ó¨Ä «õ¨Á ÀüȢ «üÒ¾ô À¡¼ø þ§¾¡ :-</strong><br /><strong> ¸¡÷ ´ØÌõ ÌÆÄ¡¨Ç, ¸Õ¨½ ÅÆ¢óÐ</strong><br /><strong> ´ØÌõ þÕ ¸¨¼ì ¸ñ½¡¨Ç </strong><br /><strong> ãÃø þÇ ¿¢Ä× ´Ø¸ ÒØÌ ´Ø¸</strong><br /><strong> «ÆÌ ´ØÌõ Ó¸ò¾¢É¡¨Ç</strong><br /><strong> Å¡Ãø ´ØÌõ ¾Éò¾¡¨Ç ÅÊ× ´Ø¸¢ò</strong><br /><strong> ¦¾Ã¢Â¡¾ ÁÕíÌÆ Ä¡¨Ç</strong><br /><strong> º£÷ ´ØÌõ À¾ò¾¡¨Ç «Õ¨½ ¯ñ½¡ </strong><br /><strong> Өġ¨Çî º¢ó¨¾ §º÷ô§À¡õ.</strong></span></span></b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">Òá½¢¸÷ §º¡½¡ºÄ ӾĢ¡÷ ±ýÛõ ¦ÀÕõÒÄÅ÷ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä ¾£Àõ ÀüÈ¢ì </span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¸¡÷ò¾¢¨¸ ¾£À ¦ÅñÀ¡ À¨¼òÐûÇ¡÷.</span></span></strong><b><span style="color: blue;"><br /><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> ¸í¨¸ «½¢ ¾£Àõ ¸üâÃò ¾£ÀÁ¨Ä </strong><br /><strong> Áí¨¸¦Â¡Õ Àí¸¢ø ÅÇ÷¾£Àõ - Àí¸Âý À¡ø<script><!-- D(["mb","</strong><br /><strong> Å¢ñÀ¡Õ §¾Îõ Åñ½õ §ÁĢ «ñ½¡Á¨Ä¢ø</strong><br /><strong> ÀñÀ¡Õõ ¸¡ò¾¢¨¸ ¾£Àõ</strong></span></span> </b></p>\n<p><strong><span><font> þôÀ¡¼Ä¢ø ¯¨ÁÂõ¨Á º¢ÅÉ¢ý þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀüȨ¾Ôõ,À¢ÃõÁ¡×õ,¾¢ÕÁ¡Öõ «ÊÓÊ §¾Ê ¿¢¸ú¨ÅÔõ §¸¡ÊðÎõ ¸¡ðÊÔûÇ¡÷ ÒÄÅ÷.</span> </span></strong>\n<b><span><br /><font><strong> </strong><br /><strong> </strong></span></span></b></p>\n<p><strong><span><font><span> </span>¯Á¡§¾Å¢ þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀüÈ ÀÅÆìÌýÚ ´Õ¿¡û ¯Á¡§¾Å¢ º¢ÅÉ¢ý þÕ Å¢Æ¢¸¨ÇÔõ §ÅÊ쨸¡¸ ã¼, þó¾ À¢ÃÀﺧÁ þÕÇ¢ø ãú¸¢ÂÐ. ÀøÖ¢÷¸Ùõ \nÐýÒüÈÉ.þó¾ô À¡Åõ ¿£í¸¢¼, </span></span></strong></p>\n<p><strong><span><font>\'\'¯¨Á§Â! ¸¡ïº¢Â¢ø Áñ Ä¢í¸õ ¦ºöÐ,¸Îó¾Åõ</span></span></strong><b><span><br /><strong><font>\n ÒâóÐ,À¢ýÉ÷ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨ÄìÌ ÅóÐ ¾ÅÁ¢ÂüÈ¢,</span></strong></span></b></p>\n<p><strong><span><font> ±ý þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀÚÅ¡ö!\'\' </span></span></strong></p>\n<p><strong><span><font>±Éô À½¢ò¾¡÷ º¢Åý</span></span></strong><b><span><br /><font><strong> </strong><br /><strong>\n «ùÅ¡§È ¸¡ïº¢Â¢ø ÁñÄ¢í¸õ À¢Ã¾¢‰¨¼ ¦ºöÐ,À¢ýÉ÷ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨ÄìÌ Åó¾¡÷.«ý¨É ¯Á¡§¾Å¢.¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä Ð÷쨸 «õÁý ¬ÄÂõ «Õ§¸ ¯ûÇ ÀÅÆìÌýÚ Á¨Ä¢ø </strong></span></span></b></p>\n<p><strong><span><font>À÷½º¡¨Ä «¨ÁòÐ,¸×¾Á ÓÉ¢Åâý «ÕÇ¡º¢Ô¼ý ¸Îó¾Åõ §Áü¦¸¡ñ¼§À¡Ð,¬¨ºÂ¡ø «ð¼¸¡ºõ ¦ºö¾ «ÍÃ÷ ¾¨ÄÅý Á¸¢¼¡ÍÃ¨É «Æ¢ò¾¡û ¯¨Á. </span></span></strong>\n<b><span><br /><font><strong> </strong><br /><strong> ¸¡÷ò¾¢¨¸ Á¡¾ ¦ÀÇ÷½Á¢ ¿¡Ç¢ø ¸¢Õò¾¢¨¸,À¢Ã§¾¡„§¿Ãò¾¢ø Á¨Ä§Áø º¢ÅÉ¢ý §º¡¾¢ ¾Ã¢ºÉõ ¸ñÎ Å½í¸¢,º¢ÅÉ¢ý þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀüÈ¡û ¯Á¡§¾Å¢. </strong>\n</span></span>",1] ); //--></script></strong><br /><strong> Å¢ñÀ¡Õ §¾Îõ Åñ½õ §ÁĢ «ñ½¡Á¨Ä¢ø</strong><br /><strong> ÀñÀ¡Õõ ¸¡ò¾¢¨¸ ¾£Àõ</strong></span></span> </b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> þôÀ¡¼Ä¢ø ¯¨ÁÂõ¨Á º¢ÅÉ¢ý þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀüȨ¾Ôõ,À¢ÃõÁ¡×õ,¾¢ÕÁ¡Öõ «ÊÓÊ §¾Ê ¿¢¸ú¨ÅÔõ §¸¡ÊðÎõ ¸¡ðÊÔûÇ¡÷ ÒÄÅ÷.</span> </span></strong> <b><span style="color: blue;"><br /><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> </strong><br /><strong> </strong></span></span></b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><span> </span>¯Á¡§¾Å¢ þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀüÈ ÀÅÆìÌýÚ ´Õ¿¡û ¯Á¡§¾Å¢ º¢ÅÉ¢ý þÕ Å¢Æ¢¸¨ÇÔõ §ÅÊ쨸¡¸ ã¼, þó¾ À¢ÃÀﺧÁ þÕÇ¢ø ãú¸¢ÂÐ. ÀøÖ¢÷¸Ùõ ÐýÒüÈÉ.þó¾ô À¡Åõ ¿£í¸¢¼, </span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">''¯¨Á§Â! ¸¡ïº¢Â¢ø Áñ Ä¢í¸õ ¦ºöÐ,¸Îó¾Åõ</span></span></strong><b><span style="color: blue;"><br /><strong><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> ÒâóÐ,À¢ýÉ÷ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨ÄìÌ ÅóÐ ¾ÅÁ¢ÂüÈ¢,</span></strong></span></b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> ±ý þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀÚÅ¡ö!'' </span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">±Éô À½¢ò¾¡÷ º¢Åý</span></span></strong><b><span style="color: blue;"><br /><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> </strong><br /><strong> «ùÅ¡§È ¸¡ïº¢Â¢ø ÁñÄ¢í¸õ À¢Ã¾¢‰¨¼ ¦ºöÐ,À¢ýÉ÷ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨ÄìÌ Åó¾¡÷.«ý¨É ¯Á¡§¾Å¢.¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä Ð÷쨸 «õÁý ¬ÄÂõ «Õ§¸ ¯ûÇ ÀÅÆìÌýÚ Á¨Ä¢ø </strong></span></span></b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">À÷½º¡¨Ä «¨ÁòÐ,¸×¾Á ÓÉ¢Åâý «ÕÇ¡º¢Ô¼ý ¸Îó¾Åõ §Áü¦¸¡ñ¼§À¡Ð,¬¨ºÂ¡ø «ð¼¸¡ºõ ¦ºö¾ «ÍÃ÷ ¾¨ÄÅý Á¸¢¼¡ÍÃ¨É «Æ¢ò¾¡û ¯¨Á. </span></span></strong> <b><span style="color: blue;"><br /><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> </strong><br /><strong> ¸¡÷ò¾¢¨¸ Á¡¾ ¦ÀÇ÷½Á¢ ¿¡Ç¢ø ¸¢Õò¾¢¨¸,À¢Ã§¾¡„§¿Ãò¾¢ø Á¨Ä§Áø º¢ÅÉ¢ý §º¡¾¢ ¾Ã¢ºÉõ ¸ñÎ Å½í¸¢,º¢ÅÉ¢ý þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀüÈ¡û ¯Á¡§¾Å¢. </strong> </span></span><script><!-- D(["mb","</b></p>\n<p><strong><span><font> «ôÀÊ «ý¨É ¯Á¡§¾Å¢ º¢ÅÉ¢ý þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀüÈ ÀÅÆÌýÚõ À̾¢ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä¢ø ¸¡ðº¢ ¾Õ¸¢ýÈÐ.À¸Å¡ý ÃÁ½÷ º¢Ä ¸¡Äõ ÀÅÆì ÌýÈ¢ø ¾í¸¢ò ¾Åõ §Áü¦¸¡ñ¼Ðõ ÌÈ¢ôÀ¢¼ò¾ì¸Ð. \n</span></span></strong><b><span><br /><font><strong> </strong><br /><em><u>¬úÅ¡÷¸û ²üȢ »¡Éò ¾Á¢ú Å¢ÇìÌ.</u></em></span><i><u><br /></u></i><font><strong> </strong>\n<br /><strong> ¾¢Õ측÷ò¾¢¨¸ ¾£ÀŢơ ¨ºÅ÷¸ÙìÌ ÁðÎÁøÄ;¨Å½Å÷¸Öõ §À¡üÈ¢ ÅÆ¢À¡Î ¦ºöÔõ ŢơšÌõ.¦À¡ö¨¸¬úÅ¡÷,âò¾¡úÅ¡÷,<wbr>§À¡úÅ¡÷ ¬¸¢Â ãŨÃÔõ \'Ó¾ø ¬úÅ¡÷¸û\' ±ýÚ ¨Å½Åõ ¦¸¡ñ¼¡Îõ.Å¢ØôÒÃõ,¾¢Õ째¡Å¢æ÷ ¨Å½Åò ¾Äí¸Ùû º¢ÈôÀ¢¼õ ¦ÀüÈÐ.</strong>\n<br /><strong> </strong><br /><strong> Á¸¡ÀÄ¢î ºì¸ÃÅ÷ò¾¢Â¢ý ¸÷Åò¨¾ô §À¡ì¸ò ¾¢ÕÁ¡ø </strong></span></span></b></p>\n<p><strong><span><font>¾¢Ã¢Å¢ìÃÁÉ¡¸-«¾¡ÅÐ ¯Ä¸Çó¾ ¦ÀÕÁ¡Ç¡ò ¾Ã¢ºÉõ ¾ó¾ </span></span></strong></p>\n<p><strong><span><font>¾Ä§Á ¾¢Õ째¡Åæ÷ ¬Ìõ.þí§¸¾¡ý Ó¾ø ¬úÅ¡÷¸Ç¡¸¢Â </span></span></strong></p>\n<p><strong><span><font>¦À¡ö¨¸ ¬úÅ¡÷,â¾ò¾¡úÅ¡÷ §À¡úÅ¡÷ ¬¸¢Â ãÅÕìÌõ </span></span></strong></p>\n<p><strong><span><font>¾¢ÕÁ¡ø ¯Ä¸Çó¾ §¸¡Äò¾¢ø ¾¢Õ측𺢠ÅÆí¸¢É¡÷.</span></span></strong></p>\n<p><strong><span><font> «ô§À¡Ð ¯Ä¸Çó¾ ¦ÀÕÁ¡¨É »¡Éò¾Á¢ú Å¢Ç쨸 </span></span></strong></p>\n<p><strong><span><font>²üÈ¢ Ó¾ø ¬úÅ¡÷¸û §À¡üÈ¢ ¦ºö¾É÷. </span></span></strong></p>\n<p><em><b><u><span><font> </span></span></u></b></em></p>\n<p><em><b><u><span><font>¦Àö¨¸ ¬úÅ¡÷ À¡ÍÃõ:-</span></span></u></b></em><b>",1] ); //--></script></b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> «ôÀÊ «ý¨É ¯Á¡§¾Å¢ º¢ÅÉ¢ý þ¼ôÀ¡¸õ ¦ÀüÈ ÀÅÆÌýÚõ À̾¢ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä¢ø ¸¡ðº¢ ¾Õ¸¢ýÈÐ.À¸Å¡ý ÃÁ½÷ º¢Ä ¸¡Äõ ÀÅÆì ÌýÈ¢ø ¾í¸¢ò ¾Åõ §Áü¦¸¡ñ¼Ðõ ÌÈ¢ôÀ¢¼ò¾ì¸Ð. </span></span></strong><b><span style="color: blue;"><br /><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> </strong><br /><em><u>¬úÅ¡÷¸û ²üȢ »¡Éò ¾Á¢ú Å¢ÇìÌ.</u></em></span><i><u><br /></u></i><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> </strong> <br /><strong> ¾¢Õ측÷ò¾¢¨¸ ¾£ÀŢơ ¨ºÅ÷¸ÙìÌ ÁðÎÁøÄ;¨Å½Å÷¸Öõ §À¡üÈ¢ ÅÆ¢À¡Î ¦ºöÔõ ŢơšÌõ.¦À¡ö¨¸¬úÅ¡÷,âò¾¡úÅ¡÷,<wbr>§À¡úÅ¡÷ ¬¸¢Â ãŨÃÔõ 'Ó¾ø ¬úÅ¡÷¸û' ±ýÚ ¨Å½Åõ ¦¸¡ñ¼¡Îõ.Å¢ØôÒÃõ,¾¢Õ째¡Å¢æ÷ ¨Å½Åò ¾Äí¸Ùû º¢ÈôÀ¢¼õ ¦ÀüÈÐ.</strong> <br /><strong> </strong><br /><strong> Á¸¡ÀÄ¢î ºì¸ÃÅ÷ò¾¢Â¢ý ¸÷Åò¨¾ô §À¡ì¸ò ¾¢ÕÁ¡ø </strong></span></span></b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¾¢Ã¢Å¢ìÃÁÉ¡¸-«¾¡ÅÐ ¯Ä¸Çó¾ ¦ÀÕÁ¡Ç¡ò ¾Ã¢ºÉõ ¾ó¾ </span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¾Ä§Á ¾¢Õ째¡Åæ÷ ¬Ìõ.þí§¸¾¡ý Ó¾ø ¬úÅ¡÷¸Ç¡¸¢Â </span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¦À¡ö¨¸ ¬úÅ¡÷,â¾ò¾¡úÅ¡÷ §À¡úÅ¡÷ ¬¸¢Â ãÅÕìÌõ </span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¾¢ÕÁ¡ø ¯Ä¸Çó¾ §¸¡Äò¾¢ø ¾¢Õ측𺢠ÅÆí¸¢É¡÷.</span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> «ô§À¡Ð ¯Ä¸Çó¾ ¦ÀÕÁ¡¨É »¡Éò¾Á¢ú Å¢Ç쨸 </span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><strong><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">²üÈ¢ Ó¾ø ¬úÅ¡÷¸û §À¡üÈ¢ ¦ºö¾É÷. </span></span></strong></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><em><b><u><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> </span></span></u></b></em></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><em><b><u><span style="color: blue;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;">¦Àö¨¸ ¬úÅ¡÷ À¡ÍÃõ:-</span></span></u></b></em><b><script><!-- D(["mb","<span><br /><font><strong> ¨ÅÂõ ¾¸Ç¢Â¡¸ Å¡÷¸¼§Ä ¦¿ö¡¸ \n</strong><br /><strong> ¦Åö ¸¾¢§Ã¡ý Å¢Ç측¸ - ¦ºöÂ</strong><br /><strong> ͼáƢ ¡ý «Ê째 ÝðʧÉý ¦º¡ýÁ¡¨Ä</strong><br /><strong> þ¼Ã¡Æ¢ ¿¢í̸§Å ±ýÚ</strong><br /><strong> </strong><br /><em><u>â¾ò¾¡úÅ¡÷ »¡Éò¾Á¢ú Å¢ÇìÌ:- \n</u></em></span><i><u><br /></u></i><font><strong> «ý§À ¾¸Ç¢Â¡ ¬÷ŧÁ ¦¿ö¡¸</strong><br /><strong> þýÒÕÌ º¢ó¨¾ þξ¢Ã¢Â¡ ¿ñÒÕ¸¢</strong><br /><strong> »¡Éî ͼ÷ Ţǧ¸üÈ¢§Éý ¿¡Ã½üÌ </strong><br /><strong>\n »¡Éò ¾Á¢ú ÒÃ¢ó¾ ¿¡û.</strong><br /><strong> </strong><br /><em><u>§À¡úÅ¡÷ ²üȢ »¡É¾£Àõ.</u></em></span><i><u><br /></u></i><font><strong> ¾¢Õì¸ñ§¼ý ¦À¡ý§ÁÉ¢ ¸ñ§¼ý ¾¢¸Øõ</strong><br /><strong> «Õì¸ý «½¢ ¿¢ÈÓõ ¸ñ§¼ý - ¦ºÕ츢ÇÕõ \n</strong><br /><strong> ¦À¡ýÉ¡Æ¢ ¸ñ§¼ý Òâºí¸õ ¨¸ì¸ñ§¼ý</strong><br /><strong> ±ýÉ¡Æ¢ Åñ½ýÀ¡ø þýÚ</strong><br /><strong> [¾¸Ç¢ - «¸øÅ¢ÇìÌ]</strong><br /><strong> </strong><br /><strong> þùšȸ ´Ç¢ÅÊŢɡ¸ þ¨ÈŨÉô §À¡üÚõ ¾¢Õ측÷ò¾¢¨¸ ¿¡¨Ç ¿¡õ «¨ÉÅÕõ þøÄí¸Ç¢ø ¾¢ÕÅ¢Ç째üÈ¢ ¦¸¡ñ¼¡Î§Å¡õ! \n</strong></span></span></b></p>\n<p><font> </span></p>\n<p><span> ¬¾¢ «ó¾Á¢øÄ¡ô ÀÃÁý §º¡¾¢ ÅÊÅ¡¸ §¾¡ýÈ¢ </span></p>\n<p><span> ÌÇ¢ó¾ ¾Äõ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä.</span></p>\n<p><span> «ñ½¡Á¨Ä ¢ø ²üÈôÀÎõ «¸ýÈ §º¡¾¢¨Â ¸ñÎ </span></p>\n<p><span> ¾Ã¢º¢ôÀÅÕìÌ, Å¢¨É¡×õ ¾£Õõ §ÅñʨŠ¸¢ðÎõ</span></p>\n<p><font> </span></p><br /><br /> </div>\n<div><br /><br /> </div></span></div>",1] ); //--></script><span style="color: blue;"><br /><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> ¨ÅÂõ ¾¸Ç¢Â¡¸ Å¡÷¸¼§Ä ¦¿ö¡¸ </strong><br /><strong> ¦Åö ¸¾¢§Ã¡ý Å¢Ç측¸ - ¦ºöÂ</strong><br /><strong> ͼáƢ ¡ý «Ê째 ÝðʧÉý ¦º¡ýÁ¡¨Ä</strong><br /><strong> þ¼Ã¡Æ¢ ¿¢í̸§Å ±ýÚ</strong><br /><strong> </strong><br /><em><u>â¾ò¾¡úÅ¡÷ »¡Éò¾Á¢ú Å¢ÇìÌ:- </u></em></span><i><u><br /></u></i><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> «ý§À ¾¸Ç¢Â¡ ¬÷ŧÁ ¦¿ö¡¸</strong><br /><strong> þýÒÕÌ º¢ó¨¾ þξ¢Ã¢Â¡ ¿ñÒÕ¸¢</strong><br /><strong> »¡Éî ͼ÷ Ţǧ¸üÈ¢§Éý ¿¡Ã½üÌ </strong><br /><strong> »¡Éò ¾Á¢ú ÒÃ¢ó¾ ¿¡û.</strong><br /><strong> </strong><br /><em><u>§À¡úÅ¡÷ ²üȢ »¡É¾£Àõ.</u></em></span><i><u><br /></u></i><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"><strong> ¾¢Õì¸ñ§¼ý ¦À¡ý§ÁÉ¢ ¸ñ§¼ý ¾¢¸Øõ</strong><br /><strong> «Õì¸ý «½¢ ¿¢ÈÓõ ¸ñ§¼ý - ¦ºÕ츢ÇÕõ </strong><br /><strong> ¦À¡ýÉ¡Æ¢ ¸ñ§¼ý Òâºí¸õ ¨¸ì¸ñ§¼ý</strong><br /><strong> ±ýÉ¡Æ¢ Åñ½ýÀ¡ø þýÚ</strong><br /><strong> [¾¸Ç¢ - «¸øÅ¢ÇìÌ]</strong><br /><strong> </strong><br /><strong> þùšȸ ´Ç¢ÅÊŢɡ¸ þ¨ÈŨÉô §À¡üÚõ ¾¢Õ측÷ò¾¢¨¸ ¿¡¨Ç ¿¡õ «¨ÉÅÕõ þøÄí¸Ç¢ø ¾¢ÕÅ¢Ç째üÈ¢ ¦¸¡ñ¼¡Î§Å¡õ! </strong></span></span></b></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><span style="font-family:TSCu_InaiMathi;"> </span></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><span style="color: blue; font-family: TSCu_InaiKathir;"> ¬¾¢ «ó¾Á¢øÄ¡ô ÀÃÁý §º¡¾¢ ÅÊÅ¡¸ §¾¡ýÈ¢ </span></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><span style="color: blue; font-family: TSCu_InaiKathir;"> ÌÇ¢ó¾ ¾Äõ ¾¢ÕÅñ½¡Á¨Ä.</span></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><span style="color: blue; font-family: TSCu_InaiKathir;"> «ñ½¡Á¨Ä ¢ø ²üÈôÀÎõ «¸ýÈ §º¡¾¢¨Â ¸ñÎ </span></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt;"><span style="color: blue; font-family: TSCu_InaiKathir;"> ¾Ã¢º¢ôÀÅÕìÌ, Å¢¨É¡×õ ¾£Õõ §ÅñʨŠ¸¢ðÎõ</span></p><p style="margin: 0in 0in 0pt;"><br /><span style="color: blue; font-family: TSCu_InaiKathir;"></span></p><p style="margin: 0in 0in 0pt;"><span style="color: blue; font-family: TSCu_InaiKathir;">அன்புடன்</span></p><p style="margin: 0in 0in 0pt;"><span style="col